CE’s StripFax november 2025

Zoals de meermaals bekroonde auteur Daoudi al bewees in de biografie van Thelonious Monk, vindt hij het belangrijker om van zijn stripbiografieën een waar avontuur te maken dan een eenvoudige opsomming van feiten, datums en weetjes. Bij een figuur als Orson Welles, de bigger-than-life regisseur, verguisd door het Hollywood-establishement, verafgood door de filmkenners, is dat ook niet moeilijk. Enkel in betoverend zwart-wit, zoals de regisseur het zelf het liefst had, met hier en daar gele accenten, vertelt hij het meeslepende levensverhaal van dit tragische genie, dat na zijn meesterlijk filmdebuut (Citizen Kane) nooit meer die hoge toppen zou bereiken. Gelukkig bezorgt al dat drama ons een boeiende strip.

Als je keiharde gangsters ziet zweten omdat ze een ontmoeting hebben met andere schurken, dan weet je dat je gebeiteld zit voor een uur donkere spanning. Een jonge, cynische geldophaler probeert hogerop te geraken in de onderwereld. Maar daardoor breekt de hel los. De flamboyante tekenstijl van Perriot (Negalyod) past wonderwel bij deze voortsnellende actieprent. Bijzonder is ook de grauwe inkleuring van Merlet die je het gevoel geeft dat je naar een hard-boiled zwart-witfilm zit te kijken. Het scenario neemt je van in het begin bij de lurven en sleurt je in een razend tempo langs de meest bizarre personages tot de uiteindelijke, verrassende climax. Niet voor gevoelige zielen, maar voor de rest is het genieten geblazen.

De Belgische veelschrijver Simenon werd vooral bekend om zijn meer dan honderd boeken over de speurder Maigret, maar zijn totale oeuvre wordt op bijna 500 verhalen geschat. Een van zijn eigen lievelingsverhalen werd nu verstript. Ervaren scenarist Fromental weet de tekst prima om te zetten naar beeldtaal, maar het is vooral de sensuele, bijna liefelijke tekenstijl van Yslaire (Samber) die dit harde verhaal over een kleine gangster die zich ongenaakbaar voelt, een passende, bevreemdende sfeer geeft. Je wordt er niet vrolijk van, maar dit kil portret van zowel een harde onderwereld, als een stad onder bezetting, zet je aan tot nadenken. En daar word je dan wel weer blij van.

Een kinderprentenboek is natuurlijk een andere stiel dan een stripverhaal, maar sommige auteurs overbruggen die kloof zonder problemen. Zoals de Vlaming Cromheecke die ons de plezante reeksen ‘Roboboy’, ‘Tom Carbon’ en Plunk!’ bracht. Van hem kunnen we niets anders verwachten dan een schattig en licht absurd fantasietje. Dat is het dus ook geworden, met dit grappig figuurtje dat in de bergen leeft, maar tijdens de kerstperiode toch even naar de mensenwereld afdwaalt. Ideaal om voor te lezen en zelf ook van te genieten.

De reeks lijkt meer een vaste formule te worden en de tekeningen zien er meer uit als haastwerk dan in de schitterende eerste delen van deze reeks, maar er blijft nog genoeg kwaliteit over om te genieten van dit oud-Romeins spektakel. Je moet wel de vorige delen gelezen hebben om nog te snappen wie nu wraak wil op wie, en wie wie verraadt. Intriges, moord, orgieën, blijkbaar de vaste ingrediënten voor een verhaal over het Oude Rome, maar Marini weet er een prima cocktail mee te brouwen.

In het eerste deel zagen we nog hoe het jongere zusje Lisou wist te ontsnappen aan de nazi’s, maar de oudere zus Mylaine wel wordt meegevoerd en in de kampen terechtkomt. Wonder boven wonder weet ze te overleven en deze strip is haar verhaal. De schattige tekenstijl maakt het enigszins draaglijk, want wat ze vertelt, kan je bijna niet bevatten. De wreedheid van mensen kent geen beperking. Toen niet, maar wat dit boek zo erg maakt, is het besef dat het nog steeds kan gebeuren en gebeurt. Daarom zijn deze getuigenissen zo belangrijk en de vorm van het stripverhaal zal het ook toegankelijk maken voor een groter publiek. Hopelijk kan deze getuigenis bijdragen tot een beter begrip van waartoe extremisme in staat is, maar een deel van de mensen over heel deze aardkloot zal het nooit leren. Verplicht op de leeslijst in alle scholen, zou ik zo zeggen.

Een schitterend idee om zowel de oorspronkelijke tekst van Streuvels als de stripbewerking van Adriaenssens te bundelen in één mooi uitgegeven boek. De bijna woordeloze adaptatie nodigt uit om daarna ook de meer dan 100 jaar oude tekst te lezen, die er nog steeds staat als een huis. De stripauteur maakt er een indrukwekkende, visuele oefening van met aangrijpende beelden, zeker als het om de koortsdromen van de arbeiders gaat, die hij telkens in een andere, op een kunstenaar (Bruegel, Spilliaert, Rops, Masereel, Vandersteen) geïnspireerde stijl, tekent. Er is ook een handige, verklarende woordenlijst met meer dan 600 in ongebruik geraakte termen. En nog een aantal pagina’s waarin de auteur laat zien hoe hij zich liet inspireren, niet alleen door de tekst, maar ook door de beeldende kunstenaars. Een mooi initiatief om Streuvels te laten herontdekken.

De auteurs hebben al een hele pagina nodig voor de uitleg wat er in de voorafgaande delen gebeurde. Maar nog beter kan je die vorige 9 delen gewoon herlezen, want dat verdient deze serie absoluut. Sommige mensen laten zich afschrikken door de antropomorfe hoofdpersonages, maar dan missen ze heel wat, want dit epos is heel wat realistischer neergezet dan vele andere stripavonturen. De samenzweringen tegen de machthebbers die koste wat kost aan hun post willen vasthouden, het verraad, het dubbelspel, de dreiging van oorlog, het racisme, alles komt aan bod in dit epos. En dat terwijl we nog maar aan de tweede cyclus zitten.

Joost Swarte is altijd wat meer illustrator geweest dan striptekenaar, maar op dat vlak behoort hij tot de wereldtop. Samen met Ever Meulen maakte hij van Humo een prachtig kijkblad, en zijn ontwerpen haalden zelfs de cover van The New Yorker. In deze bundeling wordt er vooral toegespitst op zijn architecturale en designpareltjes. Van gebouwen en huizen tot stoelen en tafels, alles even indrukwekkend getekend. Op de laatste pagina’s vertelt de kunstenaar zelf over zijn werk. Misschien minder interessant voor de stripliefhebber, maar onmisbaar voor liefhebbers van illustraties of architectuur en design.