CE’s StripFax oktober 2025

Elk jaar is het uitkijken naar de prachtige bundel van een van onze topcartoonisten. En aangezien we in België erg goed zijn in cartoons, betekent dat wat. De ideale bundel van gags om binnen handbereik te houden en er elke dag met mondjesmaat van te genieten. Soms moet je wel eens je hersenen pijnigen, omdat je de context van het nieuws van die dag van publicatie in de krant mist. Maar het blijft de ideale manier om de waan van het voorbije jaar nog eens te overschouwen.

Het is leuk om onze twee helden nog eens op reis te zien vertrekken. Deze keer richting Portugal: het land van mozaïeken, vis en melancholie, als we de auteurs mogen geloven. Om de twee jaar worden 5 miljoen exemplaren van de nieuwe Asterix gedrukt. Voor de uitgever is het dus heel belangrijk om over de kwaliteit van zijn product te waken. Conrad heeft de tekenstijl in zijn handen, daar valt niets op aan te merken. Maar de gloriedagen van scenarist Goscinny zijn nog het moeilijkst te benaderen. De nieuwste albums zijn in ieder geval beter dan wat tekenaar Uderzo er zelf van brouwde. Maar Asterix is ook een weerspiegeling van de tijd waarin het wordt gemaakt, en dat zorgt ervoor dat de scherpe randjes en leuke, kritische blik, toch wel wat verdwenen zijn. Desalniettemin blijft het een vrolijk weerzien voor de fans. De vraag is of het de jeugd nog kon boeien en zo voor onsterfelijkheid kan zorgen voor de bekendste onder alle Galliërs.

Onze begrafenisondernemer ontpopt zich in dit album wel echt tot de klassieke held die telkens aan de dood ontsnapt en al zijn tegenstanders zonder problemen, met een welgemikt schot, kan uitschakelen. Maar het blijft een boeiende reeks, vooral dankzij de uitzinnige nevenpersonages die er in rondlopen. En scenarist Dorison weet hoe het de spanning moet opbouwen naar een verrassende ontknoping. Meyer is niet alleen een specialist in het tekenen van actiescènes, maar weet ook heel doeltreffend de emoties op de gezichten van zijn personages te toveren. Een prima alternatief voor wie nog steeds Blueberry mist.

Pastor maakte vorig jaar nog heel veel indruk met de moderne western ‘De vrouw met de ster’. Ook deze keer weet hij te scoren met het dramatische levensverhaal van een jonge cowboy. Dankzij de levensechte personages wordt deze coming of age echt spannend. De niet altijd even realistische, maar woeste tekeningen dragen bij tot de rauwheid van deze kroniek over het leven waar de snelste schutter de wet uitmaakt. Geen pastoraal verhaal dus, maar deze kid maakt van ‘Billy’ terug een aanvaardbare naam.

Verschillende boeken van de Franse succesauteur Lemaitre werden al succesvol verstript, maar deze keer besloot de auteur om zelf het scenario voor de verstripping van ‘Het serpent’ te schrijven. En dat doet hij verrassend goed. Beschrijvingen laat hij over aan zijn talentvolle tekenaar, dialogen worden uitgepuurd en het tempo zit goed. De spanning zit niet in de ontknoping van de moordenaar, maar wel in wie ze is en waarom ze het doet. Het zijn vooral de personages die dit een heerlijke strip maken, maar de spanning wordt ook opgedreven tot een bloederige climax. Misschien kan Lemaitre beter rechtstreeks stripscenario’s schrijven. Op die manier gaan we nog veel meer mooie verhalen van hem krijgen.

Veel drama hoef je niet toe te voegen aan het waargebeurde verhaal van de schipbreuk van de Batavia, waarna muiters meer dan 160 man van de overlevenden uitmoorden op een onbewoonbaar eiland. Dorison, de scenarist van ‘Undertaker’, weet het wel extra boeiend te maken door in te zoomen op de hoofdpersonages. Vooral de leider van de muiters, de mislukte apotheker Jeronimus Corneliszoon, levert een boeiende zoektocht naar zijn beweegredenen op. Een prestigieus tweeluik dat zijn belofte waarmaakt en laat zien waartoe mensen in staat zijn wanneer er macht of geld op het spel staat. Zelfs samen overleven blijkt onmogelijk.

Na ‘Starman: David Bowie’s Ziggy Stardust jaren’ neemt stripbiografiespecialist Kleist de Berlijnse jaren van het popidool onder handen. Hier weet de popster zich in relatieve anonimiteit te herbronnen. Dit deel voelt minder exuberant aan dan het vorige deel, maar dat weerspiegelt dan ook perfect het leven van de kunstenaar die ouder en wijzer wordt. Ook zijn vriendschap met Iggy Pop staat centraal. Een boeiende kijk op het leven van een popicoon en een musthave voor de nog steeds trouwe fans.

Net als in ‘De adem van de duivel’ neemt de Vlaming Broeders een historisch feit om er dan in zijn geheel eigen stijl een boeiend drama van te maken. We volgen het bizarre, waargebeurde levensverhaal van Tarare, die steeds geplaagd werd door een onstilbare honger en alles at waar hij zijn handen kon op leggen. Zowel tekentechnisch als op het gebied van scenario wordt Broeders steeds beter. Hij geeft dit moeilijk te geloven verhaal de nodige vaart waardoor het een spannende lezerservaring wordt. Best niet voor het eten te lezen.