Tip 25 van 2025

De Brusselse Garin maakte al veel indruk met haar debuut ‘Vergeet-mij-niet‘ over een dochter die met haar moeder, die aan Alzheimer lijdt, op een roadtrip vertrekt. Met haar tweede strip overtreft ze dit met een hondseerlijke biografie. De auteur heeft een liefdevolle relatie, maar op seksueel vlak lukt het niet. Ze lijdt ondragelijke pijnen tijdens de daad en haar libido deemstert weg. We volgen de jonge stripauteur in haar zoektocht naar wat er aan de hand is en hoe ze dit kan oplossen. Ze zet zich helemaal in haar blootje, letterlijk, maar vooral figuurlijk. Het is net die eerlijkheid die dit album zo meeslepend maakt. Je raakt immers helemaal betrokken bij het hoofdpersonage, zodat haar zoektocht ook de jouwe wordt. Een verhaal van echte mensen met echte emoties. Ook meesterlijk hoe ze soms uiteenzettingen op een creatieve en intrigerende manier weet om te zetten in tekeningen. En zoals de auteur het zelf zegt: “Het is geen album over seks, maar een liefdesverhaal!”. Wij zijn alvast verliefd op de strip. Nu u nog.

Er is een meteoor die de aarde bedreigt, maar de titel slaat op de personages wiens levens blijven doorgaan in dit koude, Amerikaanse stadje. Dat de strip begint met een citaat van Raymond Carver is natuurlijk geen toeval. Meteoren beschrijft ook de onderkant van de maatschappij waar mensen het leven moeilijk aankunnen maar toch doorgaan. Ondanks de meer dan 300 bladzijden lees je dit in één ruk uit. Dat is voor een groot deel te danken het talent van de tekenaar die met zijn geniale beeldcomposities het verhaal vooruitstuwt. Niettegenstaande het ontbreken van een echt plot, blijf je geboeid lezen over deze helden van alledag, die tot leven komen dankzij de levensechte dialogen. Een relaas over mensen zonder hoop, dat zelf toch hoop biedt, want uiteindelijk zijn ze er toch voor elkaar. Ondanks de koude setting, toch iets om warm van te worden.

De Spaanse stripauteur Pinel (Kopje onder) waagt zich voor het eerst aan een scenario en bewijst meteen dat hij geen scenarist nodig heeft. Een jonge vrijwilliger probeert een oudere dame in een rusthuis over te halen haar kamer te verlaten, terwijl zij niet meer dan een potje schaak met hem wil spelen. Rondom dit schaakspel ontspinnen zich tal van nevenverhalen, waarbij de personages stukken voorstellen op het bord. Je hebt nietige, onderdanige mensen als pionnen, onvoorspelbare paarden of eenzame koningen. Het is werkelijk verbluffend hoe Pinel deze verhaaltjes aan elkaar weeft tot een samenhangend geheel. Zijn duidelijke tekenstijl zorgt ervoor dat alles overzichtelijk blijft, waardoor je wordt meegesleurd tot het ontroerende einde. Ingenieus maar ook innemend werk van een stripgrootmeester.

Het is al van 2014 geleden dat deze doctor in de kunsten de stripwereld aangenaam verraste met het prachtige ‘Het zotte geweld’. Maar het is het wachten waard geweest, want Vermassen bewijst nogmaals dat hij over een uitzonderlijk striptalent bezit. Gebaseerd op de dagboeken van zijn grootvader, sleept hij ons mee in dit liefdesverhaal met op de achtergrond de dwaasheid van de Grote Oorlog. Niet alleen liefde tussen twee mensen, maar ook liefde voor het vak, voor de natuur, voor de kunst, of, jammer genoeg, ook de afwezigheid van liefde, of de onbeantwoorde liefde zijn de hoofdthema’s van dit meeslepend werk. Een dik boek dat je in één ruk uitleest naar de ontroerende climax. En dat is natuurlijk ook de verdienste van iemand die zijn vak begrijpt en steeds het juiste ritme vindt om zijn verhaal te vertellen. Laten we wel afspreken dat we niet nog eens 11 jaar moeten wachten op zijn volgende geesteskind!

Deze reeks wordt harder met elk album, maar gelukkig volgt de kwaliteit ook evenredig. Niet voor gevoelige magen, maar wel een briljante kijk op zwartgallige detectives die furore maakten in de jaren 50 en verschillende revivals kenden. Alhoewel Peeters een wild kleurenpalet gebruikt, voelt de reeks toch als zwart-wit aan. Uiterlijk dan, want de karakters zijn allesbehalve dat. Ze hebben allen hun eigen trekken, hun eigen motivaties en hun eigen geschiedenis. Maar ze lijken allemaal wel voortgekomen uit een hel waar het slecht toeven is. De verhaallijn is spannend, de actie woest, de figuren onvergetelijk, wat wil je nog meer? Het volgende deel natuurlijk!

Na het eerder teleurstellende ‘Dante’s Hel’ schieten de broers Brizzi met de meest geliefde windmolenbestormer aller tijden de hoofdvogel. Net als Cervantes weten ze een komisch en aanstekelijk verhaal over de dolende (letterlijk en figuurlijk) ridder te vertellen, maar ondertussen ook inzicht te geven in de menselijke natuur en wat maatschappijkritiek. Ze hebben natuurlijk heel wat moeten schiften uit de oorspronkelijk bron, maar er blijft genoeg over om toch een goed beeld te krijgen van de klassieker. Uitstekend vermaak met weerhaakjes dus, en misschien wel de motivatie om ook Cervantes’ meesterwerk te (her)lezen.

Deze indrukwekkende grafische bewerking van een kortverhaal van de Duitser Mann vertelt het verhaal van een weerzinwekkende hypnotiseur die een Italiaans dorp volledig in zijn ban krijgt. Deze parabel begint rustig als een reisverslag maar de spanning bouwt gestaag op tot een verrassende climax, waardoor je door de bladzijden snelt. De vergelijking met Mussolini en met hedendaagse dictators of populisten, ligt voor de hand, wat het boek meteen erg actueel maakt. Maar het zijn vooral de rusteloze tekeningen van de Gentse beeldhouwer Tinel die je keer op keer doen teruggrijpen naar dit kunststukje. Soms zijn ze accuraat realistisch, dan weer wild expressief als een werk van Ensor. Lees een uitgebreide recensie op onze site.

Als je keiharde gangsters ziet zweten omdat ze een ontmoeting hebben met andere schurken, dan weet je dat je gebeiteld zit voor een uur donkere spanning. Een jonge, cynische geldophaler probeert hogerop te geraken in de onderwereld. Maar daardoor breekt de hel los. De flamboyante tekenstijl van Perriot (Negalyod) past wonderwel bij deze voortsnellende actieprent. Bijzonder is ook de grauwe inkleuring van Merlet die je het gevoel geeft dat je naar een hard-boiled zwart-witfilm zit te kijken. Het scenario neemt je van in het begin bij de lurven en sleurt je in een razend tempo langs de meest bizarre personages tot de uiteindelijke, verrassende climax. Niet voor gevoelige zielen, maar voor de rest is het genieten geblazen.

Als je scenarist El Diablo heet, weet je dat je een duivels verhaal krijgt. Een goudzoeker wil zijn berg voor geen enkele prijs afstaan aan de plaatselijke mogul, die geïnteresseerd is in het zwarte goud dat erin zit. We krijgen niet alleen te zien hoe de strijd om olie al in het begin leidde tot dramatische taferelen, maar ook hoe superrijken denken dat ze zich alles kunnen permitteren. De gefortuneerde erfgenaam, eigenaar van meerdere boorputten, heeft de sheriff en de burgemeester van het omliggende stadje in zijn zak en gebruikt zijn macht om zijn zin door te drijven, kost wat kost. Het enige verrassende is dat dit zich afspeelt in Canada en niet in Amerika. Voor de rest klinkt de thematiek van deze aangrijpende thriller bekend in de oren.

De wat gekke psychiater die voor detective speelt in ‘Ik ben hun stilte‘ was zo’n charmant en plezant personage dat de Spaanse stripauteur Lafebre niet anders kon dan haar te laten terugkomen. Dit tweede deel is nog gekker, nog grappiger en nog chaotischer. In wezen is het een moordmysterie, maar je krijgt voor dezelfde prijs een karakterstudie van aparte maar levensechte personages. Dit alles gegoten in een wirwar van een verhaalstructuur, wat perfect de gemoedstoestand van het charmante hoofdpersonage weergeeft. Verpakt als een thriller en overgoten met een humorsaus, krijg je pure ontspanning met een diepere betekenis voor wie verder wil kijken.

De Belgische veelschrijver Simenon werd vooral bekend om zijn meer dan honderd boeken over de speurder Maigret, maar zijn totale oeuvre wordt op bijna 500 verhalen geschat. Een van zijn eigen lievelingsverhalen werd nu verstript. Ervaren scenarist Fromental weet de tekst prima om te zetten naar beeldtaal, maar het is vooral de sensuele, bijna liefelijke tekenstijl van Yslaire (Samber) die dit harde verhaal over een kleine gangster die zich ongenaakbaar voelt, een passende, bevreemdende sfeer geeft. Je wordt er niet vrolijk van, maar dit kil portret van zowel een harde onderwereld, als een stad onder bezetting, zet je aan tot nadenken. En daar word je dan wel weer blij van.

Het verhaal van Romeo en Julia is al honderden keren verteld, maar scenarist Kris (‘Moeder Oorlog’, ‘De wereld van Lucie’, ‘Een zakje knikkers’) weet het toch interessant te maken door de actie te verplaatsen naar Ierland in 2019, waar de spanningen weer oplaaien door de Brexit. De harde realiteit van het Ierse leven wordt prachtig weergegeven door de woeste tekeningen van Bailly. De levendige kleuren benadrukken het intense liefdesverhaal, maar ook de verwoestende dreiging die wel achter elke deur lijkt te schuilen. Enkel de muziek van de vroege U2 ontbreekt nog, maar daar kunt u zelf voor zorgen.

Van de Pol schrijft meestal droogkomische verhaaltjes over zijn eigen leven, maar deze keer neemt hij zijn moeder onder de loep (en daardoor tevens hemzelf). Het levert een liefdesvol portret zonder dat de scherpe kantjes er zijn afgevijld. Met het ouder worden, begrijpt hij ook beter zijn moeder en komt hij zelfs verrassende feiten over haar te weten. Het is een verhaal met een lach en een traan, maar ook grafisch zit het leuk in elkaar. De Nederlander vindt dikwijls leuke, grafische oplossingen om zijn betoog in beeld te brengen. Een aanrader voor alle moeders en allen die een moeder hebben, voor iedereen dus.

Een jongeman, Ulysses, lijdt onder het juk van zijn strenge vader, die in hem zijn opvolger ziet voor zijn bedrijf. Leren op school gaat hem niet af, maar als hij in een keuken terechtkomt, bloeit hij helemaal open. Onder leiding van een uitgerangeerde chef-kok, Cyrano, ontdekt hij zijn ware passie. De ervaren stripschrijver Dorison (Undertaker) en de culinaire weetal Cristau weten dit simpel verhaaltje naar een hoger niveau te tillen. Het is allemaal wat voorspelbaar, maar de sympathieke karakters houden je vast en de heerlijke maaltijden doen je smullen, al is het maar figuurlijk. Lichte kost, maar uitstekend bereid!

Technisch gezien behoort Bart Proost misschien niet tot de beste Vlaamse tekenaars, maar hij is wel een van de interessantste. Met zijn leuke jeugdreeks ‘Alexander de grote’ blijft hij aan de weg timmeren van succes, maar ondertussen maakt hij tal van fascinerende zijstappen. Voor de tweede keer tekent hij een biografie van een schilder, maar deze keer doet hij het nog beter dan bij zijn bio van Caspar David Friedrich. Niet alleen had Goya een veel boeiender leven, maar Proost weet in zijn eigen werk het licht en schaduw van de meesterschilder te laten doorschemeren. Leuk zijn ook zijn eigen interpretaties van de werken van de hofschilder. Jammer genoeg probeert Proost het lange leven van Goya in zo weinig pagina’s te vatten, waardoor je haast door de pagina’s vliegt. Maar de stripauteur geeft je zin om het werk van de Spaanse meester te herontdekken, en dat is toch het grootste compliment.

De liefde voor Italië spat van elke plaat van deze strip. Zijn bewondering voor het land liet de Franse auteur met Italiaanse ouders al zien in het elegante ‘Senso’, maar in dit boek is het nog meer uitgesproken. Het coming of age-verhaal toont een jonge gitarist die droomt te ontsnappen aan de armoede van zijn dorp door deel te nemen aan een talentshow. Wat de strip naar hogere regionen stuwt, is de reeks prachtige karakters die hem omringen. Ze worden met veel warmte geportretteerd, maar aan ieder personage scheelt wel het een en ander. Prachtig om te zien, net als het land.

In het eerste deel zagen we nog hoe het jongere zusje Lisou wist te ontsnappen aan de nazi’s, maar de oudere zus Mylaine wel wordt meegevoerd en in de kampen terechtkomt. Wonder boven wonder weet ze te overleven en deze strip is haar verhaal. De schattige tekenstijl maakt het enigszins draaglijk, want wat ze vertelt, kan je bijna niet bevatten. De wreedheid van mensen kent geen beperking. Toen niet, maar wat dit boek zo erg maakt, is het besef dat het nog steeds kan gebeuren en gebeurt. Daarom zijn deze getuigenissen zo belangrijk en de vorm van het stripverhaal zal het ook toegankelijk maken voor een groter publiek. Hopelijk kan deze getuigenis bijdragen tot een beter begrip van waartoe extremisme in staat is, maar een deel van de mensen over heel deze aardkloot zal het nooit leren. Verplicht op de leeslijst in alle scholen, zou ik zo zeggen.

Een schitterend idee om zowel de oorspronkelijke tekst van Streuvels als de stripbewerking van Adriaenssens te bundelen in één mooi uitgegeven boek. De bijna woordeloze adaptatie nodigt uit om daarna ook de meer dan 100 jaar oude tekst te lezen, die er nog steeds staat als een huis. De stripauteur maakt er een indrukwekkende, visuele oefening van met aangrijpende beelden, zeker als het om de koortsdromen van de arbeiders gaat, die hij telkens in een andere, op een kunstenaar (Bruegel, Spilliaert, Rops, Masereel, Vandersteen) geïnspireerde stijl, tekent. Er is ook een handige, verklarende woordenlijst met meer dan 600 in ongebruik geraakte termen. En nog een aantal pagina’s waarin de auteur laat zien hoe hij zich liet inspireren, niet alleen door de tekst, maar ook door de beeldende kunstenaars. Een mooi initiatief om Streuvels te laten herontdekken.

Hoewel het schip een belangrijke rol speelt, gaat het in dit eerste deel over de Batavia toch vooral over de passagiers en de bemanningsleden. Het waargebeurde verhaal over het toen grootste schip, waar muiterij dreigt en dat uiteindelijk op de kliffen loopt, is sowieso spannend. Maar ervaren scenarist Dorison (Undertaker, De beestenburcht, Long John Silver) weet door in te zomen op de kleurrijke personages het ook boeiend en meeslepend te maken. De klassieke tekenstijl weet te bekoren door zijn uitzonderlijke kwaliteit, waarbij de tekenaar de duisternis en claustrofobie op het schip fel laat contrasteren met de scènes op de paradijselijke tussenstop. Laat je dus gerust meevoeren op deze vaart.

Het is duidelijk dat we niet leren uit de geschiedenis. Dit uniek familieportret bewijst het nog maar eens. De Spaanse Torrents haalde inspiratie uit zijn eigen familiegeschiedenis om dit aangrijpend verhaal te vertellen. Met de hulp van de ervaren scenarioschrijver Lapière maakt hij er een aangrijpende familiesaga van. Wij krijgen een breder beeld van het leed dat Spanjaarden op de vlucht voor de fascist Franco moesten ondergaan in de Franse kampen. Opgesloten daar hadden ze het niet veel beter dan in hun thuisland waar de oorlog woedde. Maar het verhaal is ook aangrijpend door het inzoomen op een familie die uit elkaar getrokken wordt door de omstandigheden. De waarheid komt pas jaren later aan het licht wat voor aangrijpende scènes zorgt. Een verhaal zoals er helaas genoeg nu nog dagelijks ontstaan.

Dat de Spanjaard Homs kan tekenen, dat wisten we al van zijn aangrijpende ‘Angelus’ of recent nog de serie ‘Shi’. Deze keer neemt hij ook het scenario voor zijn rekening en doet dat met volle overgave. Iets teveel enthousiasme zelfs, want het basisverhaal van de liefde raakt wat ondergesneeuwd door de strijd van het hoofdpersonage Coral met de duivel, en een plot rond joden die de Golem terug tot leven willen wekken om de nazi’s te bestrijden. Toch blijft het een vlot te lezen strip, die tegelijk aanzet tot nadenken over het echte leven. Dus niet alleen mooi om naar te kijken, maar ook duivels interessant.

Verschillende boeken van de Franse succesauteur Lemaitre werden al succesvol verstript, maar deze keer besloot de auteur om zelf het scenario voor de verstripping van ‘Het serpent’ te schrijven. En dat doet hij verrassend goed. Beschrijvingen laat hij over aan zijn talentvolle tekenaar, dialogen worden uitgepuurd en het tempo zit goed. De spanning zit niet in de ontknoping van de moordenaar, maar wel in wie ze is en waarom ze het doet. Het zijn vooral de personages die dit een heerlijke strip maken, maar de spanning wordt ook opgedreven tot een bloederige climax. Misschien kan Lemaitre beter rechtstreeks stripscenario’s schrijven. Op die manier gaan we nog veel meer mooie verhalen van hem krijgen.

Na ‘Starman: David Bowie’s Ziggy Stardust jaren’ neemt stripbiografiespecialist Kleist de Berlijnse jaren van het popidool onder handen. Hier weet de popster zich in relatieve anonimiteit te herbronnen. Dit deel voelt minder exuberant aan dan het vorige deel, maar dat weerspiegelt dan ook perfect het leven van de kunstenaar die ouder en wijzer wordt. Ook zijn vriendschap met Iggy Pop staat centraal. Een boeiende kijk op het leven van een popicoon en een musthave voor de nog steeds trouwe fans.

Pastor maakte vorig jaar nog heel veel indruk met de moderne western ‘De vrouw met de ster’. Ook deze keer weet hij te scoren met het dramatische levensverhaal van een jonge cowboy. Dankzij de levensechte personages wordt deze coming of age echt spannend. De niet altijd even realistische, maar woeste tekeningen dragen bij tot de rauwheid van deze kroniek over het leven waar de snelste schutter de wet uitmaakt. Geen pastoraal verhaal dus, maar deze kid maakt van ‘Billy’ terug een aanvaardbare naam.

Zoals we van Lemaitre gewend zijn, is dit weer een duister verhaal over smeerlappen, leugenaars, lafaards en af en toe ook een held. In principe is dit het derde deel van een trilogie (Tot ziens daarboven, De kleuren van de brand), maar de verhalen zijn perfect apart te lezen. De Metter, een meester in het portretteren van karakterkoppen, zorgt voor een grauwe, donkere inkleuring, wat perfect bij dit oorlogsverhaal past, maar het geheel nog zwaarder op de hand maakt. Je wordt verdrietig van het lot van de hoofdpersonages, maar zeker niet van het lezen van dit omvangrijk werkstuk.