CE’s StripFax januari 2026

De wat gekke psychiater die voor detective speelt in ‘Ik ben hun stilte‘ was zo’n charmant en plezant personage dat de Spaanse stripauteur Lafebre niet anders kon dan haar te laten terugkomen. Dit tweede deel is nog gekker, nog grappiger en nog chaotischer. In wezen is het een moordmysterie, maar je krijgt voor dezelfde prijs een karakterstudie van aparte maar levensechte personages. Dit alles gegoten in een wirwar van een verhaalstructuur, wat perfect de gemoedstoestand van het charmante hoofdpersonage weergeeft. Verpakt als een thriller en overgoten met een humorsaus, krijg je pure ontspanning met een diepere betekenis voor wie verder wil kijken.

Deze bio over de geniale Hollandse schilder verscheen al in 2012, maar nu krijgen we een mooie herdruk met een aantal toegevoegde platen waarin de auteur vertelt hoe het project voor haar verliep. Zeer interessant, maar natuurlijk gaat het vooral over Van Gogh en zijn leven in Frankrijk. Stok (De filosoof, de hond en de bruiloft) weet mooi te schetsen hoe de begeesterde kunstenaar niet enkel bezig was met zijn werk, maar hoe hij ook de hele schilderkunst naar een nieuwe toekomst wilde katapulteren. Boeiende lectuur, prachtig opgevrolijkt door Stoks interpretatie van het intense werk van de getroebleerde grootmeester.

Duidelijk gebaseerd op Animal Farm, maar de makers kiezen voor een happy end. Een beetje raar als je de wereld om ons heen nu ziet, maar misschien kunnen we wel wat optimisme gebruiken. De vier delen vormen nu een afgerond geheel, dat zeker de moeite waard is om te lezen. De hoofdpersonages zijn dieren, maar ze gedragen zich als mensen, met al hun hebbelijkheden en vooral onhebbelijkheden. Dorison haalt de scherpe kantjes er wel af in dit laatste deel, maar tekenaar Delep is weer in topvorm.

Deze nostalgische trip kan ook gelezen worden zonder dat je ooit kennismaakte met de serie ‘Comanche’, maar het maakt de pret er wel iets minder op. Niet dat er veel plezier valt te beleven met dit duister wraakepos, of het moet leesplezier zijn. Van begin jaren ’70 tot midden jaren ’80 waren de avonturen van cowboy Red Dust de westerntopper in het weekblad Kuifje, een uitstalraam van het talent van scenarist Greg en tekenaar Hermann. De Belg Renard maakt nu gebruik van de veel ouder geworden personages om ze nog eenmaal te laten opdraven. Wel in een totaal andere, meer moderne teken- en scriptstijl, maar ze zijn nog steeds onverzettelijk en kunnen nog altijd een spannend avontuur voorschotelen.

Van de Pol schrijft meestal droogkomische verhaaltjes over zijn eigen leven, maar deze keer neemt hij zijn moeder onder de loep (en daardoor tevens hemzelf). Het levert een liefdesvol portret zonder dat de scherpe kantjes er zijn afgevijld. Met het ouder worden, begrijpt hij ook beter zijn moeder en komt hij zelfs verrassende feiten over haar te weten. Het is een verhaal met een lach en een traan, maar ook grafisch zit het leuk in elkaar. De Nederlander vindt dikwijls leuke, grafische oplossingen om zijn betoog in beeld te brengen. Een aanrader voor alle moeders en allen die een moeder hebben, voor iedereen dus.

Een ode-album aan de held uit de jeugd van de ouder striplezer, waarschijnlijk onbekend bij de jongere generatie. Maar deze verzameling van korte verhaaltjes rond de legendarische cowboy is dan ook bedoeld voor de nostalgische lezer. Het niveau is erg verschillend, zoals meestal met dit soort bundelingen, maar nu valt toch echt het gebrek aan goeie scripts op. Misschien is het uit ontzag voor de scenariokwaliteiten van tekenaar Girauds compagnon Charlier, dat de schrijvers nu verlamd zijn en weinig origineels uit de mouw laten komen. Gelukkig valt er grafisch wel veel plezier te ontdekken door al die grote namen die hun eigen interpretatie mogen geven aan de westerntaferelen. Het doet echter vooral terug verlangen naar de originele reeks. Tijd om die nog eens uit de kast te pakken.

De Arameense, in Brussel wonende Arevik vrolijkt al enkele jaren Standaard Magazine op met haar plezante, wat buitenissige figuurtje Anna. Soms zit de grap in de beelden, soms zijn het woordspelletjes, soms is het gewoon poëtisch, maar altijd straalt er een soort van vrolijkheid uit. Het is niet een boek om in één keer uit te lezen, maar om ergens wat verloren te leggen en af en toe te savoueren. Met die glimlach op je gezicht, kan je dan weer een paar uur verder.

In deze tweede strofe zakt het tempo niet, integendeel. De liefde houdt stand, maar de lieve vrede niet. Conflicten laaien langs alle kanten op en ontaarden regelmatig in bloedige afrekeningen. De auteurs wisselen verstandig de woeste actie af met achtergrondverhalen om de karakters te duiden. Maar ook daar is het niet allemaal peis en vree. En het zijn vooral de woeste, buiten de lijntjes gekleurde tekeningen die dit allemaal zo mooi in de verf zetten. Poëtisch maar dan op een furieuze manier.

Veelschrijver Jean-Luc Istin ontwerpt niet alleen series in het fantasygenre (Elfen, Orks & goblins, …), maar ook in sciencefiction wil hij wel eens zijn tanden zetten (I.S.S. Snipers). Met deze ‘Conquests’ ontwierp hij een tiendelige serie over aardse vluchtelingen die nieuwe werelden veroveren. Eén probleem, deze exo-planeten worden al bevolkt door intelligente levensvormen. En samenleven blijkt toch echt moeilijk voor de mensheid. Het leuke aan dit concept is dat je telkens weer een nieuw verhaal krijgt in een totaal andere wereld met totaal andere problemen. Eén album is wat kort om aan voldoende karakterontwikkeling te doen, maar actie is er volop. Vermakelijke ontspanning, steeds met adequate, maar wat inspiratieloze tekeningen.

Ondanks zijn ervaring en zijn gemiddelde leeftijd, lijkt de Franse schrijver Jarry (1976) toch een aanhanger van lang vervlogen scenariotechnieken. Veel tekst in kadertjes of uitgebreide dialogen van iets wat ook in beeld kan gebracht worden. Misschien omdat de formule hem verplicht om de hele geschiedenis van draken die in WO I worden ingezet, in één album te persen. Gelukkig wordt het originele idee wonderlijk in beeld gebracht. Het Italiaanse koppel brengt niet alleen de draken indrukwekkend tot leven, ook de luchtgevechten zijn om van te snoepen. En ondanks de overdaad aan tekst, zijn er soms ook waanzinnige splashpagina’s met een enorme impact.

Met het citaat uit Oz begint deze nieuwe, retro-futuristische serie en dat is begrijpelijk, want de makers zijn meer geïnteresseerd in sfeer en poëzie, dan in kille wetenschap. Dat straalt van het hele album af. Zowel in verhaal als tekeningen, ligt de nadruk op warmte, een liefde die een jong meisje wel krijgt van haar robotbediende en niet van haar mama. Als de bediende ontslagen wordt, leidt dit tot een spannend avontuur waaruit blijkt dat niet alle robots even gedienstig zijn. Hartverwarmend is het in ieder geval, dit begin van een veelbelovende serie.

Met drie rebelse tieners die niets liever doen dan tegen het ouderlijke gezag ingaan, is deze SF-serie duidelijk voor de jeugd bedoeld. Maar voor volwassenen valt er ook wel wat plezier te rapen. TV-scenarist Vandevelde heeft genoeg ervaring om de karakters te ontwikkelen en zo alles boeiend te houden. En Louwes weet met zijn eigenzinige stijl, die herinneringen oproept aan de jaren ’80, de aandacht te trekken. De vraag is enkel of de jongsten onder ons wel aangetrokken zijn tot een zwart-wit verhaal. Maar alle manga-lezers zullen dit natuurlijk tegenspreken.