Bill Callahan schippert vrijelijk tussen introspectie en avontuur
Bill Callahan, ‘Days of 58’ 
Met zijn achtste studio-album ‘Days of 58’ brengt singer-songwriter Bill Callahan eindelijk weer nieuw werk uit. Het is een plaat die de openhartige intimiteit van zijn live-optredens naar de studio brengt. Op het nagelnieuwe album staat de stilaan zestig lentes tellende songschrijver/componist stil bij het traag maar onvermijdelijk voortschrijden van de tijd. Maar ook de huidige staat van de wereld, de opmars en impact van artificiële intelligentie en andere maatschappelijke verschuivingen sluipen de nieuwe songs binnen.
Vertrouwde medemuzikanten
Voor de opnames van deze nieuwe plaat omringde Callahan zich opnieuw met vertrouwde muzikanten: drummer/percussionist Jim White (bekend van Dirty Three, met Warren Ellis), gitarist Matt Kinsey en saxofonist Dustin Laurenzi. Ook multi-instrumentalist Richard Bowden levert bijdragen op bas, piano en pedalsteel/fiddle. Het is een gezelschap waar Callahan hoorbaar erg goed mee uit de voeten kan — zeker live, waar de flexibiliteit van zijn songs soms stevig op de proef wordt gesteld. Of zoals hij het zelf wat kernachtig verwoordt: “deze band kan écht alles aan wat ik hen aanbreng.”. Zoals ook blijkt uit de opnames voor het ‘Rescuscitate!’ live-album.
Ontwapenend eenvoudig
De band rondom Callahan beweegt vrijelijk door een landschap van indie-folk, alt-country en spirituele jazz, een hybride die steeds organischer wordt naarmate de nummers zich ontvouwen. Callahans’ diepe baritonstem staat daarin centraal. Wat ook uitstekend past bij zijn relatief gestripte maar vaak ontwapenend eenvoudige songs. Zijn teksten balanceren tussen droogkomische observaties, zoals onder meer in opener ‘Why Do Men Sing‘, waarin hij onder meer de menselijke drang tot creatie bevraagt. Luister op dit nieuwe Callahan album verder zeker ook naar het op geinige woordspelingen drijvende ‘Lake Winnebago‘ of het erg mooie ‘Empathy‘, waarin de songschrijver met grote openheid en warmte over het vaderschap mijmert.
Onvoorspelbaarheid als motor
Een van de meest opvallende songs is de vooruitgeschoven, sobere single ‘Lonely City‘, waarin Callahan het uiterst herkenbare gevoel van vervreemding in een druk en jachtig stadsbestaan treffend vangt. Een gelijkaardig idee vormt de basis van ‘Stepping Out for Air‘. Die track toont hoe Callahan op zijn nieuwe plaat heel duidelijk kiest voor songs die heel los, vrij en ademend mogen zijn. Tegelijkertijd maakt het duidelijk dat hun bestaansrecht ook net in hun grote onvoorspelbaarheid schuilt.
Rijk en gelaagd
‘My Days of 58‘ openbaart zich als een erg rijke, gelaagde plaat die bevestigt dat Bill Callahan tot een van de meest eigenzinnige en consistente songwriters van zijn generatie behoort. Op ‘The Man Who I’m Supposed to Be‘ is hij best introspectief zonder te zwaar te worden, speels zonder al te vrijblijvend te klinken. Wat daarnaast ook opvalt, is diens heel uitgesproken zin voor avontuur, weliswaar zonder ooit de kern van zijn unieke stijl ergens te verliezen.
Bill Callahan presenteert dit ‘nieuwe ‘My Days of 58‘ album live in De Roma, op vrijdag 9 oktober 2026 (met de eveneens aanbevelenswaardige Nathan Bowles als opwarmer). Om nu al naar uit te kijken !
