‘Die My Love’: diep onder de huid van een moeder
‘Die My Love’ (2026) 
Grace staat op het punt een nieuw leven te beginnen. Samen met haar partner Jackson trekt ze, zwanger, in een afgelegen familiehuis. Alles lijkt in een plooi te vallen, maar het prille moederschap brengt meer dan enkel liefde. Nog voor de kijker goed en wel beseft dat Grace in een postnatale duisternis wegzakt, barst de bubbel van het jonge gezin.
Schotse cineaste Lynne Ramsay bewees zich reeds als een filmmaker met een scherp oog voor ontwrichting en innerlijke onrust, met die andere film over het moederschap, ‘We Need To Talk About Kevin’, en het merkwaardige ‘You Were Never Really Here’ (waarin Joaquin Phoenix schitterde). Toen ze op het meest recente Filmfestival van Cannes nieuwe film ‘Die My Love’ presenteerde, werd er in de wandelgangen volop gefluisterd over een mogelijke Gouden Palm. De reacties op de film bleken uiteindelijk iets minder enthousiast dan bij die eerdere films en Ramsay ging met lege handen naar huis.
JLaw/RPatz
Ons licht getemperd enthousiasme bleek een godsgeschenk om aangenaam verrast te worden, want ‘Die My Love’ toont zich van bij de openingsbeelden uitstekende cinema – het acteerspel, de narratieve benadering en de esthetische verpakking boeien. Het valt op hoe een sterk openingskwartier tonnen goodwill creëert, waarop Ramsay een tijdlang kan teren. Al wat de film te bieden heeft, komt aan bod in die openingsmomenten.
Op de eerste plaats zijn er hoofdrolspelers Jennifer Lawrence (‘Don’t Look Up’) en Robert Pattinson (‘Tenet’). Pattinson is sterk als de ietwat onbeholpen en radeloze partner die zijn vrouw ziet verglijden in een depressie. Maar het is Lawrence die met de meeste aandacht gaat lopen: met een zelden geziene intensiteit verdwijnt ze diep onder de huid van Grace.
Zuurstofrijk bier
Een volgend essentieel punt is hoe Ramsay haar film presenteert: ze laat zuurstof toe. Vele films houden zich strak aan het scenario, terwijl andere net willen loskomen van de pagina. ‘Die My Love’ is geen efficiënte verfilming van een sterk verhalend werk, maar een vrijblijvend ogende observatie van de mogelijke impact van het moederschap. Er wordt zichtbaar geïmproviseerd, en zowat alle fascinerende menselijke trekjes in deze gebrekkige ouders voelen zodoende authentiek. De film ademt.
Een voorbeeld vind je bij een van de momenten waar Grace thuis verveeld rondhangt. Lawrence zit met haar kont neergeplant in een open koelkast, een biertje achterover keilend, en in een straaltje drank spuwend uit haar mond. Een mens met dat typische eigenzinnige en nauwelijks te verklaren menselijk gedrag: geen verteller zou het zo treffend kunnen neerpennen hebben als dat Lawrence het hier ter plekke verzint. Zowat de hele film voelt alsof Ramsay haar acteurs alle ruimte gaf om op onderzoek uit te gaan – een genot voor de kijker.
Het esthetisch voorkomen van de film verbaast ook. We kennen Ramsay niet als cineaste die je zou omschrijven als iemand die speurt naar een beeldenpracht – veeleer als een filmmaker die verontrusting onderzoekt. Dus we keken op toen bleek dat ‘Die My Love’ ontzettend fraai is om naar te kijken: het 4:3-beeldformaat werkt wonderwel voor het geheel, het kleurenpalet betovert. Tel daarnaast nog kleine maar smakelijke rollen voor Sissy Spacek, Nick Nolte en LaKeith Stanfield (wat een cast!) en we zijn een tevreden kijker.
De koningin
De enige minpunten die noemenswaardig zijn: Ramsay kan haar film niet afronden – ze stuwt het naar een apotheose waar er eigenlijk geen is, te veel emotionele steun zoekend bij de soundtrack. De film is visueel aantrekkelijk, maar neigt soms naar overdaad – met een té turquoise hemel en een te vaak gebruik van day for night-scènes (nachtscènes die overdag werden opgenomen en in postproductie werden bewerkt zodat het nacht lijkt). De opmerking dat het narratief te vrijblijvend zou zijn en niet naar een pointe stuwt, zal bij sommige kijkers op weerstand stuiten.
Sterk acteerspel, een regie die dat acteerspel waarachtig en menselijk houdt, een aan de slag gaan met narratieve meandering en improvisatie, en een vormelijk voorkomen dat prikkelt – ‘Die My Love’ heeft veel te bieden. Ramsay is een cineaste om in de gaten te houden. Haar film laat een indruk na. Alle lof voor Spacek, Nolte, Stanfield en Pattinson, maar voor Lawrence bouwen we een troon – wat ze hier presteert, is royaal.
‘Die My Love’ speelt nu in de bioscoop.
