‘Marty Supreme’: Eikelkijken
‘Marty Supreme’ (2026) 
Hollywood investeert zelden in verhalen rond uitgesproken onsympathieke hoofdfiguren, nochtans valt er vaak te smullen van morele ettertjes op het grote scherm. ‘Marty Supreme’, de nieuwe film van Josh Safdie, maakt er een erezaak van een eikel ten voeten uit te belichten.
Hoofdpersonage Marty, gespeeld door Timothée Chalamet, is een dusdanig onsympathieke hansworst dat zelfs wij hem een klap wouden verkopen. De film volgt een veelbelovende pingpongspeler die zijn privéleven vakkundig doet ontsporen en zich met kille achteloosheid door een schraal bestaan in het New York van de jaren vijftig beweegt.
New Yorkse ambitie
Safdie bewees eerder al dat hij een van de interessantste stemmen van zijn generatie Amerikaanse talenten is. Met ‘Good Time’ (2017), toen nog samen met broer Benny, leverde hij een zenuwslopende doorbraakfilm af die hem naast namen als Robert Eggers (‘The Lighthouse’) en Ari Aster (‘Midsommar’) positioneerde. Na het explosieve ‘Uncut Gems’ gingen de broers elk hun eigen weg. Waar Benny recent degelijk werk afleverde met ‘The Smashing Machine’, lijkt Josh met ‘Marty Supreme’ zijn ambitie hoger te leggen.
De film draagt onmiskenbaar Safdie’s handtekening: rauwe stadsbeelden, personages die door elkaar lopen te tieren, een constante stroom van conflicten en een beklemmende, nerveuze energie. De casting is exceptioneel. Het New York dat hij oproept is bevolkt door doorleefde gezichten en randfiguren die zo uit een verloren archief lijken te komen. In een bijrol duikt zelfs de half-monsterlijke ‘Bad Lieutenant’-regisseur Abel Ferrara op, een castingvondst die perfect past binnen Safdie’s universum.
Niet alles wat blinkt is goud
Nieuw is de uitgesproken prestige-aanpak. ‘Marty Supreme’ is een grote en dure productie met een verzorgde uitstraling. Safdie lijkt de overstap naar het grote werk met de nodige zelfzekerheid te maken, al schuurt die gepolijste vorm soms met de doe-het-zelf-esthetiek van zijn eerdere films. Wat hij aan grandeur wint, verliest hij enigszins aan urgentie.
Dat prestigieuze karakter is voor een groot deel te danken aan de legendarische production designer Jack Fisk (‘The Tree of Life’, ‘There Will Be Blood’) en cinematograaf Darius Khondji (‘Amour’, ‘Panic Room’). Hun werk resulteert in een visueel rijk period piece waarin het gereconstrueerde New York van driekwart eeuw geleden tastbaar en overtuigend aanvoelt.
Gevallen steken
Chalamet bevestigt intussen zijn status als boegbeeld van de nieuwe Hollywoodgeneratie (alweer). Hij werpt zich vol overgave op Marty en speelt hem als een gewiekste opportunist die zelden zijn ware intenties prijsgeeft. Toch blijft de vraag of hij de juiste keuze was voor deze rol. De sluwe berekening in zijn blik overtuigt, maar de typische New Yorkse felgebektheid — zo essentieel in Safdie’s wereld — mist soms scherpte. Daardoor voelt het niet altijd geloofwaardig dat anderen zich zo makkelijk in zijn plannen laten meeslepen.
Ook dramaturgisch laat de film steken vallen. De aantrekkingskracht tussen Marty en Kay Stone (Gwyneth Paltrow) overtuigt onvoldoende, en het pingponggegeven — nochtans het uitgangspunt van het verhaal — krijgt opvallend weinig dramatisch gewicht. Marty’s status als wereldtopper lijkt eerder een plotgegeven dan een organisch gegroeid element. Bovendien leunt Safdie zwaar op muziek om emotionele momenten kracht bij te zetten, waardoor subtiliteit plaatsmaakt voor nadruk. De gelijkenissen met het werk van muzikant Oneohtrix Point Never voor ‘Good Time’ zijn moeilijk te negeren.
Zo zo
Je zou kunnen stellen dat ‘Marty Supreme’ flirt met de erfenis van Scorsese: een energieke, moreel ambiguë karakterstudie in een historisch stedelijk decor. Safdie’s versie is bekwaam en regelmatig meeslepend, maar mist de verrassing en radicaliteit die zijn eerdere werk zo opwindend maakten.
Geslaagd en een bevestiging van Safdie’s talent, maar tegelijk roept het de vraag op of zijn meest prikkelende cinema niet al achter hem ligt. Wat resteert is een indrukwekkend gemaakte film die vakmanschap tentoonspreidt, maar minder noodzaak uitstraalt dan zijn beste werk.
‘Marty Supreme’ speelt nu in de bioscoop.
