Merijn De Boer en de huishoudelijke sleur
Merijn De Boer, ‘Rollende stenen’ 
Zeven jaar terug zag ik in een boekenwinkel te Gent een winkelbediende een trap afdalen net als water dat door een bergbeek kronkelt. Het leek alsof de man geen lichaam had. Ik dacht aan die man nadat ik een tiental bladzijden had gelezen in de nieuwste roman van Merijn De Boer.
De Boer schrijft alsof de tekst rechtstreeks van zijn hoofd op het papier belandt. Alsof er niet getimmerd is aan de zinnen. Het zorgt ervoor dat zijn proza een argeloze naïeve kwaliteit heeft:
Als mij werd gevraagd: ‘Wat wil je bereiken in het leven?’, dan antwoordde ik, naar waarheid en tevredenheid: ‘Niets.’
‘Rollende stenen’ (De Boers vijfde roman alweer nadat hij debuteerde in ’11 met de verhalenbundel ‘Nestvlieders’) brengt het verhaal van Ole Bakker: aspirant-schrijver met een sterke affiniteit voor klassieke literatuur. Een uitzendbureau bezorgt hem op gezette tijden een baantje. Buiten de arbeidsuren concentreert Bakker zich op wat hem gelukkig maakt: film, literatuur en schermen.
Grote Liefde
Tot hij op meubelbeurs Daantje ontmoet, de Grote Liefde waardoor alles vanzelfsprekend wordt. Een simpele fietstocht wordt een toegangspoort tot het Paradijs:
De middag dat we een fietstocht maakten door de duinen […] Ik weet niet waarom, maar voor mij waren het momenten waarop ik in mijn leven het zuiverste geluk heb ervaren.
Permanente scepsis is het lot dat bijna iedereen treft na de adolescentie en het eerste ideaal dat daarbij sneuvelt is dat van de Grote Liefde. Daarom is het – ja, toch wel – deugddoend om het hier in bijna onbespoten toestand aan te treffen.
Daantje trekt naar Tunesië voor een betrekking als diplomaat, Ole volgt en laat zijn geliefde Amsterdam achter zich. Na een periode waarin een sluimerend gevoel van landerigheid zich manifesteert, vindt hij aansluiting bij een groep mannen. Mannen die huishouders bestieren, terwijl hun respectievelijke vrouwen in de weer zijn in de bureaucratische toplagen van Tunesië.
Desperate Housewives
Een Desperate Housewives-achtige dynamiek ontspint zich, waarbij Engelbert Elfrink zich manifesteert als de mannelijke queen bee in het groepje expats. Op bezoek bij Ole doet Engelbert zijn visie op het huishouden uit de doeken:
“Kijk, ik het huis gewoon strak hebben”, zei hij. […] “Ik het wil het stràk!” Hij hakte met de zijkant van zijn ene hand in de palm van de andere en keek heel fanatiek.
Bovenstaande zinnen kunnen de suggestie wekken dat ‘Rollende stenen’ satire is. Dat is het niet. Daarvoor bevat de compacte roman te veel passages waarbij Ole Bakker kwetsbaar wordt neergezet. Wanneer hij Amsterdam verlaat, levert dat bijvoorbeeld volgende zinnen op:
Als ik door Amsterdam liep, had ik vaak genoeg herinneringen aan eerdere keren dat ik in die straat of door die buurt had gelopen […] Door die herinneringen voelde ik me in sterkere mate mezelf […] De waarde van die ontmoetingen drong ineens tot me door. En ik vroeg me af of ik op mijn beurt gemist zou gaan worden door die vage onbekenden.
Zoals eerder gesteld: De Boer schrijft met een elegantie die iedereen die schrijversambities koestert misselijk maakt van jaloezie. ‘Rollende stenen’ laat zich lezen als een mes dat door warme boter gaat. Het is een klassieke roman, zoals Remco Campert die vroeger schreef.
