Treasure – ik ging onbevangen naar binnen en kwam overdonderd naar buiten
Tributebands zijn overal. Op poppodia, in theaters, groot en klein. Sinds The Tribute – Battle of the Bands lijkt het soms alsof elke band een eerbetoon brengt aan een grote naam. Toch zijn er maar weinig die er écht bovenuit steken. Treasure is er zo één. Na hun winst bij The Tribute – Battle of the Bands 2025 en een succesvolle, vaak uitverkochte zomer vol liveconcerten begon Treasure aan hun theatertour. Eerlijk is eerlijk: ik kende hun reputatie van energieke, dampende liveshows, maar vroeg me oprecht af hoe dat zou werken in een theater. Zonder oordeel, onbevangen — en met gezonde nieuwsgierigheid — ben ik naar de voorstelling gegaan. En wat bleek? Mijn twijfel was binnen no-time verdwenen. De zaal was volledig uitverkocht. Het publiek mooi gemêleerd: jong, oud, alles door elkaar. Je voelde die typische spanning vooraf — iedereen benieuwd, iedereen klaar voor wat komen ging. De eerste paar nummers voelde het publiek nog wat afwachtend. Ik dacht zelfs even: oef, dit wordt een lastige zaal. Maar na het derde nummer gebeurde het. Mensen stonden op. De energie sloeg over. En vanaf dat moment was er geen houden meer aan. De band gaf alles — en kreeg het dubbel en dwars terug. Wat mij het meest raakte, was de zichtbare lol die Treasure op het podium heeft. Geen ingestudeerde kunstjes, geen trucjes. Oprecht plezier. En dat werkt aanstekelijk. Je zag het in de zaal, je voelde het in de reacties, je hoorde het in het meezingen en het applaus. Er ontstond een prachtige wisselwerking: band en publiek die elkaar steeds verder opstuwden. In de pauze liep ik even de foyer in en raakte in gesprek met bezoekers en personeel. De reacties waren ronduit enthousiast: “Als je het publiek hier in Emmen van de stoelen krijgt, dan ben je gewoon goed.” “Wat een leuke jongens.” “Die zangkwaliteit hè… echt bizar.” “Niet van het origineel te onderscheiden.” “Wat een heerlijk begin van mijn weekend.” “Dit is gewoon één groot feest.” En dat gevoel werd in het tweede deel alleen maar sterker. Deze theatershow is namelijk veel meer dan een aaneenschakeling van Bruno Mars-hits. Treasure neemt je mee in hun verhaal. Waar ze vandaan komen. Hoe de muziek is ontstaan. Hoe hun liefde voor muziek begon — letterlijk in de woonkamer. Ook hun Moluks/Indische roots krijgen een mooie, integere plek in de voorstelling. Dat geeft de show warmte, diepte en een persoonlijk karakter dat je niet vaak ziet bij tributebands. Muzikaal klopt het allemaal. De zang is van uitzonderlijk niveau — iets wat je ook terughoort in de a-capella momenten. Zuiver, rustig, vol controle. Je hoort niet alleen de stemmen, maar ook de stilte ertussen. En juist die stilte zegt soms meer dan duizend noten. De afwisseling tussen uptempo nummers en ingetogen momenten voelt precies goed. Er is ruimte voor verhalen, humor, emotie en verbinding. Dit is géén standaard Bruno Mars-tributeband. Treasure geeft een eigen signatuur aan de muziek, maakt de songs eigen en overstijgt daarmee het genre. Alles klopt: muzikaliteit, energie, presentatie en gevoel. Je merkt aan alles dat deze band barst van kwaliteit — en ik zou het alleen maar toejuichen als ze in de toekomst ook met eigen werk naar buiten treden. Ik heb genoten. Echt genoten. Als ik sterren moest geven? Dan zijn het zonder twijfel ★★★★★ – vijf volle sterren
Nederland kent ze inmiddels. Ik hoop — en verwacht — dat België en Duitsland snel volgen. Want één ding is zeker: Treasure verdient het.
Onze website gebruikt cookies om u een optimale surfervaring aan te bieden. Door verder te gaan accepteert u het gebruik van cookies. Voor meer informatie, lees onze Cookie Policy.
