Patrick Watson betovert De Roma met fluisterende grandeur
De Antwerpse Roma bleek gisterenavond de ideale locatie voor Patrick Watson, de Canadese meester van het fragiele en filmische. Net zoals tijdens vorige optredens op zijn huidige ‘Uh Oh – tour’ die hem eerder onder meer richting Parijs, Lille en Strasbourg bracht, draaide zijn optreden in de Roma grotendeels om intimiteit, improvisatie en een bijna tastbare kwetsbaarheid.
La Force: krachtige stem
Als voorprogramma kregen we eerst een korte set van La Force, het muzikale alterego van de net zoals Watson uit Canada afkomstige muzikante Ariel Engle. Zij nam niet enkel het voorprogramma waar, maar zou later ook Watson doorheen zijn concert vocaal bijstaan.
In een kort halfuurtje wisselde Engle af. Eerst speelde ze wat songs solo, waarna bassist Mishka Stein en drummer Olivier Fairfield muzikale versterking brachten. Zo kregen we een glimp van een integere, hartverwarmende artieste met een krachtige stem.
Klein begin
Iets voor negen uur stapte, nauwelijks zichtbaar in het schemerlicht, Patrick Watson met zijn band Mishka Stein, Olivier Fairfield en Engle) het podium op. Met opener ‘Gordon in the Willows’ (op de ‘Uh Oh’-plaat een samenwerking met de Canadese vocaliste Charlotte Cardin), zette de groep meteen de toon voor het concert. Samen met de goed doordachte lichteffecten en visuele ondersteuning kreeg de groep rond Watson het direct erg aandachtige publiek onmiddellijk stil.
Plukken uit een rijk en gevuld oeuvre
Snel werd duidelijk dat Watson doorheen zijn hele muzikale cv zou gaan, waarbij hij in eerste instantie teruggreep op het meest recente album ‘Uh Oh’ (2025), al kwam ook eerder werk aan bod. Zoals onder meer tijdens ‘To build a home’, een van de songs die hij samen met The Cinematic Orchestra schreef. Ook daar viel op dat Watson vertrok vanuit een uitgepuurde, solo versie om er halverwege al improviserend zijn band (Stein, Fairfield) bij te gaan betrekken.
Filmische kracht
De kracht van Watsons live-optredens zit niet enkel in zijn stem, maar vooral in de manier waarop zijn band — een kleine, maar uiterst flexibele bezetting — ruimte vult zonder haar te overladen. De Roma, met haar warme akoestiek en licht verweerde grandeur, bleek zowaar een ideale klankkast voor het melancholische universum van Patrick Watson. Sterk filmische liedjes zoals ‘Ode to vivian’ (geïnspireerd door het werk van de Amerikaanse straatfotografe Vivian Maier én live ondersteund met knap en aandoenlijk mooi fotomateriaal uit haar werk) of ‘Melody noir’ nestelden zich zo probleemloos in het oor én vooral in het hart.
Dit concert van Patrick Watson voelde daardoor ergens als het doorbladeren van oude zwart-wit fotoboeken. Een piano, wat lichte ondersteuning van bas of gitaar en spaarzaam en efficiënt gebruik van elektronica en samples bleken de basisingrediënten van een sfeervol en feëeriek concert. De fluistermuziek van Watson kwam er optimaal mee tot leven. Kenmerkend was bijvoorbeeld ‘Silencio’ dat door Engle, Watson en Stein vanachter één met licht opgetuigde microfoon gebracht.
Tegelijkertijd stelden we vast dat het concert prachtliedjes zoals ‘Here comes the river‘ of het al even wonderlijke ‘Je te laisserai des mots‘ opleverde. Mooi, al overheerste het muzikale/vocale experiment soms, vooral tijdens passages waarbij dansbare elektronica en vocale autotune-effecten heel sterk de overhand namen.
Fluisteren in het donker
De zachte galm, de warme houten panelen, de uitgekiene belichting die soms als een zachte nevel over het publiek hing ; het versterkte allemaal het volstrekt unieke muzikale universum van Patrick Watson. Die bleek open, geestig en communicatief. Af en toe nam hij de tijd om enige context bij songs te geven. Zoals tijdens ‘oudje’ ‘Big bird in a small cage’ waarbij hij en zijn band, vrijuit de kaart van de improvisatie trekkend, de vogelgeluiden op het podium in dialoog met die uit het publiek lieten gaan. Het maakte duidelijk dat Watson en band zich helemaal thuis voelden op dat podium in de Roma.
Emotioneel afscheid
Patrick Watson hoefde allerminst te imponeren met volume of met enige vorm van spektakel. Zijn kracht bleek helemaal in het kleine, breekbare en onverwachte te zitten. Aan het slot van een Europese tournee vond hij zowaar een van de door zowel artiesten als publiek meest gewaardeerde concertzalen ter wereld op zijn weg. Net zoals hij er ook een publiek vond dat volledig begreep en waardeerde waar hij op muzikaal vlak naartoe wilde. Dat dankbaar publiek bleek volledig bereid om mee te zakken, zich te laten onderdompelen in een wereld van zachtjes fluisterende melodieën en exquisiete schoonheid.
Zoals onder meer tijdens afsluiter ‘We fly for the ones we love’, het liedje waarvan Watsons’ overleden broer Kris altijd wenste dat Patrick het eindelijk eens zou afmaken. Die bleek een heerlijke strik rond een memorabel concert.
Patrick Watson, live gezien op de ‘Uh Oh’ tour in de Roma, 12/06/2026 
