Soms is een band meer dan alleen de muziek op het podium; ze worden een herinnering in je eigen levensboek. De twee vorige keren dat Snarky Puppy in De Oosterpoort stond, in 2014 and 2015, waren voor mij legendarisch. Niet alleen vanwege de zinderende shows in de Kleine Zaal, maar vooral vanwege wat er daarna gebeurde: de jongens meenemen naar café De Kult, urenlang samen bieren aan de bar en lullen over muziek alsof we al jaren vaste stamgasten in dezelfde kroeg waren. Met die intieme, warme nostalgie in mijn achterhoofd liep ik zondagavond de opnieuw uitverkochte Oosterpoort binnen. Ik moet bekennen dat er vooraf een klein spoortje weemoed in me zat. Ik wist dat zo’n spontane nazit in De Kult er dit keer simpelweg niet in zat. De tijden veranderen. De band is inmiddels een wereldact van formaat, en na twee slopende shows in Parijs met het Metropole Orkest wachtte de tourbus buiten alweer om ze direct door te jagen op hun intensieve SOMNI TOUR. Geen biertje met Michael en de mannen na de tijd dus. Maar wat een geluk: bassist en spil Michael League bracht dat vertrouwde, persoonlijke huiskamergevoel ditmaal gewoon zélf mee het podium op. League nam al snel de microfoon en sprak de zaal toe op een manier die me meteen raakte. Hij vertelde hoe ontzettend blij hij was om, na de bombastische shows in die enorme, anonieme Franse hallen, eindelijk weer eens in de intieme setting van een kleine zaal te staan. "Hier kunnen we jullie tenminste echt zien," sprak hij met een brede, oprechte glimlach terwijl hij de zaal in keek. Op dat moment voelde ik de afstand tussen podium en publiek volledig wegvallen. Hoe groot ze inmiddels ook zijn, ze stonden hier voor ons. Om die pure verbinding te vieren, had League het geplande tour-script grotendeels omgegooid. In plaats van een voorspelbare promotierun stuurde hij de bandleden vooraf veertig oude nummers als 'huiswerk' op om diep in het verleden te duiken, speciaal voor de trouwe fans. Toch werd het nieuwe live-album niet helemaal doodgezwegen; er werden wel degelijk enkele liedjes van SOMNI gespeeld. De absolute knock-out van de avond kwam voort uit een van die nieuwe stukken: 'Recurrent'. Op de plaat is dit nummer ingespeeld met maar liefst vier drummers die elkaar naar grotere hoogten opsturen, maar vanavond stond nieuwkomer Nikki Glaspie er helemaal alleen voor. Wat zij daar presteerde grenst aan het bovennatuurlijke. Nadat ze zich de hele avond subliem in de schaduw had gehouden met heerlijke, diepe grooves en fills die ik diep in mijn borstkas voelde trillen, eiste ze hier de absolute hoofdrol op. Ze bouwde in haar eentje een polyritmische muur van geluid waar de energie vanaf spatte. Een drumsolo van een buitenaards niveau, eentje waar je alleen maar heel diep 'u' tegen kunt zeggen. Toen de onvermijdelijke toegift werd ingezet, veranderde De Oosterpoort in één grote, zingende familie. Zodra de iconische, melancholische openingsnoten van 'Shofukan' door de zaal galmden, voelde ik een golf van pure euforie door de ruimte trekken. De hele Kleine Zaal zong de herkenbare, woordloze instrumentale melodie uit volle borst en loepzuiver mee. Op dat exacte moment loste de lichte teleurstelling over het mislopen van dat biertje in De Kult volledig op. De ultieme ontknoping moest toen echter nog komen. Na afloop van de show lukte het me om Michael nog heel even te spreken. Te midden van alle hectiek rondom de internationale megatour keek hij me aan en knikte glimlachend: hij herkende me nog. Die blik van herkenning, die korte herinnering aan die legendarische avond in De Kult van jaren geleden, verving in één klap de hele naborrel. De mannen van Snarky Puppy zijn dan misschien te groot geworden voor een spontane kroegduik achteraf, met 'Shofukan' én dat persoonlijke moment na afloop lieten ze me voelen dat echte muzikale vriendschap nooit verjaart. Oog in oog, stem aan stem, en nog altijd dichtbij. Bezetting Snarky Puppy in De Oosterpoort: Michael League – Basgitaar & bandleider Bob Lanzetti – Gitaar Bobby Sparks II – Keyboards Justin Stanton – Keyboards & trompet Zach Brock – Viool Chris Bullock – Saxofoon Jay Jennings – Trompet Bob Reynolds – Saxofoon Marcelo Woloski – Percussie Nikki Glaspie – Drums
Geboren uit een muzikale familie was het logisch dat William "Ejam" Maail ook de muziek in ging, maar in plaats daarvan ging hij studeren aan de kunstacademie. Na zijn studie kreeg de fotografie een vastere plek in zijn leven. Momenteel is hij als freelance fotograaf actief en daarnaast is hij ook werkzaam als huisfotograaf bij een pop podium.
