Wie afgelopen zondag de zaal van De Oosterpoort binnenliep voor het fusion-geweld van Snarky Puppy, werd overrompeld door een contrast van jewelste. Geen ronkende blazers of complexe funkritmes bij de opening, maar een serene oase van rust. Daar stond ze dan: de Mexicaans-Nederlandse zangeres, contrabassist en multidisciplinair kunstenaar Fuensanta. Helemaal in haar eentje wist ze de Groningse zaal te imponeren met haar songs. Wat volgde was niets minder dan magistraal; het publiek werd prompt gereduceerd tot een ademloze, muisstille massa.
Het was zeker niet de eerste keer dat deze eigenzinnige artieste, die tegenwoordig vanuit Amsterdam operates, diepe indruk maakte. Onze eerste live-kennismaking met haar dateert uit het najaar van 2021, toen ze de show stal tijdens het Dutch Double Bass Festival in Rotterdam. Destijds schiep ze op het podium een compleet eigen universum met haar stem, een looper en haar contrabas, die ze liefkozend ‘Emilio’ noemt. Sindsdien volgden we haar op de voet. We zagen haar transformeren en floreren in uiteenlopende settings: van haar eigen grensverleggende jazzformaties tot een opvallende rol als backing vocalist bij het grootschalige project van Louis Cole en het Metropole Orkest.
Maar afgelopen zondag in De Oosterpoort keerde ze terug naar de absolute essentie: één vrouw, een arsenaal aan zorgvuldig gekozen tools en één monumentaal instrument. In haar eentje nam ze het voorprogramma van Snarky Puppy voor haar rekening. Waar veel support-acts vechten tegen het geroezemoes van een binnenstromend publiek, dwong Fuensanta met minimale middelen maximale focus af. Haar muziek – een unieke, atmosferische mix van avant-garde improvisatie, moderne jazz en de melancholie van Latijns-Amerikaanse folklore – sneed prachtig door de ruimte.
Gewapend met haar stem en haar contrabas, maar ditmaal ook met een vernuftig ingezette looper en haar traditionele Mexicaanse jarana-gitaar, weefde ze hypnotiserende klanklagen aan elkaar. Halverwege haar set volgde er bovendien een ontroerend moment: Fuensanta nam uitgebreid de tijd om Michael League van Snarky Puppy te bedanken. Ze roemde de bandleider voor de begeleiding in haar muzikale carrière en zijn rol als producer van haar album. Dat ze League liefkozend haar "grote broer" noemde, maakte de intieme sfeer in de zaal compleet.
De songs voelden organisch, de sfeer was wonderschoon, breekbaar en zacht. Fuensanta bewees in dit voorprogramma dat ze een van de meest booiende en vernieuwende stemmen binnen de hedendaagse jazzscene is. Ze heeft geen grote band of harde beats nodig om een overweldigende impact te maken; haar fluisterende grootsheid is meer dan genoeg
Geboren uit een muzikale familie was het logisch dat William "Ejam" Maail ook de muziek in ging, maar in plaats daarvan ging hij studeren aan de kunstacademie. Na zijn studie kreeg de fotografie een vastere plek in zijn leven. Momenteel is hij als freelance fotograaf actief en daarnaast is hij ook werkzaam als huisfotograaf bij een pop podium.
