Bezielde rock, rauwheid en tederheid: Glen Hansard in de Roma.
De Ierse singer-songwriter Glen Hansard bracht recent het eerste deel van de liveopname ‘Transmissions‘ uit. Daarmee wordt beklemtoont dat Hansard in de allereerste plaats een muzikant is die je live aan het werk moet zien. Zijn optredens zijn zowel intens als bevlogen. Elke keer is het een volstrekt unieke en bijzondere belevenis. Dat bleek in de Antwerpse Roma ook deze keer niet echt anders.
Courtney Andrews opent met breekbare schoonheid
Als voorprogramma kregen we eerst de uit Phoenix (Arizona) afkomstige singer-songwriter Courtney Marie Andrews te horen. Hansard ontdekte haar, vernamen we, nadat hij een plaat kocht omdat hij nu eenmaal vrijwel direct geïntrigeerd raakte door een van haar albumhoezen. Een toevalligheid die maakte dat deze, nog erg jonge Amerikaanse (°1990) dezer dagen de Europese tournee (UK/EU) van Hansard versterkt.
In een relatief korte set bracht Andrews samen met multi-instrumentalist/gitarist Jerry Bernhardt breekbare songs met elementen van folk en country waarbij de stemmen en piano/gitaar mooi met elkaar verweven geraakten. ‘Nobody knows my name’, verzuchtte Andrews tijdens de opener heel even nog. Verderop hoorden we ook ‘Break my spell’. Samen bracht het duo prachtliedjes met echo’s van Karen Dalton, Emmylou Harris of Joni Mitchell. Liedjes over leven en liefde die het publiek deden wegdromen, richting plekken van zonlicht en wild ontluikende bloemen. Waarna het de beurt was aan Glen Hansard.
Een bezwerende start
Met een ronduit bezwerend “Don’t settle” (een dialoog tussen de ouder wordende Hansard en zijn wat jongere versie – inbegrepen enkele levenswijsheden van Liam Clancy) zette hij de concertavond in. Langzame opbouw, maar al snel kwam er in de vocal en in het gitaarwerk stevige kracht aan te pas. Dat was met het erop volgende ‘Revelate’, een Frames classic, niet anders. Hansard en band, waaronder drummer Graham Hopkins, gitarist Rob Bochnik en bassist Joe Doyle, speelden de heilige kaart van de rockmuziek die de rode draad van het concert vormde.
Op volle kracht
Zelfs op goed vijfenvijftigjarige leeftijd bleek Hansard niets van zijn aanstekelijke energie verloren. Hij genoot zichtbaar, ging in een ruime set best vrijuit door zijn songcatalogus. De hoofdmoot daarbij bestond uit bevlogen rockmuziek, al nam hij af en toe ook wat gas terug. Om bijvoorbeeld met een enkele, akoestische gitaar ‘Say it to me now’ te brengen. De haartjes op onze armen gingen helemaal recht.
Hansard bespeelde de Roma meesterlijk met de bezieling die hem eigenlijk al jaren kenmerkt. Zijn stem, soms breekbaar, dan weer rauw en krachtig, vertolkte mee songs zoals ‘My little ruin’ dat mooi uitwaaierde met langzaam uitdovende pianonoten. Elders merkte je tijdens songs als ‘This gift’ hoe de Ierse troubadour net als tijdens ‘Gold’ zijn akoestische gitaar (te?) ferm de sporen gaf.
Verstilling en connectie
Hansard bleef zichzelf, erg gevat. Vaak met een twist relativering. Mooi ook dat hij niet naliet om te zeggen dat de Roma zijn favoriete venue in Europa was. Niet alleen omwille van het prachtige gebouw of de al even prachtige mensen die hun ziel steken in dat wonderlijke huis van mensen en cultuur. Het versterkte alleen maar de band tussen Hansard en het tegen dan al volledig overwonnen publiek.
Met een ronduit onverwoestbaar ‘Fitzcarraldo’ (‘I shall eclipse you!’) en een in gruizelig gitaarwerk gedrenkt ‘Down to our knees’ (‘close your eyes to heaven..’) kregen we de woeste rocker in Hansard te zien, met de evergreen ‘Falling slowly’ en ‘When your mind’s made up’ was dan weer diens emotionelere zijde te horen.
Op het einde vroeg Hansard Courtney Marie Andrews en Jerry Bernhardt nog even op het podium voor een verstillend mooi ‘Don’t let the good one go’. En met ‘Bird of sorrow’, waar hij in de staart Springsteens’ ‘Drive all night’ en Nick Caves’ ‘Push the sky away’ in verwerkte, draaide Hansard nog een fraaie strik rond een heerlijke concertavond.
Glen Hansard, live in de Roma, zaterdag 16/05/2026 
