Dit is de top tien beste films van 2025, volgens Cisse Wyn

Dit is de top tien beste films van 2025, volgens Cisse Wyn

What time is it? Tijd voor de eindejaarslijstjes! Net als Brad Pitt in ‘F1: The Movie’ zijn we bij de filmredactie van Cutting Edge steeds op zoek naar het moment waarop alles stil wordt, onze hartslag zakt en niets of niemand ons nog tegenhoudt. Wie slaagde er dit jaar in ons zo’n moment te bezorgen? Was het Guillermo’s monster? Misschien Benoît Blanc met zijn derde mysterie? Of zit die dekselse Pedro Pascal er voor iets tussen?

Deze lijst bevat uitsluitend films die tussen 01-01-2025 en 31-12-2025 een release in België kregen.

10. ‘It Was Just An Accident’ (‘Un Simple Accident’)

De top 10 begint verrassend genoeg in Iran. Verrassend, omdat filmmaker Jafar Panahi niet meteen over dezelfde middelen beschikt om zijn films te maken als de meeste van zijn collega’s. Panahi mag, omwille van zijn kritische blik op het regime, geen films meer draaien in Iran. Gelukkig is hij een beetje een kapoen die mede dankzij buitenlandse investeerders toch stiekem met zijn camera op pad gaat. ‘IWJAA’ is ook volledig zonder vergunning in en rond Teheran gedraaid, maar ziet er wel verdomd goed uit.

Panahi weet zijn maatschappijkritiek aanvankelijk nog subtiel te houden. Een garagist ontvoert impulsief een klant met een vals been omdat die hem sterk doet denken aan de cipier die hem jaren geleden gemarteld heeft in een Iraanse gevangenis. In paniek trommelt de man een aantal mede-gevangenen op die ook niet zeker zijn over zijn identiteit, maar wél elk hun eigen idee hebben over wat ze met hem willen doen. Alles speelt zich af aan een bijzonder onderhoudend tempo en Panahi speelt uitstekend met spanning en comedy. Finaal komt er dan toch een dikke middelvinger naar de Iraanse overheid in een laatste act die subliem geschreven is. Of hoe het gepiep van een vals been tot in je botten voelbaar wordt.

Dat komt ervan als je een wit busje instapt.

9. ‘I’m Still Here’ (‘Ainda Estou Aqui’) van Walter Salles

We gaan van het Midden-Oosten naar Zuid-Amerika. Het Braziliaanse ‘I’m Still Here’ blikt terug op de periode rond de jaren ‘60 en ‘70 waarin het land gebukt ging onder een gewelddadige militaire dictatuur en won terecht de Oscar voor beste buitenlandse film dit jaar. De film gaat over de kruisweg van Eunice Paiva (Fernanda Torres) wier echtgenoot gearresteerd wordt door het dictatoriale regime omwille van subversieve activiteiten. 

De Braziliaanse film zit in de lift. In december kwam bij ons ‘The Secret Agent’ uit, die ook hoge ogen gooit bij critici. Die film weet zijn speelduur 161 minuten echter niet te verantwoorden, terwijl ‘I’m Still Here’ de volle 137 minuten boeiend blijft. Beide films weerspiegelen de gevoelens van de Brazilianen bij een voor hen bijzonder pijnlijke periode, maar Walter Salles maakte de beste van de twee.

Lees hier de volledige review van Moana Martinho Hortas.

Fernanda Torres speelt ijzersterk in ‘I’m Still Here’.

8. ‘Weapons’ van Zach Cregger

Wie ‘s nachts uit een zalige droom ontwaakt en een slaperige blik op z’n wekker werpt, kan maar beter hopen dat het niet 02u17 is. Na ‘Weapons’ zal dat tijdstip immers nooit meer dezelfde betekenis hebben. ‘Barbarian’-regisseur Zach Cregger verraste deze zomer met een heerlijke mix van mysterie en horror door om precies 02u17 alle kinderen (op ééntje na) uit de klas van juf Justine (Julia Garner) spoorloos te laten verdwijnen. Gevolg: een heel dorp staat op z’n kop en juf Justine wordt uitgespuwd door de lokale gemeenschap. 

Er zijn leuke bijrollen van Josh Brolin en Alden Ehrenreich, maar het is vooral de vergeten actrice Amy Madigan die een onvergetelijke indruk maakt. ‘Weapons’ is goed voor 128 minuten spanning en een jump scare die ons bijna een nieuwe zetel kostte.

Josh Brolin eist een verklaring waarom hij slechts de achtste plek bekleedt.

7. ‘Bugonia’ van Yorgos Lanthimos

Slechts twee jaar na het geweldige ‘Poor Things’ en één jaar na het vermoeiende ‘Kinds Of Kindness’, was er niet meteen nood aan nóg een Lanthimosfilm waarin Emma Stone en Jesse Plemons… ‘raar doen’. Ook in ‘Bugonia’ spelen ze weer personages met zo veel hoeken af dat ze bijna ovaal zijn. En toch is de film veel toegankelijker dan we van Lanthimos gewoon zijn. De wereld waarin alles zich afspeelt is gewoon de échte wereld. Het zijn de hoofdpersonages die ‘weird’ zijn, maar nog steeds geloofwaardige extremen die je wel eens tegenkomt als je in de VS de verkeerde afrit neemt. 

Plemons speelt de rol van zijn leven als hillbilly Teddy die in extreme complottheorieën gelooft. Hij verdenkt de CEO van een lokale farmaproducent (Emma Stone) ervan een alien te zijn. Teddy is een idiot with a plan: samen met zijn autistische neef Don (nieuwkomer Aidan Delbis) wil hij de CEO ontvoeren en zo de mensheid bevrijden van het juk van hun buitenaardse onderdrukker. ‘Bugonia’ is een heerlijke komedie die nog maar eens onderstreept dat Yorgos Lanthimos een van de beste filmmakers van deze tijd is.

Bugonia, Jesse Plemons
Jesse Plemons gaat in korte broek werken. Gekker moet het niet worden.

6. ‘One Battle After Another’ van Paul Thomas Anderson

Bijna halverwege onze lijst en deze kon uiteraard niet ontbreken. Zijn vorige film, ‘Licorice Pizza’, wist de hoge verwachtingen niet helemaal in te lossen, maar met ‘One Battle’ scheert Paul Thomas Anderson weer de hoogste toppen. In de hyperefficiënte openingsact schetst hij de voorgeschiedenis van al zijn personages. Wanneer de paden van extreemlinkse terreuractivisten Pat (Leonardo DiCaprio) en Perfidia Beverly Hills (Teyana Taylor) kruisen met die van de extreemrechtse Captain Steven J. Lockjaw (Sean Penn), ontstaat een explosieve cocktail van geweld, seks en macht. Het product van de driehoeksverhouding is een dochter, Willa (Chase Infiniti). De acteurs spelen alsof hun leven er van afhangt, maar de fenomenale Taylor verdwijnt jammer genoeg uit de film na act één.

Wanneer Lockjaw, nu kolonel, jaren later zijn pijlen richt op Willa, moet een uitgebluste Pat weer in actie komen. PTA’s scenario dendert voort aan een enorm tempo, maar laat je geregeld op adem komen dankzij de massa’s humor die erin zit. En zo is ‘One Battle After Another’ niet alleen een van de intelligentste, maar ook een van de grappigste films van het jaar. Terecht de topfavoriet voor alle prijzen die eraan komen.
“Viva la revolución!”

Lees hier de volledige review van Bert Potvliege.

“Thank you, sensei, thank you!”. Leonardo DiCaprio bedankt Benicio Del Toro voor een mooie zesde stek.

5. ‘Parthenope’ van Paolo Sorrentino

De Italiaanse cineast Paolo Sorrentino heeft zijn fascinatie voor schoonheid nooit weggestoken. Sorrentino brak internationaal door met het toepasselijk getitelde ‘La Grande Bellezza’ en scoorde in de coronaperiode een Netflixhit met ‘The Hand Of God’. In beide films contempleert hij de betekenis van schoonheid in de kleine en grote dingen des levens. In ‘Parthenope’ vraagt hij zich af wat het leven waard is voor iemand die de schoonheid zelve is.

1950, de baai van Napels. Tussen de stille golven baart een door twee nonnen geassisteerde vrouw een dochter. De kersverse moeder kijkt naar haar familie en vraagt welke naam ze moet krijgen. Grootvader kijkt achter zich naar zijn geliefde stad en roept uit: “Parthenope!” – de bijnaam van Napels. Het meisje wordt een vrouw die alle blikken, van mannen én vrouwen, naar zich toetrekt. Terwijl ook wij, het publiek, in vervoering raken dankzij de sensuele camera van Sorrentino, ontluikt langzaam het besef dat schoonheid ook een hindernis kan zijn in de zoektocht naar een diepere zingeving in het leven. 

Lees hier de volledige review.

Celeste Dalla Porta Parthenope
Celeste Dalla Porta speelt Parthenope.

4. ‘Sinners’ van Ryan Coogler

De meest besproken film van het voorjaar was een vampierenvehikel. ‘Black Panther’-regisseur Ryan Coogler lukte een unieke deal met Warner Bros. die ervoor zorgde dat hij niet alleen een groot deel van de opbrengst kon binnenrijven, maar over 25 jaar ook alle rechten op de film zal bezitten. Het was voor Coogler een belangrijk statement. ‘Sinners’ is namelijk een ode aan de zwarte bluesmuziek die vorige eeuw werd ‘leeggezogen’ door witte artiesten. Met deze overeenkomst wil hij hetzelfde scenario voorkomen.

Gelukkig ging ‘Sinners’ ook zo vaak over de tongen omdat het gewoon een steengoede film is. Enig puntje van kritiek is wel dat het tempo in de tweede helft even zakt, waardoor de film misschien wat overtollig vet heeft. Desondanks bulkt Cooglers verhaal van scherpe dialogen, rondspattend bloed en onvergetelijke momenten. Zo zit dé scène van het jaar ongeveer halverwege de film, en die zorgt voor een kippenvelmoment van jewelste. Wie ‘Sinners’ al gezien heeft, weet ongetwijfeld over welk fragment het gaat.

Lees hier de volledige review.

Michael B. Jordan en Miles Caton wanneer ze zien dat ze net naast het podium vallen.

3. ‘Sentimental Value’ (‘Affeksjonsverdi’) van Joachim Trier

Een filmmaker in de herfst van zijn leven (Stellan Skarsgard) keert terug naar Noorwegen voor de begrafenis van zijn ex-vrouw. Terwijl hij zijn nieuwe, semi-autobiografische film voorbereidt in het huis waar zijn ex hun dochters heeft opgevoed, probeert hij de banden met de intussen volwassen vrouwen weer aan te halen. Joachim Trier (‘The Worst Person In The World’) ontpopt zich stilaan als moderne Ingmar Bergman met dit diepgravende familierelaas dat sterk doet denken aan diens pareltje ‘Autumn Sonata’.

Sentimental Value’ zal één van de hoofdrolspelers worden in het komende awards season. Niet alleen Trier zelf, ook zijn vier (!) hoofdrolspelers worden getipt voor de grote prijzen. Vooral Stellan Skarsgard zet een weergaloze prestatie neer als de vader die verscheurd wordt door schuldgevoel omdat hij destijds voor zijn carrière koos. Volgens de bookmakers zou de Noor Sean Penn wel eens van zijn derde Oscar kunnen houden.

Recensent Bert Potvliege schreef een volledige review over de film.

Stellan Skarsgard en Renate Reinsve zijn weergaloos in ‘Sentimental Value’.

2. ‘Mission: Impossible – The Final Reckoning’ van Christopher McQuarrie

I’ll tell you what freedom is. No fear. Just like Tom f***ing Cruise.” 

Benicio Del Toro kon het in ‘One Battle After Another’ niet beter verwoorden. In zijn laatste beurt als Ethan Hunt verlegt Tom Cruise dan ook voor de zoveelste keer de grenzen van cinema. Criticasters vonden het verhaal niet al te sterk en wat aan de lange kant, maar dat is dan ook niet waar het de Amerikaan om te doen was. Met de vliegtuigscène en de onderwaterscène heeft hij alweer twee verbluffende kunststukjes op zijn naam staan en sluit hij de franchise af met een zinderend hoogtepunt. 

Zijn halsbrekende bijdrages aan de industrie leverden Tom Cruise onlangs een ere-Oscar op, maar wij kijken nu al uit naar het volgende luik uit zijn carrière. Misschien is de jacht op die ‘echte’ Oscar nu wel geopend. Te beginnen met Alejandro Iñárritu’s ‘Digger’, waarvan onlangs een intrigerende teaser gelost werd.

Lees hier de volledige review van ‘The Final Reckoning’.

Tom Cruise betaalt niet graag voor vliegtickets.

1. ‘The Brutalist’ van Brady Corbet

De oppergaai gaat dit jaar naar een post WOII-epos met Adrien Brody. Meer dan twintig jaar na Roman Polanski’s ‘The Pianist’ speelde die nog eens de rol van een Oost-Europese Holocaustoverlever. De Amerikaan won er ook zijn tweede Oscar voor. Verder zijn er nog parallellen te trekken tussen de twee films, maar Corbets verhaal is voornamelijk een kritiek op het immigratiebeleid van de VS en verder, op hoe Amerikanen – zelf kleinkinderen van migranten – naar nieuwkomers kijken.

László Tóth (Adrien Brody) reist per schip naar New York op zoek naar een beter leven. In zijn thuisland Hongarije was hij succesvol architect. Over de plas begint hij van nul. Ondanks zijn onmiskenbare talent en doorzettingsvermogen blijft Tóth botsen op de minachting die de Amerikanen voor hem koesteren. “They do not want us here,” is hoe hij het samenvat in een intense scène met zijn vrouw Erszébet (Felicity Jones). Tóths lijdensweg werd met een budget van slechts tien miljoen dollar gedraaid, maar ademt de volle drieënhalf uur niets dan grandeur uit. Kortom, een terechte nummer één!

Ook recensent Bert Potvliege was razend enthousiast over ‘The Brutalist’.

Voor Adrien Brody mag het vuurwerk al beginnen.

Haalden de top 10 nét niet: ‘Wake Up Dead Man’, ‘A House Of Dynamite’ en ‘If I Had Legs I’d Kick You’.
This message will self-destruct in five seconds.

Related Images: