‘Materialists’ is zoals zijn hoofdpersonages: het ziet er fantastisch uit, maar stelt finaal een beetje teleur
‘Materialists’ (2025) 
Met Dakota Johnson, Chris Evans en Pedro Pascal in de hoofdrollen ontbreekt het ‘Materialists’ niet aan goede genen. Celine Song speelt hun troeven aanvankelijk goed uit, maar haar film bloedt leeg naar het einde toe.
Economische transactie
Nog geen twee jaar na haar onverwachte hit ‘Past Lives’ heeft Celine Song een nieuwe film klaar. Het romantisch drama werd genomineerd voor twee Oscars en dus staan de sterren vanaf nu in de rij om met haar samen te werken. Met ‘Materialists’ blijft de Koreaans-Canadese in romantische sferen, maar wisselt het drama in voor een luchtiger sfeertje.
De New Yorkse Lucy (Dakota Johnson) verdient haar brood als matchmaker voor de elite. Ze wringt zich in allerhande bochten om aan de eisen van haar vermogende klanten te voldoen. De mannen schiften op basis van leeftijd en lichaam, de vrouwen vooral op jaarlijks inkomen. Het huwelijk is tenslotte altijd al een economische transactie geweest.
Lucy gelooft almaar meer zelf in de materialistische droom die ze haar cliënten aanpraat. Daarom dumpte ze vijf jaar geleden John (Chris Evans), een would-be toneelacteur die nog samenwoont met vrienden die wellicht niet aan de hygiënische wensen van de huisbaas voldoen. Wanneer Lucy en John elkaar weerzien op de trouw van twee van haar cliënten, blijkt de economische kloof tussen de twee enkel gegroeid. Hij klust er bij als kelner en zij wordt versierd door de charmante Harry (Pedro Pascal), de broer van de bruidegom. Harry is wat men in het vakjargon een unicorn noemt. Knap, supercharmant, sportief en zo rijk dat het onsympathiek wordt. Hij lijkt een fantasie.
Authentiek of toch weer niet?
Aanvankelijk weet Song een soort magie op te roepen tussen Dakota Johnson en haar mannelijke tegenspelers. De fysieke en emotionele aantrekkingskracht die Lucy nog steeds voelt voor John wordt bijna tastbaar. Het speelse en suave karakter van Harry wordt dan weer ondersteund door schitterende muziek van Daniel Pemberton. ‘Materialists’ heeft dezelfde piekfijne look die ‘Past Lives’ had: warm van kleur, maar zonder de afgelikte digitale aanblik die sommige hedendaagse films fake doet lijken. Song maakt derhalve haar personages authentiek, ook al zijn ze zelf oppervlakkig.
Dat Lucy uiteindelijk een afkeer ontwikkelt voor al die oppervlakkigheid is onvermijdelijk. ‘Materialists’ is tenslotte een romcom en sommige genres zijn net zo populair omdát ze zweren bij de vastgeroeste clichés die ermee gepaard gaan. Vreemd genoeg is het daar dat het Louboutintje knelt. De gebeurtenis die Lucy doet twijfelen aan haar job en zichzelf is niet sterk genoeg geschreven, waardoor haar evolutie geforceerd overkomt. Bijgevolg ontbreekt het de daaropvolgende interacties met John en Harry aan de nodige overtuigingskracht. Ze volgen de genregebonden clichés, maar missen de authenticiteit die ze initieel hadden.
En zo is ‘Materialists’ zoals zijn personages: veelbelovend op het eerste zicht, maar de blinkende schil verhult onvoldoende diepgang. Wat begon als een film die zijn voet kon zetten naast ‘Past Lives’, eindigt finaal als een vergeetbare toevoeging aan het romcomgenre.
‘Materialists’ speelt nu in de bioscoop.
