Dansen in het hoofd: The Colorist Orchestra in De Roma
In de Antwerpse Roma stelde The Colorist Orchestra gisteren onder de noemer ‘Recomposing / gently stolen’ een gloednieuw project voor. Negentig minuten lang hield het ensemble het publiek in de ban met een sfeervol en deugddoend concert. Het uitgangspunt: vanuit uiteenlopende muzikale inspiratiebronnen een eigen, kleurrijke instrumentale taal ontwikkelen.
Een nieuw hoofdstuk
Doorheen de jaren heeft het veelkoppige orkest rond percussionisten Kobe Proesmans en Aarich Jespers resoluut de kaart van samenwerking getrokken. Zo werkten ze – op plaat en live – samen met artiesten als Emilia Torrini, Lisa Hannigan, Cibelle, Howe Gelb en Gabriel Rios. De voorbije jaren verschoof de focus ook naar compositie-opdrachten voor theater en opera (Rizoom). Met ‘Recomposing / gently stolen‘ ligt er nu opnieuw een nieuw hoofdstuk voor de groep op tafel.
Dwarse klanklandschappen
Vanaf de eerste noten werd duidelijk dat dit collectief er zichtbaar zin in had. Vertrekkend vanuit pulserende ritmes ontstonden dwarse klanklandschappen die soms deden denken aan de nachtelijke energie van een club of discotheek. Referenties naar knetterende Detroit techno – Jeff Mills, Carl Craig – waren dan ook nooit veraf. Tegelijk klonken er echo’s van avant-gardebands als Can of Einstürzende Neubauten, zeker wanneer op het einde zelfs een stalen rek werd ingezet als percussie-instrument.
Dansen in het donker
Het onderstreepte de best uitgesproken drang tot experiment van The Colorist Orchestra. De muziek, die moeiteloos tussen pop, klassiek en elektronica schakelt, had weinig uitleg nodig. Wat volgde was een intense muzikale trip waarin de composities alle vrijheid kregen.
Het resultaat was een concert dat niet alleen het hoofd prikkelde, maar tezelfdertijd ook het lichaam in beweging zette. In de duisternis tekenden zich alsmaar meer dansende schimmen af, terwijl de inventieve, op percussie gestoelde muziek maar bleef stuwen. Herkenbaar was onder meer een radicale herwerking van Jaydee’s Plastic Dreams, in een uitgesproken Colorist-jasje – een mooi voorbeeld van het principe ‘recomposed / gently stolen’.
Bron : Geert Meese, vrijwilliger bij De Roma.
De muzikanten speelden met zichtbaar plezier en waren perfect op elkaar ingespeeld. Pianist Wim De Busser bewoog voortdurend tussen twee piano’s en stapels partituren. Jespers (flapamba, angklung, melodische percussie) en Proesmans (houten drums, kalebas) zorgden voor bezwerende ritmes. De bas van Tim Vandenbergh, het verfijnde vioolspel van Jeroen Baert en Karen Speltincx, en de eigenzinnige klankaccenten van Gerrit Valckenaers en Sep François vervolledigden het geheel.
Kortom: een bijzonder en gesmaakt optreden van een band die duidelijk klaar is voor een nieuw album – en wellicht ook een ruime tour.
Muziek die om beweging smeekte
Toch bleef er één kanttekening hangen. Hoe sterk het concert van The Colorist Orchestra in de Roma ook was, het voelde enigszins vreemd dat er voor dit concert voor een zittende context geopteerd werd. Deze muziek vroeg – nee sméékte liever – om ruimte en beweging. Hier en daar werd er wel gedanst, al mocht het wat ons betreft gerust wat meer zijn. Zo valt te vermoeden dat deze muziek mogelijkerwijs meer tot zijn recht komt binnen een festivalcontext waarin er meer net wat meer ruimte is tot beweging en dans.
The Colorist Orchestra, gezien op 29/05/2026 in De Roma 
Setlist : Rock it / Tears / Pop / The Bells / Waltz / Disco / Renaissance / half life / dead already / magic fly / sandstorm / plastick dreams / hit it / dreamlands
