★★★★☆
Er zijn concerten waarbij je het gevoel hebt dat de tijd even stil blijft staan. Niet omdat het nostalgisch voelt, maar omdat de muziek zo vanzelfsprekend en authentiek klinkt dat je vergeet in welk jaar je leeft. Het optreden van The Bros. Landreth is precies zo’n avond.
De Canadese broers Joey en Dave Landreth groeiden op met een platencollectie waar menig rootsliefhebber jaloers op zou zijn. Namen als Bonnie Raitt, Little Feat, Ry Cooder en Lyle Lovett vormden hun muzikale DNA. Die invloeden zijn hoorbaar, maar nooit als imitatie. In plaats daarvan heeft het duo een eigen geluid ontwikkeld waarin rootsrock, soul en americana op een natuurlijke manier samenvloeien. De broers staan bekend om hun gitaargedreven songs, inventieve arrangementen en hun karakteristieke ‘blood harmony’ – een samenzang die alleen broers zo moeiteloos kunnen laten klinken.
Live komt dat allemaal volledig tot zijn recht. Vanaf de eerste noten hangt er een warme, ontspannen sfeer in de zaal. Het optreden voelt minder als een strak geregisseerde show en meer als een muzikale ontmoeting tussen band en publiek. In een uitverkochte zaal ontstaat al snel een bijna huiskamerachtige intimiteit – iets wat goed past bij de persoonlijke, vaak introspectieve liedjes van het duo.
De setlist bestaat uit een mooie mix van ouder werk en materiaal van hun recente album Dog Ear. De band speelt met hoorbaar plezier en vakmanschap: subtiele gitaarlijnen, soulvolle grooves en arrangementen die de songs ruimte geven om te ademen. Vooral Joey Landreth laat horen waarom hij onder gitaristen zo hoog staat aangeschreven. Zijn spel is nooit opzichtig, maar altijd raak – warm, melodisch en vol gevoel.
Toch draait het bij The Bros. Landreth niet alleen om virtuositeit. Wat hun muziek echt bijzonder maakt, is de combinatie van technische finesse en emotionele eerlijkheid. Hun songs voelen oprecht en doorleefd, iets wat live nog sterker naar voren komt.
Een van de hoogtepunten van de avond komt tegen het einde van de set, wanneer de Canadese zangeres Begonia het podium opkomt. Zij verzorgde eerder op de avond het voorprogramma, maar steelt hier opnieuw de show met een explosieve uitvoering van Tell Me Something Good, oorspronkelijk van Rufus en Chaka Khan. Haar krachtige stem en de funky groove van de band zorgen voor een moment dat de zaal volledig op scherp zet – een soulvolle uitsmijter die nog lang blijft hangen.
Het optreden voelt soms alsof je terug wordt gezet naar de hoogtijdagen van seventies-rootsbands – denk aan de relaxte groove en muzikale vrijheid van Little Feat – maar tegelijk klinkt alles fris en eigentijds. Dat is precies de kracht van The Bros. Landreth: ze eren hun muzikale helden zonder ooit in nostalgie te blijven steken.
Het resultaat is een avond vol muzikaal vakmanschap, warme songs en een band die duidelijk speelt vanuit liefde voor het genre.
Oordeel: ★★★★☆
Een gloedvol rootsconcert dat traditie en moderne americana moeiteloos samenbrengt. 🎸
Geboren uit een muzikale familie was het logisch dat William "Ejam" Maail ook de muziek in ging, maar in plaats daarvan ging hij studeren aan de kunstacademie. Na zijn studie kreeg de fotografie een vastere plek in zijn leven. Momenteel is hij als freelance fotograaf actief en daarnaast is hij ook werkzaam als huisfotograaf bij een pop podium.
