Tijdens het BRIDGE Guitar Festival in Eindhoven stond er ook dit jaar weer een bijzonder concert op het programma: Al Di Meola samen met het Metropole Orkest onder leiding van Vince Mendoza. Hoewel ik Di Meola al vaker heb gezien — solo, met elektrische band en met akoestische bezetting — had ik hem nog nooit met een volledig orkest meegemaakt. En meteen werd duidelijk hoeveel extra sfeer en diepte dat toevoegde aan zijn muziek.
Vanaf de eerste noten voelde het orkest als een warme, muzikale deken onder de composities. De orkestrale arrangementen van Vince Mendoza gaven de nummers extra kleur en emotie, zonder ooit het gitaarspel van Di Meola te overheersen. Op de achtergrond ondersteunden sfeervolle projecties de muziek, wat het concert een bijna filmische uitstraling gaf.
In de eerste set speelde Di Meola voornamelijk akoestisch. Daar viel vooral de zuiverheid en rust in zijn spel op. Natuurlijk was zijn kenmerkende snelheid en technische perfectie nog altijd aanwezig, maar juist de subtiliteit maakte indruk. Het samenspel met zijn vaste trio — gitarist Peo Alfonsi en percussionist Sergio Martinez — was van hoog niveau. Een aantal nummers werd zelfs zonder orkest gespeeld, wat ook prachtig werkte, al merkte je meteen hoeveel extra magie het Metropole Orkest toevoegde zodra zij weer invielen.
Halverwege de tweede set schakelde Di Meola over op elektrische gitaar — het moment waar veel bezoekers waarschijnlijk op wachtten. En eerlijk: wow. Hij bewees moeiteloos dat hij nog steeds tot de absolute top behoort. De energie, de snelheid en de precisie waarmee hij klassiekers als “Egyptian Danza” speelde waren ronduit indrukwekkend. Het publiek hing zichtbaar aan iedere noot.
De setlist bood een mooie dwarsdoorsnede van zijn lange carrière, met zowel oudere klassiekers als recenter werk. Nummers als “Azzura”, “Vizzini”, “Misterio”, “Turquoise”, “Midnight Tango” en natuurlijk “Egyptian Danza” kregen dankzij het orkest een compleet nieuwe dimensie. Vooral de combinatie van Latin, jazzfusion en orkestrale grandeur werkte verrassend goed.
Het concert maakte nogmaals duidelijk waarom Al Di Meola al vijftig jaar wordt gezien als een van de grootste gitaristen binnen jazzfusion en wereldmuziek. Zijn techniek is nog altijd fenomenaal, maar het is vooral de muzikale emotie en het samenspel met zijn medemuzikanten die deze avond zo bijzonder maakten.
Wat een geweldige avond was dit. Het enige wat je na afloop kon hopen, is dat dit concert ooit nog verschijnt op cd of vinyl — want dit verdient absoluut een blijvende registratie.
Geboren uit een muzikale familie was het logisch dat William "Ejam" Maail ook de muziek in ging, maar in plaats daarvan ging hij studeren aan de kunstacademie. Na zijn studie kreeg de fotografie een vastere plek in zijn leven. Momenteel is hij als freelance fotograaf actief en daarnaast is hij ook werkzaam als huisfotograaf bij een pop podium.
