Sommige artiesten volg je jarenlang, zonder ze ooit live te hebben kunnen zien. Voor mij is Gretchen Parlato zo’n artiest. Ik had al veel over haar gehoord, bezat inmiddels een flinke verzameling van haar muziek en volgde haar al vanaf haar tijd met het zangtrio Tillery, waarin ze samenwerkte met onder anderen Becca Stevens. Sindsdien ben ik haar muzikale ontwikkeling met grote belangstelling blijven volgen. Helaas had ik tot nu toe alle concerten die ze in Nederland gaf moeten missen. Tot deze avond in het BIMHUIS.
De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Zeker met haar nieuwe album The Wise Ones, waarop Parlato opnieuw laat horen hoe bijzonder haar benadering van zang en muziek is. Haar kenmerkende, zachte, bijna fluisterende stemgeluid is direct herkenbaar. Ze heeft de gave om ieder nummer naar zich toe te trekken en er iets heel persoonlijks van te maken. Jazz, soul en subtiele funk vloeien moeiteloos in elkaar over, met ruimte voor verstilling, dromerigheid en ritmische verrassingen.
Het concert begon met de eerste drie nummers van het nieuwe album. Het publiek ontving ze met open armen. Vanaf de eerste noten voelde je dat het goed zat. Parlato werd begeleid door een uitstekende band, met Alan Hampton op bas en zang, Taylor Eigsti op piano en Jonathan Barber op drums. Drie musici die niet alleen meesters zijn op hun instrument, maar ook precies begrijpen wat deze muziek nodig heeft. Ze speelden met overtuiging en finesse, zonder ooit de aandacht van Parlato weg te nemen. Integendeel: hun spel gaf haar alle ruimte om te schitteren.
Naast het nieuwe werk bracht Parlato ook eigen bewerkingen van composities van jazzgrootheden Wayne Shorter en Herbie Hancock. Daarmee werd het concert meer dan een presentatie van haar nieuwste album. Het werd ook een terugblik op haar muzikale leven en op de artiesten die haar onderweg hebben geïnspireerd.
Een bijzonder moment ontstond rond Footprints van Wayne Shorter. Parlato vertelde dat ze de tekst bij haar bewerking van dit nummer schreef toen ze 25 jaar oud was. Inmiddels is ze in de vijftig en kijkt ze met andere ogen naar die woorden, naar haar jongere zelf en naar de weg die ze heeft afgelegd. Wat betekende die tekst toen, en wat betekent hij nu? Het was mooi om haar daarover te horen vertellen. Zo liet ze niet alleen haar muziek horen, maar deelde ze ook iets van zichzelf met het publiek.
Met een glimlach merkte ze op dat Wayne Shorter van bovenaf vast tevreden kon toekijken naar wat zij met zijn compositie had gedaan. Een ontroerend moment, waarin respect voor het verleden en vertrouwen in haar eigen muzikale stem prachtig samenkwamen.
Die persoonlijke terugblik sloot naadloos aan bij de gedachte achter The Wise Ones: wie zijn eigenlijk de wijzen, en wat leren we van de mensen die we onderweg ontmoeten? Het concert voelde als een gesprek tussen vroeger en nu, tussen de jonge Gretchen die ooit aan haar muzikale reis begon en de zelfbewuste zangeres die ze inmiddels is geworden. De eerste regel van the song THE WISE ONES : “ someday this will be long ago….” Iets om over na te denken
En toen was er nog de toegift. Na een staande ovatie kwam Parlato terug in een heel andere gedaante: speels, theatraal en met een knipoog. In de aanloop naar de release van het album had ze op sociale media al verschillende typetjes tot leven gebracht, zoals Helen en de Ladies of Landslide. Ook tijdens de toegift liet ze zien dat er naast de ingetogen, bijna meditatieve zangeres een humoristische en theatrale persoonlijkheid schuilgaat. Een heerlijke verrassing die de avond een extra dimensie gaf.
Wat me vooral bijblijft, is de combinatie van muzikale verfijning, kwetsbaarheid en speelsheid. Gretchen Parlato hoeft niet groots uit te halen om indruk te maken. Juist in haar subtiliteit schuilt haar kracht. Iedere noot lijkt weloverwogen, iedere frase krijgt de ruimte en haar stem weet je steeds opnieuw mee te nemen.
Na jarenlang haar muziek te hebben gevolgd, was het eindelijk zover: Gretchen Parlato live in het BIMHUIS. De verwachtingen waren hoog, maar ze werden ruimschoots overtroffen.
Een prachtig concert, een bijzondere ontmoeting met een artiest die ik al zo lang bewonder, en een avond die nog lang zal blijven nazinderen.
Soms moet je lang wachten op een concert. Maar als alles op zijn plaats valt, weet je precies waarom. Een avond om niet te vergeten.
Geboren uit een muzikale familie was het logisch dat William "Ejam" Maail ook de muziek in ging, maar in plaats daarvan ging hij studeren aan de kunstacademie. Na zijn studie kreeg de fotografie een vastere plek in zijn leven. Momenteel is hij als freelance fotograaf actief en daarnaast is hij ook werkzaam als huisfotograaf bij een pop podium.
