Als je vooraf had gezegd dat de hypnotiserende sjamaan van de psychedelische swampblues zou gaan samenwerken met de meest hyperactieve, virtuoze kwajongen van de Nederlandse jazz, had ik je waarschijnlijk meewarig aangekeken. CATO VAN DYCK kennen we natuurlijk als het ronkende epicentrum van My Baby. Met haar band tourde ze van Glastonbury tot Lowlands en blies ze weiden plat met een bezwerende mix van grooves en roots. Aan de andere kant van het spectrum staat ANTON GOUDSMIT de gitarist die de jazz eigenhandig injecteerde met rock-’n-roll, bekend van New Cool Collective en The Ploctones. Een man wiens vingers even snel bewegen als zijn expressieve podiummimiek. Twee muzikale uitersten, die elkaar vonden voor een intieme club- en kerkentour.
Mijn verwachtingen? Ik had werkelijk geen idee. De setting in de Groningse Lutherse Kerk was in elk geval perfect gekozen. Onder de monumentale kansel stonden slechts twee stoelen, omringd door een intiem arsenaal aan instrumenten: gitaren, toetsen, een bas en twee microfonen. De zaal stroomde langzaam maar gestaag vol, tot op een paar stoelen na volledig uitverkocht.
De overgang had voor mij persoonlijk niet groter gekund. Slechts vierentwintig uur eerder stond ik nog met suizende oren bij het ronkende en felle geweld van Who Tha Fuck. Van die sonische uppercut stapte ik nu een oase van serene verwachting binnen. Een groter contrast was amper denkbaar, maar juist die muzikale kater bleek de perfecte voedingsbodem voor wat er ging komen.
Bij de allereerste tonen was ik — en met mij de rest van de muisstille kerk — direct verkocht. Het duo zette een bloedmooie bewerking in van Al Greens Let’s Stay Together. Waar het origineel glanst van de soul, brachten Cato en Anton een rustige versie die zo aards, rauw en doorleefd klonk dat het kippenvel me op de armen sprong. Ik smolt ter plekke. De muzikale textuur deed me in de verte denken aan het broeierige werk van Cassandra Wilson; diezelfde diepe, lome gelaagdheid waarin blues en jazz elkaar kruisen.
Wat deze tweekoppige formatie zo indrukwekkend maakte, waren de muzikale spierballen die ze toonden zonder een voltallige band achter zich te hebben. Zittend op hun stoelen hielden ze de focus volledig bij de kern. Anton trok een waanzinnig klanktapijt uit zijn gitaren, maar het was Cato die de boel van een ijzersterke fundering voorzag; naast haar bezwerende zang nam ze moeiteloos de baspartijen én de toetsen voor haar rekening. Hoewel haar stem wat hoger in het register ligt dan die van Wilson, hield ze knap haar eigen identity vast. Haar stem bezit een rauwe, bluesy bezieling die perfect inkleurde bij de vernuftige gitaarakkoorden en subtiele geluidseffecten die Goudsmit uit zijn snaren toverde. Pfff, zo onvoorstelbaar mooi.
Wat volgde was een prachtig opgebouwde, dynamische set waarin een bonte verzameling eigen composities en zorgvuldig gestripte covers elkaar vloeiend afwisselden. Het bezwerende Out of my mind en het dromerige Twice vormden fraaie rustpunten, terwijl er met rauwe rhythm-and-bluesklassiekers als Evil gal en een intens, filmisch Bang Bang flink met dynamiek werd gespeeld. Zelfs een uitschieter als Hully Gully kreeg in deze minimalistische bezetting een broeierige lading. Anton zocht op de juiste momenten de muzikale grenzen op met zijn gitaarspel, terwijl Cato de nummers met haar baslijnen en toetsenwerk van een warme, diepe basis voorzag.
Mooi was ook hoe het duo de avond gebruikte voor een stukje muzikale educatie. Tussen de nummers door introduceerde Cato het publiek aan een aantal voor het grote publiek onbekende pioniers. Zo bracht ze een vurig eerbetoon aan Sister Rosetta Tharpe — door Cato terecht aangewezen als de allereerste vrouwelijke rock-’n-rollgitarist. Het gaf de daaropvolgende, bezielde uitvoering van Tharpe's Up above my head direct een diepere, historische lading. De interactie was de hele avond losjes, warm en vol humor, waardoor de statige kerk al snel transformeerde in een sfeervolle huiskamer. Twee topmuzikanten die elkaar zittend de ruimte gaven, elkaar uitdaagden en vonden in de pure essentie van de song. Pas bij de intieme en staande uitsmijter I can't help... kwamen de twee van hun stoelen, om de avond in stijl te bezegelen.
Na afloop bleef het gevoel van een bijzondere avond nog lang hangen in de wandelgangen. Ik sprak verschillende bezoekers; sommigen waren puur voor het gitaarwerk van Anton gekomen, anderen kenden alleen de bezwerende stem van Cato. Iedereen was blind ingestapt, nieuwsgierig naar deze ongewone chemie. De conclusie was unaniem: er was werkelijk niemand die spijt had van zijn ticket. Dit smaakt naar veel meer. Laten we vurig hopen dat dit concept een lang leven beschoren is én dat er heel snel een live-elpee van wordt geperst. Want muziek die zó mooi is, verdient het om voor de eeuwigheid te worden vastgelegd.
------------------------------
De Soundtrack van de Lutherse Kerk :
1. Let's stay together
2. Out of my mind
3. Long distance Love
4. The Kiss
5. Hully Gully
6. Twice
7. How I love you so
8. All I need
9. Evil gal
10. Bang Bang
11. Counting all the ☆☆☆
12. No more
13. My heart
14. Up above my head ..
Toegift (staand):
15. I can't help ...
------------------------------
## Tourdata Cato & Anton
Hieronder vind je de complete route van de lopende club- en zaal-tour. Mocht je de kans hebben: ga dit zien.
*
* 04-10-2026 – Bimhuis, Amsterdam
* 09-10-2026 – Porgy en Bess, Terneuzen
* 11-10-2026 – Gelderlandfabriek, Culemborg
* 14-10-2026 – Paradox, Tilburg
* 15-10-2026 – De Nobel, Leiden
* 18-10-2026 – Luxor Live, Arnhem
* 07-11-2026 – Metropool, Hengelo
* 08-11-2026 – ’t Beest, Goes
* 06-05-2027 – Poppodium P60, Amstelveen
*
------------------------------
Geboren uit een muzikale familie was het logisch dat William "Ejam" Maail ook de muziek in ging, maar in plaats daarvan ging hij studeren aan de kunstacademie. Na zijn studie kreeg de fotografie een vastere plek in zijn leven. Momenteel is hij als freelance fotograaf actief en daarnaast is hij ook werkzaam als huisfotograaf bij een pop podium.
