ESNS – Dag 1
Netwerken, noten en de zoektocht naar magie
De eerste dag van ESNS speelde zich, net als vorig jaar, grotendeels af in SPOT / De Oosterpoort in Groningen. Het overkoepelende thema van deze jubileumeditie was Europe Calling — een duidelijke uitnodiging om over grenzen heen te luisteren en de rijkdom van de Europese muziekscene te omarmen. Het festival opende in het kader van het 40-jarig jubileum officieel met de aanwezigheid van Hare Majesteit Koningin Máxima — een moment dat we bewust oversloegen. Niet uit disrespect, maar omdat ESNS voor ons uiteindelijk draait om muziek, niet om ceremonie.
Met zeven zalen onder één dak was de Oosterpoort overzichtelijk en prettig om doorheen te dwalen. Geen strak schema, geen FOMO-gedreven sprintjes. ESNS is bij uitstek een festival om te ontdekken, om te blijven hangen bij iets onverwachts. We hadden één act op het oog — op aanbeveling via diverse mails — maar besloten eerst de sfeer te proeven.
Die sfeer bracht ons onder meer in De Kleine Zaal, waar een Zweeds jazzcombo optrad: Yttung Jazz. Jazz, ja — zelfs ik keek daar even van op. Toch is die verbazing niet helemaal terecht. ESNS heeft eerder jazz-georiënteerde acts geprogrammeerd als Alfa Mist en Kokoroko. (Kleine kanttekening: bij Alfa Mist stonden destijds misschien dertig man in de zaal; inmiddels speelt hij moeiteloos grote zalen plat.)
Yttung Jazz klonk ECM-achtig, met een ruige rand en een licht traditioneel karakter. Interessant en smaakvol, maar niet iets om lang bij te blijven hangen. De zoektocht ging verder.
En toen, bij toeval, in de Binnenzaal: Yana Couto, een Poolse pianiste die de stilte bespeelt. Letterlijk. In een ruimte waar bobo’s en muzikanten elkaar luidruchtig treffen om te netwerken, was haar spel een oase van rust. Ze liet de noten ademen, gaf ruimte aan pauzes en liet haar muziek langzaam door de zaal sijpelen. Het voelde bijna onwerkelijk: een engelachtige aanwezigheid midden in een chaotisch, haast hels decor. Een van die zeldzame momenten waarop Europe Calling niet voelt als een slogan, maar als een stille, muzikale werkelijkheid.
Die diversiteit, dat abrupte schakelen tussen werelden, tekent ESNS. In een andere zaal stond Ganna uit Oekraïne: traditionele folk vermengd met elektronische beats. Interessant concept, passend binnen het Europese palet dat ESNS dit jaar wil laten horen, maar persoonlijk wist het mijn aandacht niet lang vast te houden. Dat zegt meer over smaak dan over kwaliteit.
De act waar ik vooraf het meest benieuwd naar was, Isha, speelde in de Bovenzaal — een kleine ruimte die zich snel vulde met geïnteresseerden uit de industrie. Boekers, programmeurs, vakmensen: dit was duidelijk een showcase-moment. Isha, Nederlandse van oorsprong maar werkzaam in Londen, stond op het podium met een drummer. Ze is bassist en producer, en werkte eerder samen met namen als Tom Misch en Jordan Rakei — en dat hoor je.
De groove zat goed, de sound was verzorgd en het samenspel strak. Persoonlijk had ik graag iets meer muzikanten gezien, iets meer rafelrand, iets meer risico. Maar binnen dit genre is die gepolijste aanpak volkomen legitiem. Dit klonk simpelweg goed — en Isha is duidelijk een naam om te onthouden.
Terwijl de avond verder kabbelt, wordt duidelijk wat dag één van ESNS vooral is: een ontmoetingsplek. Een netwerkfestival waarin Europe Calling zich vooral manifesteert in gesprekken, ontmoetingen en eerste indrukken. Voor mensen uit de muziekindustrie een ideale start, alles onder één dak en korte lijntjes. Voor de diehard muziekliefhebber voelt het misschien nog net niet volledig bevredigend.
Maar goed — dit is pas dag één.
Onze website gebruikt cookies om u een optimale surfervaring aan te bieden. Door verder te gaan accepteert u het gebruik van cookies. Voor meer informatie, lees onze Cookie Policy.
){kind=link}