Aandachtig luisteren naar de wederopstanding van Stanton
Stanton – I am listening now 
Goed dertien jaar na het verschijnen van de eerste, titelloze Stanton release (2013 is er met ‘I am listening now’ eindelijk een langverwachte opvolger. In tussentijd werkte gitarist-componist Geert Hellings als een immer bezige bij mee aan verschillende projecten, voor film / televisie (de soundtrack van ‘Wil’ (2013), ‘De Patrick (2019),..) of theater (Bart Van Loo, De Kolonie,..). Eveneens leverde hij bijdragen aan bands als Brzzvll, Stef Kamil Carlens & The Gates Of Eden, trok hij de baan op met compagnon-de-route en alt-country icoon Jim White en werd hij een veelgevraagd sessiemuzikant.
Uit de schaduw treden
Met dit nieuwe Stanton album trekt Hellings uit de schaduw van zijn talloze broodheren. En ligt de focus echt helemaal op een nieuw album waarmee hij, intussen wat ouder en vader geworden, zijn heel eigen muzikale hart volgt. Dat houdt in dat de basis op zich behouden blijft – ook nu is er sprake van een mix van folk, americana, met gitaarslides opgerijkte blues, deels in de lijn van illustere muzikanten-componisten zoals Ry Cooder, Mark Knopfler (Dire Straits) of Daniel Lanois. Al geven zij slechts wat richting aan de eigenzinnige koers die Hellings op ‘I am listening now’ probeert te volgen.
Uitgepuurd en volwassen
Wat vrijwel direct opvalt, is dat ‘I am listening now’ een opvallend compacte en beheerste plaat geworden is. Net zoals het muzikaal palet wat ruimer geworden is. Je hoort nog wel de echo’s van de vele muzikanten die zijn debuut kleurden, maar als album klinkt het meer uitgepuurd en volwassen. En bovenal: meer intiem en persoonlijk. En dus handelen de composities, zoals het aan zijn zoon opgedragen ‘Everything is dusty’ onder meer over het vaderschap. Terwijl de zachtjes binnenkomende opener ‘A quiet Sunday’ ergens verwijst naar de noodzaak om los te komen van het al te jachtige leven. En de wil om af en toe de nodige tijd voor rust en reflectie in te bouwen.
Rijker muziekpalet, breder ingekleurde boodschap
De songs op ‘I am listening now’ staan los van het rond de muziek van Dire Straits draaiende Six Blade Knife project en klinken iets trager, langer en hoorbaar donkerder. Ook het klankenpalet is dankzij de inbreng van o.a. Keys, saxofoon en hoorn wat breder dan voorheen geworden. Daarnaast komt in songs zoals het door Moby Dick geïnspireerde ‘The weight of it‘ of het wat naar Leonard Cohen knikkende ‘Old skin’ ook de inhoudelijke boodschap wat meer nadrukkelijk naar voren. Niet enkel het vaderschap, maar ook bijvoorbeeld de hele coronapandemie en de klimaatcrisis deden Hellings heel anders naar de loop van de wereld kijken. Een stuk daarvan zit in de titel ‘I am listening now’ waarmee Hellings de alertheid en ontvankelijkheid voor die wereld – schoonheid huist bij uitstek vaak in het kleinschalige – ergens wil beklemtonen.
En dus is er voor wie écht luistert een nieuw, rijk en knap gearrangeerd Stanton album. Wat bij uitstek ook naar voren komt in de dik een kwartier in beslag nemende titeltrack waarin zowaar de uitgebreide familie en vriendenkring van Hellings, met o.a. gitarist Tim Mielants, auteur Bart Van Loo op triangel (!), Andrew Claes op saxofoon, Jim White, sopraan Liesbeth Devos, opduiken.
Met dit nieuwe Stanton album richt Hellings zich in de allereerste plaats tot liefhebbers die aandachtig en bewust muziek consumeren. Hopelijk worden dat er op korte termijn heel wat meer.
Stanton live aan het werk zien? Dat kan onder meer op 6/02 in CC De Kern (Merksem) en op 25/03 in De Hoogmis (Edegem).
