Soms moet je een keuze maken: ga je een concert vastleggen, of ga je het voelen? Voor mij was dat deze avond meteen duidelijk. Geen camera, geen haast, geen scherpstellen. Alleen luisteren. Want dit was muziek die je niet kúnt vangen in een beeld – dit moest ik beleven.
Als twee van je grootste muziekhelden het podium opkomen – Steve Gadd en Will Lee – gebeurt er iets met je. Ik heb mijn hele leven naar deze mannen geluisterd. Van de magische shuffle in 50 Ways to Leave Your Lover tot de grootsheid van Aja; van Will Lee’s groovemachine bij de Brecker Brothers tot de Late Night Band van David Letterman. Deze mensen hebben mijn liefde voor muziek gevormd.
En dan staan ze daar. Op een paar meter afstand. Respectievelijk 80 en 73, maar spelend met een energie en rust die bijna bovenmenselijk aanvoelt.
Vanaf de eerste klanken voelde ik de geest van Stuff in de zaal hangen: die typisch New Yorkse mix van blues, soul en jazz die ooit Club Mikell’s deed dampen. Alsof de tijd even stilstond. Maar het was méér dan nostalgie – het was levend, ademend, fris.
Gitarist Bruno Müller vulde de sfeer prachtig aan. Geen opzichtige solo’s, geen overdaad. Gewoon precies dat wat de muziek nodig had. En meer moest het niet zijn.
Centraal stond Simon Oslender, 26 jaar oud, maar spelend alsof hij al decennia meedraait. Zijn sound deed me denken aan Richard Tee – die warme, bijna kerkgospel-achtige flow – alleen iets verfijnder, iets meer gepolijst.
Toen hij vertelde dat dit voor hem een “dream come true” was, zag je dat hij het meende. Dat raakte me. Misschien omdat ik datzelfde gevoel had, maar dan vanaf de andere kant van het podium.
Wat me vooral opviel: de rust op het podium. Geen spierballen, geen ego’s, geen opsmuk. Waar jonge musici soms al hun chops in één solo willen proppen, kozen deze vier heren voor het moeilijkste dat er is: eenvoud, groove, dienstbaarheid.
Alles klopte. Alles ademde. Je voelde de levenslange ervaring in elke noot.
Ik zat daar niet als fotograaf die momenten moest vangen, maar als muziekliefhebber die eindelijk eens niets hoefde te doen behalve luisteren. En dat maakte het misschien wel het mooiste concert dat ik in lange tijd heb meegemaakt.
De zaal was overvol en hing aan elk detail. Stukken van Oslenders nieuwe album All That Matters klonken nog dieper, nog warmer dan op plaat.
En toen de toegift kwam, met Will Lee die een heerlijke blues inzette en Hermine Deutekom op mondharmonica aanschoof, barstte de zaal open. Pure vreugde.
Eindconclusie
Dit was een avond die ik niet wilde vastleggen, maar wilde koesteren. Muziek die binnenkomt, je raakt, je even optilt.
Onze website gebruikt cookies om u een optimale surfervaring aan te bieden. Door verder te gaan accepteert u het gebruik van cookies. Voor meer informatie, lees onze Cookie Policy.
){kind=link}