Een voor mij hoogtepunt van het hele festival waarbij je van de ene verbazing valt naar een ander het optreden van Barencia .Barencia bestaat uit de Catalaanse pianist Xavi Torres, de Florentijnse drummer Bernardo Guerra, die nauw samenwerkt met de befaamde Stefano Bollani en de jonge Italiaanse contrabassist Michelangelo Scandroglio. Hun composities worden tot leven gebracht door de dans van Karen Lugo, een bekroonde Mexicaanse flamencodanseres met een achtergrond in hedendaagse dans. Met haar gedurfde stijl voegt ze een heel nieuwe dimensie toe aan de optredens van Barencia. Gevieren creëren ze een hypnotiserende voorstelling waarin ritme, melodie en beweging op samenkomen. Een betoverende samensmelting van flamenco en jazz. Het was niet alleen muziek het was meer dan dat het waren dialogen gesprekken waarbij wij als toeschouwers als stille getuigen aanwezig mochten zijn. Er werd geluisterd naar elkaar musici/danser reageren en communiceren met elkaar . Het publiek was stil en met open mond hoorde men de gesprekken die de mensen op het toneel voerde Jazz in duketown heeft het goed gedaan om deze act te programeren . wat eigenlijk jammer is dat het publiek zag het voetenwerk niet omdat podium net iets te hoog is Drie muzikanten en een flamencodanseres creëren een hypnotiserende voorstelling waarin ritme, melodie en beweging hand in hand gaan. Een betoverende ontmoeting.
Geboren uit een muzikale familie was het logisch dat William "Ejam" Maail ook de muziek in ging, maar in plaats daarvan ging hij studeren aan de kunstacademie. Na zijn studie kreeg de fotografie een vastere plek in zijn leven. Momenteel is hij als freelance fotograaf actief en daarnaast is hij ook werkzaam als huisfotograaf bij een pop podium.
