CE’s StripFax augustus 2025

Dit album is zowel een nieuw begin, afzonderlijke verhalen in de wereld van Amoras, als het eindpunt voor de scenarist die dit alles mogelijk maakte. Legendre wist een moderne versie te maken van de helden waar we allemaal mee opgroeiden. Daardoor krijg je een rare mix van hedendaags en nostalgisch. Cambré, die sneller tekent dan zijn schaduw, wist de juiste toon te treffen met zijn vlotte, soepele tekenstijl die volwassener is dan de oorspronkelijke reeks, maar er ook niet te veel van afwijkt. Ook in dit album blijven de karakters trouw aan hun origine, maar de reeks heeft altijd goed geweten hoe zich in de belangstelling van het grote publiek te zetten. De kussende Sus & Wis hebben zelfs het nationale televisienieuws gehaald. Vanaf album 3 in deze nieuwe opstart is het de beurt aan scenarist Kristof Berte (Lise op Monstereiland, De Romeinen). Benieuwd of hij de grote schoenen kan vullen.

Op het eerste zicht is het vreemd om een album buiten de reguliere serie in handen te geven van een auteur die jarenlang niks anders gedaan heeft dan de hoofdreeks te tekenen. Gelukkig maakt Morjaeu er toch een aparte beleving van door de hoofdfiguren een trip te laten maken door hun eigen geschiedenis. Het is een grappige, maar vooral nostalgische terugblik op 80 jaren avonturen, en vooral dan op de beginjaren. Voor occasionele lezers zal dit verhaal te veel van de hak op de tak springen, maar de echte kenners zullen een plezierige trip maken door een herkenbaar decor met bijfiguren die ongetwijfeld hun hartje sneller zullen doen slaan.

Deze reeks wordt harder met elk album, maar gelukkig volgt de kwaliteit ook evenredig. Niet voor gevoelige magen, maar wel een briljante kijk op zwartgallige detectives die furore maakten in de jaren 50 en verschillende revivals kenden. Alhoewel Peeters een wild kleurenpalet gebruikt, voelt de reeks toch als zwart-wit aan. Uiterlijk dan, want de karakters zijn allesbehalve dat. Ze hebben allen hun eigen trekken, hun eigen motivaties en hun eigen geschiedenis. Maar ze lijken allemaal wel voortgekomen uit een hel waar het slecht toeven is. De verhaallijn is spannend, de actie woest, de figuren onvergetelijk, wat wil je nog meer? Het volgende deel natuurlijk!

Net als in het vorige seizoen weten de auteurs met elk album de spanning op te drijven naar een onvermijdelijke climax. De tekenaar zit erg dicht op zijn personages waardoor het soms wat druk overkomt, maar dit draagt ook bij tot de claustrofobische sfeer. Het blijft een reeks waar je goed je hoofd moet bijhouden, maar de beloning is ook groot. Intrigerend, spannend (elk personage kan het loodje leggen) en prachtig getekend. Enkel een snuifje humor ontbreekt, om er een ware ‘ Games of Thrones’ van te maken.

Bij de start van deze nieuwe reeks voor vliegtuigliefhebbers is het verhaal nog wat mager, maar de sfeer zit zeker goed. De auteurs nemen ons mee terug naar de wilde jaren ’30 in Amerika (de drooglegging!), maar niet alleen in het verhaal, maar ook in de vorm. De eerste comics kwamen wel later op de markt, maar dit album heeft de stijl en vorm van de Amerikaanse pulpblaadjes die in de jaren ’50 zo populair waren. De indrukwekkend getekende vliegtuigen zijn alvast adembenemend. Even wachten op het volgende deel om te zien of de karakters en het script ook boven de middelmaat kunnen uitvliegen.

Tekenaar Servais maakte onlangs nog indruk met ‘Ulysses & Cyrano‘, maar deze integraal bewijst dat hij het vak al langer in de vingers had. Stijl- en sfeervolle tekeningen roepen het broeierige van de voodoostreek bij uitstek, New Orleans, op. Nu kunnen we ook genieten van de hele saga in vier delen, want eerder werden alleen de twee eerste albums in het Nederlands vertaald. En dat is maar goed ook, want schrijver Toussaint maakte van elk album een apart te lezen verhaal, maar zorgde ook voor een rode draad die in het laatste deel tot een climax komt. Mooi ook dat de covers werden weergegeven zonder storende tekst erop. Maar wie maakt er nu nog integralen zonder een dossier met meer uitleg en schetsen? Jammer, maar er is dus genoeg te genieten van het verhaal van deze mysterieuze detective om de aankoop ervan te rechtvaardigen. Rechtvaardigheid die in het oude Amerika vaak ver te zoeken was. En bij nader inzien: er is niet veel veranderd.

Baudoin is geen striptekenaar met een toegankelijke stijl, maar als je je openstelt voor zijn zwart-witte, suggestieve en expressionistische stijl, dan kom je steeds in een poëtische wereld terecht. In dit album gaat het zowel letterlijk als figuurlijk over hoogtes en dalen. Baudoin ontmoette Mariette Nodet en haar dochter Lou na een wandeling in de Alpen waar ze hun diepe rouw trachtten te verwerken. Hun verhaal zet het fragiele van het menselijke leven tegenover het majestueuze van de natuur in de bergen. En toch verandert ook daar de natuur geleidelijk aan maar zeker door de klimaatopwarming die wijzelf veroorzaken. Indrukwekkend, zowel het verhaal, dat veel liefde uitstraalt voor de bergen en hun bewoners, als de tekeningen, die je doen wegdromen.