‘Hope’: Niet alle registers hoeven open
‘Hope’ (2026) 
‘Hope‘, een Zuid-Koreaanse hoop drukte om weinig, schiet tekort – ook al presenteert de film zich met alle toeters en bellen.
Hoeveel plezier hebben we de afgelopen 25 jaar wel niet beleefd aan de Zuid-Koreaanse cinema? De films van Park Chan-wook (‘Oldboy‘), Kim Ki-duk (‘Bin-Jip‘), Lee Chang-dong (‘Burning‘) en Bong Joon-ho (‘Parasite‘) lokten ons naar de cinema en wisten ons mateloos te fascineren. Een iets minder klinkende, maar daarom niet minder belangrijke naam in dat rijtje is Na Hong-jin, die tien jaar geleden hoge ogen gooide met ‘The Wailing‘. De cineast verdween een tijdlang van de radar, maar is nu eindelijk terug met een nieuwe oplawaai: ‘Hope’, een 157 minuten durende alien-invasionprent die aan 180 kilometer per uur door de zaal lijkt te denderen. Sciencefictionfans mogen hun popcornemmer stevig vastgrijpen en zich lekker laten gaan.

Plankgas door het canvas
Het kunstdorpje Hope Harbor staat op stelten wanneer een monster dood en verderf komt zaaien. Politiechef Bum-seok (Hwang Jung-min) en zijn jonge collega Sung Ae (Hoyeon) proberen de inwoners te beschermen. Ze krijgen daarbij hulp van een groep jagers die de nabijgelegen bossen intrekken om het wezen op te sporen. Tot zover de plot. Personages worden nauwelijks geschetst; daar heeft Hong-jin geen tijd voor. Vanaf minuut één wordt het gaspedaal onverbiddelijk ingeduwd. We zien elkaar wel terug aan de eindmeet, uitgeput en murw geslagen.

Hong-jin en zijn team trekken alle registers open om zoveel mogelijk sensatie te genereren: extreem dynamisch camerawerk, vernieling in overdrive, actiescènes die gerust een halfuur kunnen duren, emmers bloed die in het rond vliegen en een zinderende explosie met de allure van een kernbom als kers op de taart. Doorgaans zijn we verlekkerd op blockbusters als ‘Hope’, zeker wanneer er een talent achter de camera staat. Maar amper een halfuur ver in de film bekroop ons een vervelend gevoel: dit raakt ons niet echt.
Ongevoelig glijden
Het grootste probleem schuilt in het camerawerk. Hong-jin gebruikt extreme groothoeklenzen om voortdurend door de vernielde straten te glijden. Dat levert hetzelfde heerlijke effect op als het zweven door de hotelgangen van ‘The Shining‘, maar dan in het kwadraat. De keerzijde is dat de groothoek de emotionele afstand vergroot. Personages op de voorgrond blijven merkwaardig ongrijpbaar. Om met zulke lenzen intimiteit op te roepen, moet de camera de personages haast op de huid zitten.

Het helpt niet dat Hong-jin het merendeel van de scènes vanop een heuphoogte geplaatst camerastandpunt filmt. De keuze voor visuele sensatie staat zo de emotionele betrokkenheid in de weg. Na Hong-jin verwart visuele intensiteit met filmische impact. Je moet al van heel goede huize zijn om met dergelijk camerawerk weg te komen. Cameraman Emmanuel Lubezki slaagde daar bijvoorbeeld wel in met zijn gebruik van extreme groothoeklenzen in ‘The Revenant’.
Indrinken aangeraden
Diezelfde zucht naar visueel spektakel ondermijnt ook de narratieve opbouw. Hong-jin vergeet te doseren. De eerste akte sleept aan door het voortdurende uitstel van de monsterlijke onthulling: een opbouw die uiteindelijk onvoldoende opbouwt. Dat patroon herhaalt zich doorheen de film, met halverwege vooral veel aanmodderen. In het laatste deel lijkt Hong-jin zich enigszins te herpakken. De setting van de finale prikkelt meer, met paarden in de bossen en een achtervolging op de snelweg. Maar na ruim tweeënhalf uur is het kalf al lang verzopen. Michael Bay (‘Transformers‘) had dit beter gedaan: een man met vele gebreken, maar wel iemand met een beter gevoel voor de commerciële werking van sensationele beeldtaal. Hong-jin daarentegen voelt als slachtoffer van zijn eigen enthousiasme.

Wat nog? Velen lijken zich te storen aan de fletse special effects. Dat ‘Hope’ bovendien slechts het eerste deel blijkt te zijn van een geplande trilogie, zorgt ervoor dat je met een sof afrondt. Alles bij elkaar haakten we al vrij vroeg af. Wie op een dronken avond met vrienden de cinema binnenwaait, beleeft hier ongetwijfeld wel wat pret. Niks mis met actie, spektakel en blockbusters – we zijn er tenslotte mee opgegroeid – maar wij verwachten een meer weloverwogen benadering of een beter talent achter de camera. Deze doet het niet voor ons.
‘Hope’ speelt nu in de bioscoop.
