Op Eerste en Tweede Pinksterdag stond de binnenstad van Den Bosch weer volledig in het teken van het festival Jazz in Duketown. Voor mij begon het muzikale avontuur met een optreden van de Amerikaanse saxofonist Chris Potter en zijn trio, met drummer Kendrick Scott en bassist Max Brewer.
Rond 17.15 uur was de Bossche Markt veranderd in een zonovergoten openluchtarena. De zon stond nog hoog aan de hemel en liet genadeloos haar warmte neerdalen op publiek én musici. Bezoekers zaten geduldig op stoelen en aan kleine tafeltjes te wachten, terwijl anderen op zoek gingen naar een laatste strookje schaduw of een verkoelend drankje. Het was snikheet.
Maar zodra Chris Potter het podium betrad, leek er een andere wind te gaan waaien. Een jazzwind.
Ondanks de verzengende omstandigheden stonden de drie muzikanten vol in de zon te spelen, zonder ook maar een moment hun concentratie of energie te verliezen. Integendeel: vanaf de eerste noten ontvouwde zich een optreden dat zowel technisch indrukwekkend als muzikaal avontuurlijk was.
Potter bewees opnieuw waarom hij tot de absolute top van de hedendaagse jazz behoort. Zijn saxofoonspel was krachtig en lyrisch tegelijk, maar de grootste verrassingen kwamen op andere momenten. Zo nam hij plaats achter de piano en liet hij een heel andere kant van zijn muzikaliteit horen. Ook zijn spel op basklarinet zorgde voor extra kleur en diepgang in het optreden. Het gaf de set een veelzijdigheid die het publiek zichtbaar wist te waarderen.
Kendrick Scott zorgde met zijn inventieve en dynamische drumwerk voor een voortdurende stroom van energie, terwijl Max Brewer met een warme, stevige basfundering het geheel bijeenhield. Samen vormden zij een trio dat voortdurend naar elkaar luisterde, reageerde en elkaar uitdaagde.
Wat begon als een hete middag op een zonovergoten plein groeide uit tot een optreden dat de temperatuur even deed vergeten. De muziek bracht lucht, beweging en avontuur. Een herinnering dat jazz nog altijd leeft, verrast en verbindt.
En als daar nog bewijs voor nodig was: op deze Pinksterdagen waaide die jazzwind nadrukkelijk over de Markt van Den Bosch.
ja inderdaad
Chris Potter liet een verkoelende jazzwind waaien over een bloedhete Bossche Markt
Geboren uit een muzikale familie was het logisch dat William "Ejam" Maail ook de muziek in ging, maar in plaats daarvan ging hij studeren aan de kunstacademie. Na zijn studie kreeg de fotografie een vastere plek in zijn leven. Momenteel is hij als freelance fotograaf actief en daarnaast is hij ook werkzaam als huisfotograaf bij een pop podium.
