CE’s StripFax mei 2026

Door het thema van twee rivaliserende componisten, doet dit verhaal wel wat aan de film ‘Amadeus’ denken, maar deze strip is minder bombastisch en veel warmer en ingetogener, en heeft zelfs een vleugje magisch realisme. Niet alleen de twee hoofdkarakters worden mooi beschreven, ook de bijrollen worden overtuigend uitgewerkt. De stijlvolle tekeningen en uitgekiende inkleuring slepen je mee in dit epos vol jaloezie, ambitie, vriendschap en liefde. Scenarist Melo is een jazzpianist en componist, en dat voel je ook in de hele opbouw van de strip die als het ware voortvloeit tussen stille momenten en ware crescendo’s. Ook nog een pluim voor uitgever Lauwert die er opnieuw een mooi album van maakte, in tegenstelling tot de Engelse editie, die na enkele leesbeurten al uit elkaar viel.

Met zo’n titel verwacht je een hard verhaal en dat is deze coming of age van een boefje tot misdaadkoning ook. Veel wordt verteld in tekstkaders, maar toch heeft de strip een geweldige vaart, zeker als het over de kinderjaren gaat. Zodra ons boefje volwassen is, wordt het verhaal nogal snel afgehaspeld tot het toch verrassende einde. De grauwe inkleuring past perfect bij dit levensverhaal van een kleine rat die een groot monster wordt. Maar de grootste verdienste van deze bio is dat de auteurs ervoor zorgen dat je sympathiseert met het hoofdpersonage dat je op sleeptouw neemt in zijn bizarre leven.

Door de rotvaart is er in het vierde deel minder plaats voor karakterbeschrijvingen, maar ondertussen kennen we onze kleine buldog, inspecteur Verhoeven. In dit weeral spannende deel wordt je meegesleurd in een zenuwslopende wedloop tegen de tijd. De politieman moet niet alleen zijn naasten beschermen, maar ondertussen ook zelf de kogels ontwijken, en daarbovenop zijn oversten, die niet snappen wat hij aan het doen is, voor de gek houden. Zoals steeds moet je wel je aandacht erbij houden, want terwijl de plot voorbijsnelt, wordt er heel wat informatie gegeven die cruciaal is voor het slot. Niet echt een probleem, want niemand zal er tegenop zien om deze strip nog een keer te lezen.

Het waanzinnige levensverhaal van de zwarte Amerikaanse Belle Greene, die zich voortdoet als een blanke, is absoluut boeiend. Op die manier wist ze op te klimmen op de sociale ladder en tenslotte de persoonlijke bibliothecaresse te worden van de magnaat en kunstverzamelaar J.P. Morgan. Het leest als een sprookje, maar het is wel echt gebeurd. De zeemzoete tekenstijl duidt op het probleem met deze bio. Alle scherpe kantjes zijn er afgevijld. Morgan wordt hier afgeschilderd als een brave vaderfiguur, terwijl hij toch een keiharde monopolist was. En dat Belle voor hem dure kunstschatten voorbij de douane smokkelde, wordt ook nergens vermeld. Braaf dus, maar toch het lezen waard dankzij de ongelofelijke levensgeschiedenis die een beeld schetst van hoe racisme ingebakken was in Amerika.

De harde klare lijn met photoshopkleuren die tekenaar Rouffa gebruikt, maakt dit geen mooi boek om naar te kijken. Dat het ook anders kan, laat hij bijvoorbeeld zien op de cover en in de prachtig geschilderde, bijna kleurloze flashbacks. Maar deze strip draait natuurlijk niet om mooie tekeningen, wel om harde waarheden die onze maatschappij nu beheersen en waar iedereen van wil wegkijken. De auteurs vertellen een verzonnen verhaal van een vluchtelinge die zich nooit veilig voelt. Dat het verhaal zo levensecht aanvoelt, is hun verdienste, maar ook een spijtige zaak. Je weet immers dat er nu meer dan 1001 verhalen zijn die vluchtelingen in het echt doormaken en die nooit zullen verteld worden.

In dit vierde en laatste deel van deze schattige soapserie rond een bearlesque performer en zijn man, moet auteur en winnaar van de Willy Vandersteenprijs, Wilbert van der Steen, heel wat losse eindjes aan elkaar knopen. Maar dat lukt hem wonderwel in dit weeral gezellig getekende verhaal. De vier albums werden door de maker zelf uitgegeven dankzij crowdfundingcampagnes. Dat dit gelukt is, is een mooi sprookje, net als het verhaal van het beroemdste striphomokoppel zelf dus. Het was een leuke, gezellige tocht door een vreemde, maar boeiende wereld. Benieuwd wat van der Steen nu uit zijn mouw gaat schudden.

Hopelijk loopt het storm voor deze aangrijpende strip, want dat verdient Cremers wel. De Waalse auteur doet het nog beter dan met ‘De open zee‘. De overstromingen van juli 2021 in de provincie Luik hebben als inspiratie gediend, maar dit verhaal gaat vooral over de slachtoffers (dochter, ouders, buurman) die ingesloten geraken door het wassende water. Cremers schrijft fantastische dialogen, maar weet ook te vertellen met enkel beelden en stiltes. Zijn sensuele, losse maar poëtische stijl weerhoudt hem er niet van om een hard verhaal te vertellen over mensen die getroffen zijn door het leven in al zijn onvoorspelbaarheid, maar toch blijven doorzetten. Met slechts vier hoofdrolspelers weet hij je op het puntje van je stoel te krijgen door langzaamaan hun levens en geheimen prijs te geven. Je wordt er stil van, zelfs na de storm.

Wat een plezier is het om telkens een nieuw avontuur van onze oude held te ontdekken in de reeks ‘Lucky Luke door…’. De auteurs kiezen altijd voor een eigenzinnige aanpak, maar ze zijn ook duidelijk fan en gaan respectvol om met de erfenis van grootmeester Morris. Deze keer kiest de scenarist voor een volwassenere lonesome cowboy die zich een weg zoekt doorheen een meedogenloos Wilde Westen. Maar het zijn vooral de indrukwekkende tekeningen van Bruno (Atar Gull, Junk, Tyler Cross) die dit hommage-album tot zo’n leuke leeservaring maken. Volgende keer is Matthieu Bonhomme terug aan de beurt, die ook het eerste deel in deze serie maakte. Ongetwijfeld weer een schot in de roos.

In tegenstelling tot ‘De filosoof, de hond en de bruiloft‘ is dit geen beeldverhaal, maar een essay over het leven van Socrates, opgevrolijkt door tekeningen en korte stripjes. Wat Stok zo treffend doet, is het complexe gedachtengoed van de Griekse filosofen op een eenvoudige en verstaanbare manier uit te leggen zonder dat het kinderlijk wordt. Haar enthousiasme zorgt er niet alleen voor dat je dit boekje zo snel mogelijk wilt uitlezen, maar dat je nadien ook verder wil zoeken naar wat deze wijsgeren nog meer wisten te vertellen. Verrassend hoe de filosofische bedenkingen van meer dan 2000 jaar geleden nu nog steeds relevant zijn. Jammer dat dit boekje waarschijnlijk aan de aandacht van onze huidige wereldleiders zal ontsnappen.

Bij het lezen van deze autobiografie kan je nauwelijks geloven wat de Iraanse Kamari allemaal meemaakte als jong meisje in haar thuisland. Vanaf haar negende moet ze een hoofddoek dragen en dan begint de nachtmerrie van vernedering en voortdurende dreiging van mannelijke prooidieren. De nu in Parijs levende vrouw vertelt het met veel subtiliteit, maar de harde waarheden over een mannenmaatschappij waarin de vrouw als een ding wordt behandeld, komen bijzonder hard binnen. Als animatiefilmer weet ze goed hoe ze een verhaal in beeld moet brengen. Haar tekeningen lijken wel wat op die van Aimée De Jongh, hoewel Kamaris stijl minder inventief is. Misschien is dit ook het moment om ‘Persepolis‘ van haar landgenote Satrapi te (her)lezen.