Op een zondagmiddag in het Amsterdamse Bimhuis — nog altijd een van de heilige plekken voor jazzliefhebbers — bewezen John Scofield en Gerald Clayton hoe krachtig pure muzikale communicatie kan zijn. Twee uitverkochte concerten, een muisstil publiek en een duo dat elkaar volledig leek te begrijpen zonder veel woorden nodig te hebben.
Scofield geldt al decennia als een van de grote vernieuwers van de jazzgitaar. Sinds zijn jaren bij Miles Davis is zijn karakteristieke sound onmiddellijk herkenbaar: melodisch, soms hoekig en gruizig, maar altijd trefzeker. Wie hem door de jaren heen in uiteenlopende formaties heeft gezien — van fusion tot funk en straight-ahead jazz — weet hoe veelzijdig hij is. Toch komt zijn spel misschien wel het sterkst tot zijn recht in een kleine bezetting. Eerder bewees hij dat al in zijn indrukwekkende duoconcerten met bassist Dave Holland; nu deed hij dat opnieuw naast pianist Gerald Clayton.
Clayton bleek de perfecte muzikale gesprekspartner. Zijn pianospel was nergens ondergeschikt of begeleidend, maar volledig gelijkwaardig aan Scofields gitaar. De twee voerden hoorbaar gesprekken op het podium: subtiel, intuïtief en met veel ruimte voor elkaar. Juist die openheid gaf het concert een intieme sfeer.
Het repertoire was breed: composities van Scofield zelf, stukken uit het oeuvre van Miles Davis en werk van anderen uit de jazztraditie. Stijlen liepen moeiteloos door elkaar heen, zonder dat het geforceerd voelde. Opvallend was hoe weinig er gesproken werd. Geen lange aankondigingen of anekdotes; de communicatie verliep vrijwel volledig via de muziek. En precies daardoor bleef de essentie overeind.
Scofield speelde fenomenaal, maar zonder ooit dominant te worden. Zijn ,herkenbare toon zweefde door de zaal, terwijl Clayton met elegante harmonieën en ritmische scherpte voortdurend nieuwe richtingen opende. Het publiek luisterde ademloos.
Ook de toegift onderstreepte de speelse vrijheid van het duo. Scofield grapte dat ze inmiddels bijna alle stijlen hadden aangeraakt, “dus laten we nu maar country spelen.” Daarop volgde een ingetogen versie van You Cheatin’ Heart, het klassieke nummer van Hank Williams, later eveneens beroemd vertolkt door Ray Charles. Zelfs daarin bleef het duo volledig zichzelf: warm, ontspannen en vol onderlinge chemie.
Sommige concerten zijn indrukwekkend door virtuositeit. Andere door volume of spektakel. Dit optreden bewees dat echte klasse juist schuilt in aandacht, samenspel en vertrouwen. Een zondagmiddag jazz zoals die bedoeld is.
Geboren uit een muzikale familie was het logisch dat William "Ejam" Maail ook de muziek in ging, maar in plaats daarvan ging hij studeren aan de kunstacademie. Na zijn studie kreeg de fotografie een vastere plek in zijn leven. Momenteel is hij als freelance fotograaf actief en daarnaast is hij ook werkzaam als huisfotograaf bij een pop podium.
