Eloy Moreno geeft De kleine prins een eigentijds vervolg
Eloy Moreno, ‘De nieuwe reis van de Kleine Prins’ 
Met ‘De nieuwe reis van de Kleine Prins’ waagt de Spaanse auteur Eloy Moreno zich aan een schijnbaar onmogelijke onderneming. Moreno kreeg de opdracht om een vervolg op een van de meest geliefde boeken uit de wereldliteratuur te schrijven. Hij verkreeg daarvoor ook de officiële goedkeuring via de Fondation Antoine De Saint-Exupéry. Die onderstreept het bijzondere karakter van het project.
Verder schrijven aan een klassieker
Moreno kiest, verstandig, helemaal niet voor een letterlijke imitatie van ‘De kleine prins’. Veeleer beoogt hij een frisse, en vooral eigentijdse herwerking. Dat maakt dat ‘De nieuwe reis van de kleine prins’ duidelijk in de lijn ligt van de rijke, veelgelaagde wereld die De Saint-Exupéry in zijn boeken weet op te roepen.
Wanneer de planeet van de prins gevaar loopt, trekt hij opnieuw langs verschillende werelden. Onderweg ontmoet hij figuren die herkenbare aspecten van onze moderne maatschappij weerspiegelen: materialisme, individualisme, oppervlakkigheid en een groeiend gebrek aan echte verbondenheid. Zelfs machtsmisbruik krijgt een plaats in deze wereld, bijvoorbeeld in de figuur van een machtshebber ‘die zo onzeker is dat niemand hem mag tegenspreken’.
Grote vragen in een klein verhaal
De kracht van deze nieuwe vertelling schuilt vooral in haar eenvoud. Net als Saint-Exupéry gebruikt Moreno een sprookjesachtige vorm om verschillende existentiële en filosofische vragen te stellen die tijdloos zijn. Vragen als “Wat betekent delen werkelijk?” en “Waarom verzamelen we zoveel zonder gelukkiger te worden?” staan daarbij centraal. Kenmerkend is volgende passage:
“Dan is ieder bezoek een onderbreking, antwoordde de oude man terwijl hij een tas op de grond zette. En is dat dan de schuld van degene die onderbreekt of van degene die geen tijd heeft om onderbroken te worden? Daar had de kleine prins geen goed antwoord op.”
De antwoorden worden daarbij niet opgedrongen, maar ontvouwen zich gaandeweg in korte episodes, waardoor Moreno de lezer uitnodigt om zélf over deze vragen na te denken en er concreet mee aan de slag te gaan.
Liefdevolle, soms nadrukkelijke hommage
Toch benadert niet elke passage in Moreno’s versie de subtiliteit van het origineel. Sommige allegorieën zijn explicieter en minder subtiel dan die uit Saint-Exupéry’s’ ‘De kleine prins’. Waar Saint-Exupéry betekenis vaak laat ontstaan uit raadselachtige ontmoetingen en ogenschijnlijk eenvoudige gesprekken, maakt Moreno de morele en maatschappelijke boodschap soms wel erg zichtbaar. Daardoor blijft er voor de lezer af en toe minder ruimte voor ambiguïteit.
Toch slaagt Moreno er goed in om de warmte, het humanisme en de verwondering van het voorbeeld te bewaren. Jongere lezers zullen zich gemakkelijk laten meeslepen door dit filosofische avontuur, terwijl volwassenen tussen de regels wellicht de maatschappijkritische aspecten zullen herkennen.
Ook de fijne illustraties van David Sierra bewaren die balans tussen herkenning en vernieuwing. Terugkerende motieven als de prins, de roos en de sterren verbinden het boek expliciet met zijn voorganger, terwijl de frisse, toegankelijke beeldtaal Moreno’s nieuwe verhaal een eigen karakter geeft.
Moreno treedt in dialoog met Saint-Exupéry
Met zijn talrijke verwijzingen richt ‘De nieuwe reis van de Kleine Prins’ zich nadrukkelijk ook tot liefhebbers van Saint-Exupéry’s klassieker. Die verwantschap blijkt niet alleen uit de thematiek, maar ook uit kleine, herkenbare echo’s van het oorspronkelijke verhaal:
“ De machthebbers wisten niet wat een apenbroodboom was, maar ze vroegen verder niets, want anders konden de mensen gaan denken dat ze dom waren. Ze begonnen weer te discussiëren, brachten tien onzinnige ideeen in stemming en kwamen ten slotte met een voorstel dat door de meerderheid was goedgekeurd. De juiste oplossing voor jouw probleem: je moet veranderen van planeet, zeiden ze. Maar dat is helemaal geen oplossing, protesteerde de kleine prins. Mijn roos woont daar.”
Zo speelt Moreno heel bewust met het collectieve geheugen van lezers die het oorspronkelijke verhaal kennen. De apenbroodboom en de zorg van de prins om zijn roos functioneren als herkenningspunten voor wie het origineel kent, terwijl Moreno ze in een nieuwe maatschappelijke context plaatst. Precies daarin ligt een van de uitgesproken charmes van het boek: herkenning wordt niet louter nostalgie, maar fungeert als een middel om naar het heden te kijken.
De verwondering blijft
‘De nieuwe reis van de Kleine Prins’ hoeft het meesterwerk van Saint-Exupéry niet te overtreffen om enig bestaansrecht te hebben. Moreno schrijft immers geen imitatie, maar een liefdevolle, eigentijdse voortzetting die de humanistische geest van het origineel opvallend goed bewaart. Soms ligt de boodschap er wat te nadrukkelijk bovenop, maar de warmte en verwondering blijven overeind. Zo herinnert dit nieuwe avontuur eraan dat de belangrijkste vragen tijdloos zijn en verwondering nog altijd een bron van wijsheid kan zijn.
