Het Metropole Orkest behoeft in de Nederlandse (en de internationale )muziekwereld geen introductie meer, maar vanavond in een goed gevulde grote zaal van De Oosterpoort in Groningen werd direct duidelijk dat het orkest onder leiding van de Japanse vaste gastdirigente Miho Hazama weigert op routine te varen. Hazama, door Downbeat niet voor niets uitgeroepen tot een van de ’25 for the Future’, opende de avond ijzersterk met het filmische Splash the Colors van hun recente, bejubelde album Arakatak. Een perfect visitekaartje dat de symbiose tussen Hazama en het MO onderstreept: kleurrijk, dynamisch en uiterst geraffineerd.
En toen moest de hoofdgast nog komen. Met Hazama op de bok en Hiromi Uehara achter de vleugel stonden er vanavond twee talentvolle Japanse topvrouwen op het podium die onmiskenbaar tot de absolute wereldtop van de muziek behoren. Hun gedeelde muzikale DNA vormde de rode draad van een grensverleggende avond.
Wie Hiromi vorig jaar op het Rockit Festival zag, herinnert zich waarschijnlijk een sonische uppercut. Destijds liet ze met haar trio een verpletterende, maar ook ietwat overweldigende indruk achter. In de hectiek van een festival schoot de muziek voorbij als een hogesnelheidstrein zonder noodrem; je hoorde te veel, zag te veel en miste de ademruimte om het te laten bezinken. De aankondiging van een samenwerking met het Metropole Orkest deed vooraf dan ook de wenkbrauwen fronsen. Zou een orkest deze ontembare natuurkracht kunnen temmen, of zou de boel ontsporen? En minstens zo belangrijk: hoe vangt de ritmesectie van het MO de moordende bas- en drumlijnen op die oorspronkelijk zijn ingespeeld door titanen als Simon Phillips en wijlen Anthony Jackson?
Het antwoord kwam direct tijdens de opener Voice. Na slechts drie dagen van intensief repeteren met het orkest bleek dit project een absolute triomf voor de vaste motor van het MO. Dat ze dit loodzware fusion-materiaal in zo'n bizar kort tijdsbestek tot in de perfectie hebben herkauwd, grenst aan het onmogelijke. Drummer Martijn Vink en bassist Aram Kersbergen stonden niet alleen ijzersterk hun mannetje, ze lieten bij vlagen op uiterst functionele wijze hun ritmische spierballen zien. Waar de stukken van Hiromi vragen om brute kracht én mathematische precisie, toonden Vink en Kersbergen zich ware meesters.
In tracks als Move en Desire ontpopte het duo zich tot een geoliede machine. Martijn Vink geselde zijn kit met moddervette, gortdroge fills die perfect timeden met Hiromi’s razendsnelle vingerwerk op de vleugel. Hij hield de teugels strak in handen tijdens de complexe tempowisselingen, om vervolgens in zijn solosport genadeloos hard uit te halen met een dynamiek waar de vonken vanaf vlogen. Aram Kersbergen counterde dat drumgeweld met ronkende, diepe baslijnen die de zaal lieten trillen. Zijn solo's waren een les in pure groove; soepel over de hals glijdend, funky waar het moest en loeistrak synchroon met de kickdrum. Dit was geen begeleidingsband die braaf de partituren volgde, dit was een ritmesectie die met een brede grijns liet zien dat ze moeiteloos het niveau van het internationale fusion-gilde aantikken. Ze gaven Hiromi exact het dynamische weerwerk dat haar composities vereisen.
Waar Hiromi met haar eigen formaties weleens verzandt in een hyperactieve batterij aan synthesizers en keyboards, hield ze het in Groningen puur bij de vleugel. De echte magie van deze avond zat hem in de herinterpretatie van haar werk. De toevoeging van de Metropole-strijkers en -blazers gaf stukken als Warrior en Spiral een majestueuze, nieuwe jas. Waar je voorheen gejaagdheid voelde, brachten de rijke orkestraties van Hazama nu juist balans, diepte en een wonderlijke rust. De composities kregen de ademruimte die ze op een festivalpodium soms ontberen.
Dat Hiromi een royale bandleider is, bleek uit de ruimte die ze liet voor het orkest. Diverse solisten kregen uitgebreid de kans om te schitteren en werden steevast getrakteerd op open doekjes van het publiek. De absolute verrassing van de avond kwam echter vanachter uit de zaal. Vaste MO-toetsenist Hans Vroomans, verscholen in de luwte van het orkest, perste er een keyboard-solo uit die nog lang zal heugen. Een brok vlijmscherpe, moddervette jazzrock waar je u tegen zegt – een moment voor in de geschiedenisboeken.
Het onbetwiste emotionele zwaartepunt van de avond was Green tea farm. Voorafgaand deelde Hiromi een persoonlijk en breekbaar verhaal over haar thuisland Japan en het universele gevoel van heimwee. De compositie is van zichzelf al van een serene schoonheid, maar ingebed in de warme, melancholische deken van de Metropole-strijkers werd het transformatief. Een moment van puur, collectief kippenvel in De Oosterpoort.
Na een zinderende afsluiter met Flashback explodeerde de zaal in een uitzinnige, staande ovatie. Het deed de muzikanten besluiten terug te keren voor de toepasselijke en hoopvolle uitsmijter All's Well. Hiromi en het Metropole Orkest bewezen in Groningen dat virtuositeit en symfonische kracht elkaar niet hoeven te verstikken, maar juist tot stralende hoogte kunnen stuwen. Deze ontmoeting tussen twee Japanse muzikale topvrouwen en het beste pop- en jazzorkest ter wereld leverde een doordeweekse avond in Groningen op die de boeken ingaat als een memorabele masterclass in muzikale synergie.
Setlist:
*Splash the colors (Metropole Orkest o.l.v. Miho Hazama)
*Voice
*Move
*Warrior
*Desire
*Spiral
*Green tea farm
*Flashback
Toegift:
*All's well
Geboren uit een muzikale familie was het logisch dat William "Ejam" Maail ook de muziek in ging, maar in plaats daarvan ging hij studeren aan de kunstacademie. Na zijn studie kreeg de fotografie een vastere plek in zijn leven. Momenteel is hij als freelance fotograaf actief en daarnaast is hij ook werkzaam als huisfotograaf bij een pop podium.
