CE’s StripFax augustus 2026

Backderf is een in Europa erg populaire chroniqueur die ons een blik gunt op de Amerikaanse samenleving in al haar excessen. Of het nu gaat om het dagelijkse leven (True Stories), de geboorte van een seriemoordenaar (Mijn vriend Dahmer) of de bloedige onderdrukking van een studentenopstand (Kent State), steeds weet hij door gedegen onderzoekswerk en observatie tot de essentie van het probleem door te dringen. Maar vooral: hij weet de lezer mee te sleuren in het verhaal. Ook in dit verhaal over cartoonisten uit het begin van de 20ste eeuw kan je je ogen bijna niet geloven. Om een rode draad in het verhaal te hebben, is het hoofdpersonage verzonnen, maar alle bijfiguren hebben echt bestaan. Ze werden vervolgd door een gekrenkte regering die hun kritische cartoons kon missen als kiespijn. Daarvoor werden alle middelen ingezet, van lange gevangenisstraffen tot dreiging met de doodstraf toe. En zoals we jammer genoeg al dikwijls hebben moeten zeggen: er is niet veel veranderd in de wereld.

Na twee volledige seizoenen van elk zes delen blijft deze saga over dit immense dierenrijk waarin verschillende fracties elkaar bestrijden, nog altijd even sterk boeien als in het begin. De prachtig getekende dierenkoppen vertonen meer emoties dan de meeste realistische strips, maar het is vooral de scenarist die ervoor zorgt dat al deze wezens ook echt tot leven komen. De vele verwijzingen naar ‘Game of Thrones‘ zijn niet onterecht. Intriges, verraad, bondgenootschappen die aan een zijden draadje hangen, wervelende actie of spannende samenzweringen, het zit er allemaal in. Maar het zijn vooral de intrigerende karakters die je meeslepen door dit epos. Met volgende album begint een nieuw seizoen en krijgen we een blik op de wereld van de beren. Kan niet mislopen!

Vier eeuwen voor de ‘Seven Samurai‘ van Akira Kurosawa, of, zoals u wilt, zeven eeuwen voor de western ‘The Magnificent Seven‘, was er blijkbaar al een zootje ongeregeld dat een dorp ging beschermen tegen de plunderingen van Frankische kruisvaders. Met heel veel humor maakt de auteur van Zombillenium en de Krabbenmars zijn stripversie van de filmklassieker. De zeven kleurrijke figuren verschillen zo sterk van karakter dat elke confrontatie hilarisch is. Dat ze toch nog kunnen samenwerken, is haast een mirakel. Net wat ze nodig hebben om de overmacht af te slaan. De prachtig geschilderde platen zonder lijnvoering en de sfeervolle inkleuring zorgen er ook voor dat je kunt blijven kijken naar dit kunststukje. En geloof het of niet: ook deze parabel zegt iets over onze huidige wereld die ineens niet meer zo modern lijkt.

Deze leuke parabel, die Giono in 1958 al schreef, blijft overeind staan, niet alleen door de ecologische boodschap, maar ook omdat het gaat over menselijke waarden die nog steeds van tel zijn. De schrijver ontmoette een boer die zijn vrouw en kind heeft verloren en zich terugtrekt in de bergen om als herder verder te leven. Het is zijn levenswerk om de kale bergen te herbebossen, zonder dat daar iets tegenover staat. Giono beschrijft hoe hij over vele jaren, tijdens zijn bezoeken, merkt dat niet alleen de omgeving hierdoor verandert, maar ook de mensen in het dorp hun levenslust terugkrijgen. Een prachtig verhaal dat ontroert en waarvoor de stripauteurs hun tijd nemen om het te vertellen. Casanave, de tekenaar van ‘Sapiens‘ van Harari, brengt hier op een schitterende manier de Haute-Provence in beeld. Je zou er zo naartoe willen trekken om bomen te helpen planten. Maar misschien kan je al in je eigen tuin beginnen. Voor diegenen die het boek nog niet gelezen hebben, wacht op het einde nog een verrassing van formaat.

Met een eenvoudig uitgangspunt – er groeien inderdaad bloemen uit het hoofd van grote broer – weet de Française Geniller een meeslepende, poëtische strip te maken. Ze heeft een opleiding animatie gevolgd en dat zie je aan de perfecte decoupage. Behalve in de nachtmerriescène worden er overal pastelkleuren gebruikt die het verhaal een zekere zachtheid geven. Toch is niet alles peis en vree, want wat doe je als je er anders uitziet dan alle anderen? We maken de moeilijke tocht mee naar school, de twijfel die veranderingen aan je lichaam oproepen of de eenzaamheid die bij anders-zijn hoort. Een mooi hedendaags sprookje waar ook volwassenen nog plezier aan kunnen hebben. Meer moet dat niet zijn in deze tijd.

Als je als grootouder op zoek bent naar een manier om je kleuter het stripvirus door te geven, dan is dit pareltje een uitstekende manier om te beginnen. Het aangrijpende verhaal van een gebroken (letterlijk en figuurlijk) robotje dat heeft moeten plaatsmaken voor een nieuwere versie, zal ieder kinderhartje beroeren. Maar ondertussen wordt er ook iets verteld over onze consumptiemaatschappij, het zoeken naar je eigen plek, en over waarden als liefde en loyaliteit. Misschien wat hoog gegrepen voor je kleinkind, maar dat maakt het voor de voorlezer ook plezant. En de illustraties van de Britse kinderauteur zijn zo prachtig dat opnieuw (voor)lezen plezant blijft.

De huidige Suske en Wiske-reeks wordt vooral gekocht door de volwassen verzamelaar die zijn collectie niet wil stopzetten. Voor de volwassen lezer werd de serie Amoras opgezet, maar de kinderen bleven dus in de kou staan. Aangezien overal ter wereld jongeren begeesterd zijn door manga, dachten de uitgevers dat ze met een Japanse versie van Sus&Wis wel terug bij die jeugd konden scoren. Maar de manga-rage heeft natuurlijk niet alleen te maken met figuurtjes met grote ogen. Gelukkig hebben ze twee experten in de hand genomen om deze verandering door te voeren en gaven ze hen genoeg pagina’s om helemaal los te gaan. Leeuwenhart en Delbressine hebben een zeer leuke versie gemaakt. Het is fris, het stormt vooruit en hoewel het wat inspanning van de lezer vraagt, krijgt die er een leuke uitstap voor terug. Benieuwd of deze saga nu ook tientallen delen gaat tellen zoals de meeste van zijn Japanse voorbeelden.

Het hoofdpersonage denkt dat hij gedoemd is tot een leven van een loser en dat zijn familienaam daar de schuld van is. Zijn alcoholische vader helpt hem niet echt, totdat hij het loodje legt. Want dan komt hij ineens wél van pas…

Wat begint als een nostalgische tragikomedie, ontaardt al snel in een gitzwarte klucht. Het verhaal springt van de hak op de tak en van de ene verrassende wending naar de andere. Maar het is allemaal wel leuk en het wordt met zoveel vaart verteld dat je niet eens de tijd hebt om erover na te denken. Tekenaar Dawid maakt probleemloos de overstap van kinderstrips naar een meer volwassen publiek. Zijn wat karikaturale figuren passen immers wonderwel bij dit over-the-topverhaal. De lichtdonkere aquareltinten geven de perfecte sfeer bij deze bitterzoete komedie. Enkel een depressie voor het hoofdpersonage dus, en niet voor de lezer.