Voordat de eerste noot klonk in een uitverkochte Brouwerij Martinus, werd eerst stilgestaan bij het overlijden van Sem van Gelder. Een passend moment van bezinning voorafgaand aan een concert dat mede werd georganiseerd door Stichting Jazz in Groningen, een organisatie waarbij Van Gelder jarenlang nauw betrokken was.
Van Gelder richtte in 1978 samen met Leo Bruin de platenzaak Swingmaster op. Wat begon als een gespecialiseerde winkel groeide uit tot een nationaal erkend centrum voor jazz- en improvisatiemuziek en een ontmoetingsplaats voor muzikanten, verzamelaars en liefhebbers uit binnen- en buitenland. Daarnaast bracht Van Gelder op het Swingmaster-label tientallen albums uit, voornamelijk op het gebied van bluesmuziek. Ook was hij actief als organisator, bestuurslid en ambassadeur van de jazz in Noord-Nederland. Onder de naam ‘Swingmaster Sem’ draaide hij jarenlang platen op festivals en evenementen, waaronder het North Sea Jazz Festival. In 2025 droeg hij vanwege gezondheidsproblemen zijn geliefde winkel over. Zijn overlijden laat een grote leegte achter binnen de Groningse jazzgemeenschap.
Met haar 6-Tet presenteerde trompettist en componist Suzan Veneman vervolgens muziek van haar meest recente album, waarin het thema loslaten centraal staat. Veneman omschrijft deze composities als een weerspiegeling van haar donkerste momenten, verlangens, dromen, angsten én haar kracht: een omarming van de menselijke imperfectie. Die persoonlijke insteek gaf de muziek extra lading, zonder dat het ooit zwaar of introvert werd.
Wie het sextet enkele jaren geleden hoorde ten tijde van het debuutalbum, kon tijdens dit concert vaststellen hoeveel de groep zich inmiddels heeft ontwikkeld. Destijds was het al een veelbelovend ensemble, maar inmiddels klinkt het hechter, zelfverzekerder en vooral meer als een collectief. Hoewel de band haar naam draagt, draait het hier nadrukkelijk niet om één solist met begeleiders. Integendeel: dit is een democratisch jazzensemble waarin iedere muzikant een wezenlijke bijdrage levert aan het totaalgeluid.
Dat kwam gedurende twee sets vol verfijnde composities prachtig naar voren. De arrangementen voor saxofoon, trompet en trombone vormden regelmatig het hart van de muziek. De blazerssectie klonk rijk, warm en gelaagd, met een vanzelfsprekende samenhang die alleen ontstaat wanneer musici elkaar door en door kennen. Daar tussendoor weefde pianist Timothy Banchet kleurrijke harmonieën en elegante lijnen die de composities extra diepte gaven. Zijn subtiele spel kreeg op verschillende momenten terecht de ruimte.
Er waren vele muzikale hoogtepunten een ervan voor mij was de song Balancing Act. In deze compositie spelen trombone en piano een prominente rol. Het stuk ademt een lichte fusion-sfeer die af en toe doet denken aan Yellowjackets, maar behoudt dankzij de sterke blazersarrangementen en Venemans compositorische handschrift een geheel eigen identiteit. Het is precies zo'n compositie waarin de kwaliteiten van het sextet optimaal samenkomen: melodisch sterk, ritmisch spannend en collectief uitgevoerd.
Naast Veneman bestond het sextet uit Jasper van Damme op altsaxofoon, Vincent Veneman op trombone, Banchet op piano, Tijs Klaassen op contrabas en Wouter Kühne op drums. Ieder van hen kreeg zijn moment in de schijnwerpers, zonder dat het muzikale verhaal ooit zijn samenhang verloor.
Juist daarin schuilt de kracht van dit ensemble. Waar bands die rond een trompettist zijn opgebouwd soms onvermijdelijk draaien om de leider, kiest Veneman voor een andere benadering. Haar muziek floreert dankzij interactie, luisteren en gezamenlijk vormgeven. Het resultaat is een organisch geheel waarin individuele kwaliteiten voortdurend ten dienste staan van het collectief.
De afgelopen jaren speelde het sextet op diverse festivals en in toonaangevende zalen, en die ervaring is hoorbaar in elk detail. De muziek heeft diepgang, maar blijft toegankelijk; de composities zijn geworteld in de jazztraditie van de jaren zestig en zeventig, terwijl ze tegelijkertijd een eigentijdse gevoeligheid uitstralen.
Het werd zo een heerlijke jazzavond op een doordeweekse dag: warm, avontuurlijk en met een band die zichtbaar en hoorbaar blijft groeien. Een concert dat niet alleen de artistieke ontwikkeling van Suzan Veneman en haar sextet onderstreepte, maar ook onbedoeld een passend eerbetoon werd aan een man die zijn leven in dienst stelde van de jazz. Terwijl de laatste noten wegstierven in Brouwerij Martinus, drong zich onwillekeurig één gedachte op: Sem van Gelder had dit ongetwijfeld een prachtige avond gevonden.
Geboren uit een muzikale familie was het logisch dat William "Ejam" Maail ook de muziek in ging, maar in plaats daarvan ging hij studeren aan de kunstacademie. Na zijn studie kreeg de fotografie een vastere plek in zijn leven. Momenteel is hij als freelance fotograaf actief en daarnaast is hij ook werkzaam als huisfotograaf bij een pop podium.
