CE’s StripFax juli 2025

De Brusselse Garin maakte al veel indruk met haar debuut ‘Vergeet-mij-niet‘ over een dochter die met haar moeder, die aan Alzheimer lijdt, op een roadtrip vertrekt. Met haar tweede strip overtreft ze dit met een hondseerlijke biografie. De auteur heeft een liefdevolle relatie, maar op seksueel vlak lukt het niet. Ze lijdt ondragelijke pijnen tijdens de daad en haar libido deemstert weg. We volgen de jonge stripauteur in haar zoektocht naar wat er aan de hand is en hoe ze dit kan oplossen. Ze zet zich helemaal in haar blootje, letterlijk, maar vooral figuurlijk. Het is net die eerlijkheid die dit album zo meeslepend maakt. Je raakt immers helemaal betrokken bij het hoofdpersonage, zodat haar zoektocht ook de jouwe wordt. Een verhaal van echte mensen met echte emoties. Ook meesterlijk hoe ze soms uiteenzettingen op een creatieve en intrigerende manier weet om te zetten in tekeningen. En zoals de auteur het zelf zegt: “Het is geen album over seks, maar een liefdesverhaal!”. Wij zijn alvast verliefd op de strip. Nu u nog.

Hoewel het schip een belangrijke rol speelt, gaat het in dit eerste deel over de Batavia toch vooral over de passagiers en de bemanningsleden. Het waargebeurde verhaal over het toen grootste schip, waar muiterij dreigt en dat uiteindelijk op de kliffen loopt, is sowieso spannend. Maar ervaren scenarist Dorison (Undertaker, De beestenburcht, Long John Silver) weet door in te zomen op de kleurrijke personages het ook boeiend en meeslepend te maken. De klassieke tekenstijl weet te bekoren door zijn uitzonderlijke kwaliteit, waarbij de tekenaar de duisternis en claustrofobie op het schip fel laat contrasteren met de scènes op de paradijselijke tussenstop. Laat je dus gerust meevoeren op deze vaart.

Ook dit derde deel over de jonge dief Casimir, die het vreemdelingenlegioen invlucht, blijft boeien. Deze keer trekt het leger van een allegaartje dieven, moordenaars en hopeloze gevallen, naar Mexico. Het is daar niet alleen warm, maar ze vallen ook als vliegen door de gele koorts. Het leuke is dat je de personages doorheen de reeks ziet evolueren door wat ze meemaken. Het verhaal eindigt met een cliffhanger van jewelste. Hopelijk moeten we dus niet te lang wachten op deel vier.

Misschien is alles al geschreven over de Beatles, maar het levensverhaal van hun bassist-componist na de waanzinnige periode van de bekendste popgroep, bevat meer dan genoeg anekdotes om een boeiende biografie van te maken. Wat dit zo leuk maakt, is dat Bourhis een popart-achtige tekenstijl gebruikt, waardoor je direct in de sfeer van de seventies zit. Te lezen met de gepaste muziek op de achtergrond.

Deze bizarre vertelling begint als een soort Draculaverhaal waarbij een archiviste wordt ingehuurd door een graaf om zijn bibliotheek in orde te brengen, iets wat veel stripliefhebbers waarschijnlijk ook kunnen gebruiken. Al snel wordt alles vreemd en verglijdt het naar een magisch-realistisch doemverhaal. Het is vooral grafisch dat Ineke enorm imponeert met zijn prachtige, vlotte lijntekeningen. Voor wie kan leven met vragen zonder antwoorden.

Deze nieuwe serie lijkt wel een post-apocalyptische versie van ‘Alleen‘. Het zijn de jongeren die hier de hoofdrol spelen in deze dystopische fantasy-thriller. De Canadees Djief heeft zijn realistische tekenstijl ingeruild voor een meer cartooneske benadering, die niet zou misstaan in het weekblad Spirou. Het verhaal snelt vooruit, mede geholpen door de vlotte tekeningen. Goed begonnen, is half gewonnen, en we kijken alvast uit naar het vervolg voor een antwoord op de vele vragen die door dit eerste deel worden opgeroepen.

Bart Proost blijft hard werken, zowel aan zijn strips als aan de promotie errond. Vele bibliotheken hebben zijn leuke tentoonstelling al in huis gehaald. De strips zijn dan ook een perfecte mix tussen geschiedenis en de draak ermee steken. Zoals Asterix dus, maar dan zonder die torenhoge kwaliteit dan. Dat is echter een oneerlijke vergelijking, want niet veel strips halen dat niveau. Toch weet Alexander meer dan genoeg te bekoren om je door zijn strip te laten veroveren.

Zoals we van Lemaitre gewend zijn, is dit weer een duister verhaal over smeerlappen, leugenaars, lafaards en af en toe ook een held. In principe is dit het derde deel van een trilogie (Tot ziens daarboven, De kleuren van de brand), maar de verhalen zijn perfect apart te lezen. De Metter, een meester in het portretteren van karakterkoppen, zorgt voor een grauwe, donkere inkleuring, wat perfect bij dit oorlogsverhaal past, maar het geheel nog zwaarder op de hand maakt. Je wordt verdrietig van het lot van de hoofdpersonages, maar zeker niet van het lezen van dit omvangrijk werkstuk.

Je moet maar durven: een vervolg maken op de klassieker van Orwell. Maar Coste had natuurlijk ook al aangedurfd om 1984 te verstrippen, en dat met veel succes. En wonderlijk genoeg, komt hij ook weg met dit vervolg. In zijn uitgepuurde, bijna expressionistische stijl weet hij prima de claustrofobische sfeer van totalitaire regimes op te roepen. Spijtig genoeg is deze strip bijzonder actueel, wat hem tot noodzakelijk leesvoer maakt. Maar de mensen die het zouden moeten lezen, verbranden liever boeken.

Als je scenarist El Diablo heet, weet je dat je een duivels verhaal krijgt. Een goudzoeker wil zijn berg voor geen enkele prijs afstaan aan de plaatselijke mogul, die geïnteresseerd is in het zwarte goud dat erin zit. We krijgen niet alleen te zien hoe de strijd om olie al in het begin leidde tot dramatische taferelen, maar ook hoe superrijken denken dat ze zich alles kunnen permitteren. De gefortuneerde erfgenaam, eigenaar van meerdere boorputten, heeft de sheriff en de burgemeester van het omliggende stadje in zijn zak en gebruikt zijn macht om zijn zin door te drijven, kost wat kost. Het enige verrassende is dat dit zich afspeelt in Canada en niet in Amerika. Voor de rest klinkt de thematiek van deze aangrijpende thriller bekend in de oren.