Terwijl het buiten guur herfstweer was met striemende regen en harde wind, veranderde de concertzaal in Groningen in een oase van warmte. De zaal was weliswaar niet helemaal uitverkocht, maar redelijk gevuld met louter échte muziekliefhebbers. Voor wie net terugkwam van de intense baslijnen en de hectiek van het Amsterdam Dance Event, bood dit concert de perfecte, welkome afwisseling. Een moment van pure onthaasting.
Het gevoel dat je krijgt wanneer je bij dit concert bent geweest, valt eigenlijk nauwelijks in woorden te beschrijven. Lizz Wrights fenomenale stem bracht vanaf de allereerste seconde zoveel rust en kalmte dat je je als luisteraar meteen op je gemak voelde — of beter gezegd: alsof je thuiskwam. Haar sound doet in positieve zin sterk denken aan Cassandra Wilson. Net als Wilson laat Wright zich niet vangen in één hokje; het is geen pure jazz, geen pure gospel og geen pure blues, maar een ongrijpbare, organische en ontzettend fijne mix van al die stijlen samen.
Het tempo van de avond was heerlijk relaxed, leunend op een prachtige stroom van slow songs. De avond opende bezwerend met Nearness, A Taste of Honey en Afro Blue. Wright combineerde haar eigen werk, zoals het indrukwekkende Sparrow en Real Life Painting, moeiteloos met meesterlijke bewerkingen van klassiekers. Zo kreeg Neil Youngs Old Man een adembenemende uitvoering en glansde haar haast hypnotiserende vertolking van Roberta Flacks First Time Ever I Saw Your Face in de zaal.
Hoewel de toon overwegend ingetogen en kalm was, schakelde de band halverwege soepel over naar een stevigere groove met blues, opzwepende gospel en uptempo elementen bij nummers als Freedom en Walk. Tijdens een van de songs hoorde je ineens een heel klein, subtiel D'Angelo-riffje voorbijkomen. Het was zo'n flits van herkenning: ik stond naast iemand, we keken elkaar even kort aan en wisten het meteen. Die muzikale dynamiek werd de hele avond perfect gedragen door haar ijzersterke band. Marlon Patton hield de cadans op drums strak maar subtiel, en Dave Cook zorgde op piano en orgel voor de warme bedding, terwijl Marvin Sewell en Adam Levy de songs van diepe gitaaraccenten voorzagen. Na de krachtige titelsong Salt volgde het heerlijke Who Knows Where Time Goes, waarin bassist Kyle Miles een absolute hoofdrol opeiste met zijn fantastische, dragende spel.
Na dat muzikale hoogtepunt was het tijd voor de toegift, die minstens zo memorabel was. Het absolute kippenvelmoment was bewaard voor Feels Like Home. Gitarist Adam Levy, die de hele avond al ijzersterk de backing vocals verzorgde, stapte samen met Lizz naar voren voor een intiem duet. Hun stemmen smolten loepzuiver samen; zo breekbaar en intens mooi dat het de hele zaal muisstil kreeg. Met de bezielde afsluiter No More Will I Run werd een gedenkwaardige avond bezegeld. Het contrast met de storm buiten en de elektronische beats van ADE had niet groter gekund; Groningen kreeg een helende muzikale deken die nog heel lang zal blijven nazingen. Lizz Wright brengt rust, warmte en pure klasse in Groningen
Bezetting: Lizz Wright (zang/piano), Marlon Patton (drums), Kyle Miles (bas), Adam Levy (gitaar/backing vocals), Marvin Sewell (gitaar), Dave Cook (piano/orgel)
set list
*nearness
*a taste of honey
*afro blue
*sparrow
*sweet feeling
*old man
*first time
*real life painting
*freedom
*walk
*salt
*who knows
toegift
feels like home
no more will i run
Geboren uit een muzikale familie was het logisch dat William "Ejam" Maail ook de muziek in ging, maar in plaats daarvan ging hij studeren aan de kunstacademie. Na zijn studie kreeg de fotografie een vastere plek in zijn leven. Momenteel is hij als freelance fotograaf actief en daarnaast is hij ook werkzaam als huisfotograaf bij een pop podium.
