Vooraf onvoorbereid naar een festival gaan: is dat stom, of juist de beste beslissing ooit? Voor de 28e editie van TakeRoot in De Oosterpoort in Groningen bleek dat laatste het geval. Waar ik normaal gesproken keurig mijn huiswerk doe, stapte ik dit keer volledig blanco binnen. Het resultaat? Een onvergetelijke muzikale roadtrip waarbij het festival aanvoelde als één grote snoepwinkel.
Na de succesvolle, uitverkochte editie van vorig jaar streek hét festival voor past, present & upcoming American music op zaterdag 7 november 2026 weer neer in Groningen. Hoewel het dit jaar helaas niet volledig was uitverkocht — wat ontzettend jammer is voor de organisatie — bracht dat voor mij persoonlijk een groot voordeel met zich mee. Geen geduw of hutje-mutje in de rij, maar de luxe om heerlijk rustig en ongedwongen de zalen in te wandelen.
Bij binnenkomst werd je direct ondergedompeld in de juiste sfeer. Naast de muziek was er aan alles gedacht om het plaatje compleet te maken: van merchandise en elpees tot een ruim aanbod aan eten, cowboyhoeden en stoere laarzen. Alles ademde americana en country.
Met maar liefst 24 bands en artiesten verdeeld over 6 zalen tussen 16:00 uur en middernacht, was het aanbod overweldigend. Omdat de line-up voor mij dit jaar vol onbekende namen zat, besloot ik ter plekke het advies van de aanwezige 'kenners' in te winnen. Dat bleek een gouden greep. Het gebrek aan voorbereiding veranderde de avond in een ontdekkingsreis waarbij ik kon proeven van verschillende muzikale smaken.
De toon werd meteen goed gezet door Birds Flying Backwards, wat voor mij een heerlijke opening van het festival was. Daarnaast was ik erg nieuwsgierig naar Zoh Amba. Waar zij vorig jaar nog als freejazz-saxofoniste op het North Sea Jazz Festival indruk maakte, hanteerde ze nu de gitaar en bewandelde ze een compleet ander genre. Ze opende vet en ruig — het was alsof je ineens midden in de VERA-kelder stond — maar ze bewees dat ze net zo makkelijk kan schakelen naar hele rustige en tedere liedjes.
Ook de Australische Grace Cummings stond hoog op mijn lijstje om te ontdekken. Beide dames bleken live een schot in de roos; ze waren enorm vernieuwend bezig qua sound. Bij Grace werd het optreden zelfs verrijkt met de inzet van een theremin, wat voor een heel bijzondere, gelaagde dimensie zorgde. Dit was precies de diepgang die je hoopt te vinden op TakeRoot.
TakeRoot 2026 bewees maar weer dat je soms juist de controle los moet laten en op het advies van anderen moet verloren om de mooiste ontdekkingen te doen. Het was een prachtig palet van artiesten en een heerlijk relaxte sfeer. Moe maar uiterst tevreden ging ik rond middernacht de Groningse kou in, op weg naar huis. Een avond die de boeken in gaat als een smaakvol succes. Op naar editie 29!
P.S. Ik hoop dat de foto’s hieronder jullie een goed beeld geven van wat ik gisteravond allemaal heb gezien en meegemaakt op TakeRoot 2026!
Geboren uit een muzikale familie was het logisch dat William "Ejam" Maail ook de muziek in ging, maar in plaats daarvan ging hij studeren aan de kunstacademie. Na zijn studie kreeg de fotografie een vastere plek in zijn leven. Momenteel is hij als freelance fotograaf actief en daarnaast is hij ook werkzaam als huisfotograaf bij een pop podium.
