ROCKIT, de samenwerking tussen SPOT en North Sea Jazz, vierde in 2025 zijn zevende verjaardag. In een tijd waarin kleinere jazzfestivals als Mondriaan Jazz en So What’s Next het niet redden, blijft ROCKIT fier overeind. Compact, overzichtelijk, met zes zalen die nooit ver uit elkaar liggen — precies genoeg keuzestress om je oren alert te houden. Het voelt als het kleine, eigenwijze broertje van North Sea Jazz: minder bombast, meer lef. Een kweekvijver waar jong talent en gevestigde namen elkaar vinden, zonder de ballast van grootse producties. Hier draait het om de muziek, niet de logistiek.
De dag begon rustig, met de Thaise drumster Salin, die Afrobeat en jazz vermengde tot een zonnige, dansbare mix. Aangenaam, maar wat te keurig — alsof de vlam nog niet helemaal wilde overslaan. Pas bij Immanuel Wilkins kwam de zaal echt tot leven. Zijn spirituele saxlijnen ademden ruimte, warmte en overtuiging: muziek met een innerlijke gloed. Adja zette die toon door met een optreden vol hartstocht en diepte. Haar stem had een bijna gospelachtige warmte, haar band speelde met open vizier. Vanaf dat moment voelde je: het festival was echt begonnen.
Bij Brandee Younger besloot ik te blijven zitten, en dat bleek een gouden keuze. Waar ze eerder met een bigband schitterde, koos ze dit keer voor de intimiteit van een trio. Ze opende met een ode aan Alice Coltrane en vervolgde met eigen composities vol groove, ruimte en spirituele diepgang. De harp was bij haar geen ornament, maar een volwaardige stem in het ensemble. Meditatief én funky tegelijk, gedragen door een bassist met een onweerstaanbare puls. Muziek die je optilt zonder dat je het merkt — precies wat jazz zo mooi kan maken.
De samenwerking tussen Arooj Aftab en het Metropole Orkest onder leiding van Jules Buckley was ronduit betoverend. Waar Aftab solo al weet te ontroeren, voegde het orkest een cinematografische diepte toe. Ze verweefde Pakistaanse tradities met vooruitstrevende jazz, minimalisme en elektronische trance, met teksten die ademden van Urdu-poëzie. Het resultaat was grensoverstijgend: muziek die tijd en plaats overstijgt, tegelijk kwetsbaar en monumentaal. Een onbetwist hoogtepunt van de dag.
Daarna liet BNNYHUNNA horen dat soul en spiritualiteit ook klein kunnen klinken. Zijn warme, laidback grooves deden denken aan D’Angelo — ontspannen, oprecht, moeiteloos. Een zachte landing voor de oren, net voordat Mary Halvorson het roer radicaal omgooide. Met haar Amaryllis Sextet liet ze jazz sidderen, kraken en kronkelen. Haar gitaarlijnen waren grillig en inventief, soms vervormd, altijd eigenzinnig. Jazz anno 2025 leeft, en Halvorson bewees dat op elk niveau. Jammer alleen dat de muzieklessenaars het zicht wat belemmerden, maar muzikaal was dit pure klasse.
Op aanraden van mijn neefje bezocht ik vervolgens de Londense gitariste Maya Delilah, en dat bleek een schot in de roos. Haar spel had de souplesse van Derek Trucks en de toegankelijkheid van pop, met een stem die warmte en melancholie in balans hield. Haar trio speelde strak en vol energie, en de zaal stond tot de nok toe vol. Een van de aangenaamste verrassingen van het festival. Ik liep na afloop rechtstreeks naar de merchstand voor haar cd — dat zegt eigenlijk alles.
De legendarische Dave Holland speelde in de kleinste zaal, die was omgetoverd tot een intieme New Yorkse jazzclub, compleet met tafeltjes en kaarslicht. Helaas konden niet alle belangstellenden naar binnen, maar wat er binnen te horen was, was pure magie. Holland speelde met een rust en concentratie die alleen echte meesters bezitten. Elke noot was doordacht, elke stilte geladen. Een subtiele, ingetogen masterclass.
Aan het eind van de avond ontplofte de energie bij Hiromi’s Sonicwonder. Haar virtuositeit, humor en ontembare spelvreugde spatten van het podium. Ze speelde alsof de toetsen brandden, zonder ooit de controle te verliezen. Daarna volgde Kassa Overall, die met zijn mix van jazz, hiphop en elektronica het publiek meesleurde in een golf van vrijheid. Zijn versie van Freedom Jazz Dance zette zelfs de gang buiten in beweging. Het was niet alleen muziek, het was een statement — jazz als levend organisme, ademend en dansend tegelijk.
ROCKIT 2025 was zonder twijfel een succes: sterk geprogrammeerd, goed bezocht en rijk aan contrasten. Toch bleef er iets knagen. Waar was het risico, het rauwe, het moment waarop jazz even uit de bocht vliegt? Misschien is dat precies waarom ik volgend jaar weer kom. Want dáár, in dat onvoorspelbare moment waarop alles kraakt, schuurt en plotseling weer landt — dáár leeft de ziel van jazz.
Onze website gebruikt cookies om u een optimale surfervaring aan te bieden. Door verder te gaan accepteert u het gebruik van cookies. Voor meer informatie, lees onze Cookie Policy.
){kind=link}