Minder vuur, meer verfijning: Anoushka Shankars orkestrale ‘Chapters’ blijft helaas net te behoedzaam

Minder vuur, meer verfijning: Anoushka Shankars orkestrale ‘Chapters’ blijft helaas net te behoedzaam

Het ongelooflijk straf optreden in de Singel in 2024 deed ons heel erg uitkijken naar wat sitarspeelster/componiste Anoushka Shankar deze keer in de Blauwe zaal van DE SINGEL (Antwerpen) zou gaan brengen.

Op het programma stond de orkestrale bewerking van de ‘Chapters‘ – trilogie, onder de wat verrassende leiding van het Phil Casco orkest die door omstandigheden de moeilijke opdracht hadden om trouw te blijven aan de arrangementen van de Britse dirigent Robert Ames (London Symphony Orchestra).

De verfijnde orkestrale uitwerking leverde aardige klanklandschappen op, tegelijk temperde het een deel van de heel avontuurlijke energie die Shankar tijdens haar vorige passage zo onweerstaanbaar maakte.

De Chapters – trilogie

‘Chapters‘ ontstond vanuit een persoonlijke reflectie over Shankars’ verbondenheid met drie geografische en culturele werelden: India, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. Voor dit bijzondere project wilde Shankar, die onder meer samenwerkte met grote namen zoals Herbie Hancock, Sting of Gorillaz, daarbij de mogelijkheden van de sitar opnieuw verkennen.

Elk hoofdstuk van dit drieluik werd zonder vooraf vastgelegde koers opgenomen, telkens op een andere locatie, met heel andere producers en muzikanten. Op het eerste deel werkte ze samen met Nils Frahm en Arooj Aftab, op het tweede met de Britse producent Peter Raeburn en op het derde luik met onder meer drummer/percussionist Sarathy Korwar. Het opzet bestond erin om in de muziek heel uiteenlopende richtingen uit te gaan zonder het muzikale DNA van Shankar los te laten.

Zodoende overheerste in de live-uitvoering van Chapters vooral intuïtie. In een kort voorafje lichtte Shankar toe dat de droom om het hele album live met orkest te brengen al langer bestond. En dan was het moment eindelijk daar, nadat ze verschillende jaren tourde met de verschillende hoofdstukken van het drieluik waarin ze verschillende thema’s zoals identiteit, herinnering, pijn, herstel en vooral transformatie aanboorde.

Muziek op het dwarspunt van continenten.

In essentie wilde Shanker muziek brengen op het dwarspunt tussen verschillende culturele werelden. En aantonen hoe schoonheid, verbondenheid en creativiteit mensen kunnen helpen om na moeilijke periodes zoals zij die, post-corona, zélf ervaarde, opnieuw licht en richting te vinden.

Shankar genoot ook zichtbaar van de manier waarop haar Chapters composities nieuw leven kregen doorheen de vaak subtiele, fijnzinnige en meditatieve arrangementen in de uitvoering door Phil Casco. Met een natuurlijke elegantie zocht de muziek een plek tussen traditionele Indiase motieven, minimalistische patronen en sterk filmische orkestkleuren. Tegelijk voelde dat laatste ook ergens aan als een zwakte in de hele performance.

De grote sterkte van haar vorige passage in De Singel – de manier waarop ze met haar energieke band soms erg virtuoos uithaalde, verruilde ze deze avond in de volledig uitverkochte Blauwe zaal van de Singel voor heel andere, dromerige, orkestrale en bij uitstek filmische klankkleuren. Wie erbij was hoorde deze keer vooral ingetogenheid en beheersing – sterk gericht op spirituele zen & ambient klanken, maar relatief zelden was er sprake van een écht opgebouwde spanning die je misschien op basis van haar eerdere concerten zou verwachten.

Sitar als instrument van dialoog

De dochter van Ravi Shankar (en halfzus van Norah Jones) ziet de sitar dezer dagen vooral als een hedendaags instrument dat probleemloos kan dialogeren met ambient, moderne klassieke muziek en hedendaagse filmmuziek. Met deze doortocht benadrukte Shankar vooral het sterk verhalende als emotionele aspect van haar muziek.

Als concert deed het best geslaagd aan. Tegelijk geraakte ze met deze passage niet aan de zés sterren op vijf die ze voorheen met de ronduit sensationele bandformule haalde. De combinatie sitar mét orkest werkte op zich best goed, al deed die veel te voorzichtig, behoedzaam en uiteindelijk zelfs net iets te mak aan.

Juist op de momenten waarop de sitar zich even losmaakte uit het brede orkestrale weefsel en opnieuw haar eigen grillige, vurige karakter toonde – onder meer tijdens de uitvoering van een track zoals ‘New dawn‘, maakte duidelijk hoeveel risico en avontuur deze muziek eigenlijk potentieel in zich draagt.

Anoushka Shankar presents ‘Chapters’ Orchestral, live gezien in De Singel, 19-11-2026 3 out of 5 stars

Tracklist: Chapter I: Daydreaming / Stolen moments / What will we remember / Sleeping flowers awaken every spring. Chapter II: Pacifica / Offering / What dreams are made of / In the end / Below the surface / New dawn Chapter III: Daybreak / Hiraeth / Dancing on scorched earth / We burn so brightly / Amrita / We return to love


Related Images:

Philippe De Cleen

Philippe De Cleen houdt van mooie boeken en van mooie muziekjes. Is ongetemd als het op cultuur aankomt. Leest vrijwel continu, zelfs op de bus, tram of trein onderweg.