Dit is de top tien beste films van 2025, volgens Moana Martinho Hortas
Een goede film kruist vele vakjes aan en is niet gewoon een thriller of een drama. Een tragiek waar luchtigheid door verweven zit of een thriller met grappige zelfreflectie zal een kijker het niet enkel makkelijker maken om te blijven kijken, het is ook realistischer. Het leven is niet zwart-wit, gelukkig, en daarom bestaat mijn top tien uit films die de kijker weten te boeien en te houden. Een lach en traan zijn immers nooit ver van elkaar. Deze top 10 bevat films die in België werden uitgebracht tussen 1 januari en 31 december 2025.
10. Sentimental Value (Joachim Trier)
Na ‘The Worst Person In The World’ zetten regisseur Joachim Trier en actrice Renate Reinsve weer een briljante samenwerking neer. De film over een moeilijke vader-dochter relatie komt traag op gang, maar explodeert in emoties naar het einde. Ook Stellan Skarsgard speelt zijn beste rol in jaren en Inga Ibsdotter Lilleaas, die Reinsves zus speelt, moet niet onderdoen aan de grote namen langs haar. Een tragische, maar mooie film die héél goed geacteerd en héél goed geschreven is.
Recensent Bert Potvliege schreef een volledige review over de film.
9. Sirât (Olivier Laxe)
De vreemdste maar meest verbazende film van het jaar was ‘Sirât’. Laxe neemt zijn kijker mee op een roadtrip langs de rand van de hel. Hoewel je met veel vragen achterblijft na het kijken, zal je hem sowieso niet snel vergeten. Het hoofdpersonage is met zijn zoon op zoek naar zijn dochter en volgt een groep ravende hippies door de Marokkaanse woestijn. En zoals de meeste roadtrips gaat het ook om een innerlijke trip, maar Laxe blaast de kijker omver met gewaagde beslissingen.
8. The Voice Of Hind Rajab (Kaouther Ben Hania)
Misschien niet de beste film, maar wel de belangrijkste van het jaar. Het volgt de waargebeurde laatste momenten van de zesjarige Hind Rajab die gedood werd door Israëlische soldaten terwijl hulpverleners aan de telefoon meeluisterden. De film speelt met het docu-genre door echte geluidsfragmenten en beelden te gebruiken. Na twee minuten krijg je al een krop in de keel en dat gevoel gaat niet meer weg. Nog nooit bleven de mensen in de cinema zo lang in stilte zitten na afloop.
7. Good One (India Donaldson)
Een coming-of-ageverhaal waarin niet de tiener, maar de volwassenen moeten opgroeien. Een 17-jarige die met haar vader en zijn beste vriend gaat kamperen in de bergen legt de pijnlijke realiteit bloot van het kamperen als meisje, maar ook die van het communiceren met mannen. Een groot deel van de dialoog ligt in de lichaamstaal en daarmee legt Donaldson veel kracht in de stiltes van haar debuut. Het is een kleine film die misschien aan veel mensen voorbij is gegaan, maar zeker een kijk waard.
Een volledige review lees je hier.
6. Memoir Of A Snail (Adam Elliot)
De man die stopmotion een bepaalde melancholie en droefheid geeft, sloeg dit jaar weer toe. Na ‘Mary And Max’ maakte Adam Elliot weer een claymotion over buitenbeentjes die heel wat miserie doorstaan, maar achter elke wolk schuilt een silver lining. In ‘Memory Of A Snail’ heeft Grace Pudel een slakkenobsessie en worstelt door een leven vol lollige ellende en tragische wonderlijkheid.
De volledige review lees je hier.
5. Partir Un Jour (Amélie Bonnin)
Ook romcoms hebben een plek in de top tien. Zo’n films moeten nu eenmaal aan bepaalde clichés voldoen, zoals twee gedoemde lovers, wat je ook in ‘Partir Un Jour’ hebt. Maar Amélie Bonnin knoopt een realistisch einde aan de film en maakt er een halve musical van waarin niet alle acteurs even toonvast zingen. De chemie tussen de twee hoofdpersonages zit echt heel goed en de scènes zijn treffend. Het is een romcom die in het lijstje mag van films die ik elk jaar opnieuw wil bekijken.
De volledige review lees je hier.
4. One Battle After Another (Paul Thomas Anderson)
De wereld is gek op deze film en ik moet toegeven dat Paul Thomas Anderson filmgeschiedenis schreef met de golvende achtervolgingsscène op het einde. Het hectische, maar zeer realistische personage van Leonardo DiCaprio, dat een knipoog is naar ‘The Big Lebowski’, is mooi gebalanceerd met de kalme sensei, gespeeld door Benicio del Toro. Ondanks de stereotypering en het wat overdreven personage van Infiniti Chase, behoort de film wel echt tot de beste van 2025.
De volledige review van recensent Bert Potvliege lees je hier.
3. Bugonia (Yorgos Lanthimos)
Na de zoveelste samenwerking tussen Yorgos Lanthimos en Emma Stone leek het wel even welletjes geweest te zijn, maar het duo wist me toch te overtuigen met deze film over complotdenkers en (al dan niet) aliens. De prestatie van ‘Kinds Of Kindness’-acteur Jesse Plemons doet je wriemelen in je stoel van ongemak, omdat zijn personage zo pijnlijk gelooft dat Stones personage een alien is. Zijn toewijding naar zijn complot is knettergek en de film zelf daarmee nog gekker.
2. Sorry, Baby (Eva Victor)
Het beste debuut van het jaar is ‘Sorry, Baby’ van Eva Victor. De Amerikaanse schreef, regisseerde en vertolkte de hoofdrol op magische wijze. De film is grappig zonder komedie te zijn door de humor in kleine hoekjes te steken, maar het grijpt je ook bij de keel. Het is een subtiele maar eerlijke vertoning van misbruik en depressie. De dialogen voelen natuurlijk aan en de situaties herkenbaar. Victor koos ervoor het misbruik zelf niet te tonen, maar dat neemt niets weg aan de impact van de film.
1. Un Simple Accident (Jafar Panahi)
Een groep ex-gedetineerden twijfelt of een mankepoot de man is die hen martelde. Elk met hun eigen trauma’s, overwegen ze hun opties en principes. Panahi geeft keiharde kritiek op het Iraanse regime en doet dat met een slimme maar zwartkomische thriller. Het is terecht de winnaar van de Gouden Palm in Cannes dit jaar, want hoe Panahi spanning opbouwt aan de hand van een piepende prothese doen ze hem niet snel na.
De redactie van Cutting Edge wenst al haar lezers een fijn eindejaar toe!
