Tien dingen die geen steek houden in de nieuwe aflevering van Sherlock

Het is je misschien al opgevallen: we hebben nog geen recensie geschreven over 'The Six Thatchers', de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van 'Sherlock'. Andere publicaties lieten er geen gras over groeien en noemden de terugkeer van zondag "de hype volledig waard" (The Telegraph) of "een groteske parodie op de gewiekste reeks van weleer" (The Independent).

Wij houden ons oordeel nog even in beraad. Waarom? Deze aflevering voelde raar aan en na verdere inspectie blijken er een heleboel dingen niet te kloppen. 'Sherlock' is fictie, maar dat wil uiteraard niet zeggen dat de interne logica niet gerespecteerd moet worden. Werd die logica doelbewust met de voeten getreden? Dan hebben we te maken met historisch goede televisie die miljoenen kijkers op het verkeerde been zette. Zijn de makers simpelweg nalatig of verstrooid geweest? Dan zijn we enigszins teleurgesteld in hun gebrek aan discipline. Recenseren is voorlopig nutteloos tot we een antwoord kennen op die vraag, maar het kan geen kwaad om de ongeregeldheden eens op een rij te zetten! "What do we say about coincidence, Sherlock?"

1) Sherlock heeft de zaak rond 'The Six Thatchers' al eerder opgelost

Wie een kijkje neemt op de blog van John H. Watson (een sterk staaltje multimediale uitbreiding van het Sherlock-universum, dankjewel BBC), kan lezen dat 'The Six Thatchers'  door Watson werd neergeschreven rond dezelfde tijd dat Sherlock kennismaakte met The Woman. Seizoen twee dus, in ons universum. De zaak ontrolt zich enigszins anders en er wordt een moordwapen in de buste van Thatcher verstopt. Welke scenarist zou zo'n kemel schieten om twee keer hetzelfde Doyle-verhaal te recycleren binnen dezelfde reeks?

2) De blogupdates op het scherm komen niet langer overeen met de blog zelf

Sherlock lost de zaken sneller op dan zijn schaduw en we zien de teksten van Watson over het scherm lopen maar de blog in onze wereld blijft onaangepast. Had BBC geen geld meer voor een extra schrijver?

3) Watson voorspelt de toekomst (in een fake blogbericht)

Nu wordt het he-le-maal amateuristisch. Waar we vroeger een echte invoerpagina voor een nieuw blogbericht zagen, zien we nu een print screen. Watson ramt maar op wat willekeurige toetsen maar de tekst die deze Tumblr-blogger netjes ontcijferde, beschrijft gebeurtenissen die John op dat moment nog niet beleefde. Phieuw, volg je nog? Hij schrijft onder andere hoe de baby hun leven beheerst en hij constant pampertjes moet verversen. Terwijl Mary letterlijk twee seconden eerder door beeld liep met een bolle buik. Hè? Dit klopt langs geen kanten tenzij ...

 

4) ... je je ogen niet mag geloven

'The Six Thatchers' waarschuwt de kijker vanaf minuut één dat je niet zomaar alles mag geloven wat je ziet. Sherlock schoot Magnussen wel degelijk neer aan het einde van 'His Last Vow', maar enkele knappe knoppen in de montagekamer lieten hun magie werken om een heel ander verhaal te vertellen. Moeten we dat misschien onthouden voor wat komen gaat in de rest van de aflevering? Wanneer Sherlock tegen een ballon praat misschien? Wanneer Sherlock liever met Mary op stap gaat? Wanneer Mary haar spijt betuigt?

 

5) Het schot is fysiek onmogelijk

Sherlock is geen Bollywoodiaanse actiefilm waarin de wetten van de fysica overboord gegooid worden zodat de held vijf slechterikken kan uitschakelen met één bochtenmakende kogel. We hebben al gezien hoe weinig tijd er is wanneer je van dichtbij wordt neergeschoten, en tijd om je op dramatische wijze voor de beste vriend van je echtgenoot te gooien, is er niet. En wat zei Molly ook alweer? Het bloed spat niet naar alle kanten zoals in de film? Hmmm ...

 

6) Sinds wanneer maak je mopjes wanneer je doodbloedt?

Het was niet alleen verschrikkelijk out of character hoe weinig dokter Watson zich nog leek te herinneren van zijn medische opleiding (een reflex die hij wel eerder in de serie al uitgebreid tentoonspreidde), nog meer tenenkrullend was de netjes getimede afscheidrede van Mary. Moest dat een hartverscheurend moment worden? Op onze emoties werkte het alvast niet in - tenzij op de lachspieren. En dat kán gewoon niet de bedoeling zijn. Of zitten we nog in de ontkenningsfase en zijn Moffat en Gatiss echt hun verstand kwijtgeraakt?

7) Te veel personages herhalen elkaar

"The universe is rarely so lazy", dat hebben we van Mycroft geleerd. Wanneer Sherlock, Mycroft en onze spionnenrekruteerder Norbury allemaal beginnen over de marktkramer van Bagdad, dan begint er bij ons een belletje te rinkelen. Zowel Mycroft als Mary vertelden trouwens over de operatie van Tbilisi: "it had gone horribly wrong." De Engelse taal is wel rijker dan dat. Ook de opmerking over de dramatische setting komt recht uit 'The Abominable Bride'. Zitten we weer in het hoofd van Sherlock die het hele verhaal aan elkaar breit onder invloed van wat dan ook?

8) Foutjes in herhalingen en héél, héél veel spiegels

In de slaapkamer van de Watsons, bij John op de bus, in Sherlocks woonkamer ... We zien abnormaal veel personages in een spiegel of in een glasreflectie. Visueel kunstje of willen de makers hiermee duidelijk maken dat we momenteel enkel de getrukeerde versie van de feiten zien? De dialoog bij de herhalingen komt bovendien niet overeen, John en Mary liggen aan de verkeerde kant van het bed ... Mysterieus.

 

9) De schedel veranderde vanzelf van kleur

Denk eraan: in het universum van Sherlock is dit een gewone prent. Waarom verandert die dan van kleur? Waarom legt de decorontwerper op Twitter uit hoe hij een lichtbak in elkaar heeft geknutseld voor het helderblauwe effect? Zoveel vragen!

 

10) Het water komt te snel

Het lijkt zelfs voor Sherlock ongewoon hoe snel hij doorheeft dat een ietwat onordelijk geschikt tafeltje linkt met water en Moriarty. Hij is goed, maar zo goed? Is het enkel een voorspelling voor de kijker? Blauw is duidelijk de kleur van de aflevering, maar zo magisch was de reeks nog nooit - behalve in de scène-overgangen van 'The Abominable Bride'. En nu dus, wanneer we aan het begin en het einde van de aflevering zelfs letterlijk onder water duiken.

Wat betekent dit nu?

De interessanste theorie* die we tot nu lazen, is dat Sherlock de gebeurtenissen lichtjes aanpast zodat iemand anders schiet. Niet Norbury, een vrouwtje van niets (onze excuses) maar wel een personage dat we al goed kennen. Iemand die Sherlock te allen tijde uit de gevangenis wil houden waardoor hij zijn versie van de feiten gekleurd geeft. Schoot John? Of lezen we tussen regels door die er niet zijn? Ontdek het volgende zondag in de tweede aflevering ...

'The Lying Detective'.

Oh, jawel.

* Zet een zoutvaatje naast je pc en lees mee op deze interessante blogs: loudest-subtext-in-tv, deducingbbcsherlock, sherlockdramaturgy en 7-percent-solution.