Spookhuizen en verborgen camera's: de beste tv-programma's van het najaar 2017

Hoor wie klopt daar, kinderen! Het is de Cutting Edge-redactie die wederom de koppen bij elkaar heeft gestoken om de optelsom van het afgelopen najaar te maken. Hoeveel genialiteit spatte er van het scherm? Wat deed ons huilen van ontroering en welke reeksen bezorgden ons een breuk van het lachen? En meer nog: welke programma’s maken kans om op de shortlist van onze felbegeerde Cutting Edge Awards te belanden? Eerlijk, we zouden er zelf een beetje zenuwachtig van worden. Maar genoeg gepraat. Tijd om uit te maken welke tv-programma’s de moeite bleken om wekenlang achter het televisie- of iPad-scherm te blijven zitten. Je ontdekt het allemaal hier...

Alleen Elvis Blijft Bestaan

Al een oudgediende in dit lijstje, maar het blijft telkens weer zeer interessante televisie. Eén gast, één presentator en tien fragmenten. Meer heeft de redactie van ‘Alleen Elvis Blijft Bestaan’ niet nodig om wekelijks een programma af te leveren dat van de eerste tot de laatste minuut blijft boeien. En dat was ook deze reeks weer niet anders met gasten zoals Trixie Whitley, Paul Verhaegen, Ilja Leonard Pfeijffer, Hilde Van Mieghem en the artist formerly known as Bart De Pauw. Thomas Vanderveken bewijst zich elk seizoen meer en meer als één van de beste interviewers in Vlaanderen en weet telkens een boeiend gesprek uit zijn gasten te sleuren. En daar heeft hij niet eens zoveel gasten aan zijn tafel voor nodig. Eat your heart out, niet nader genoemde presentatoren.

Tabula Rasa

Hoge verwachtingen zijn er om ingelost te worden en daar slaagde ‘Tabula Rasa’ zonder twijfel in. Waar ‘Beau Séjour’ eerder dit jaar de originaliteit van Vlaamse fictie al openbrak dankzij het mystieke kantje van haar moordmysterie, stormde ‘Tabula Rasa’ door de zondagavonddeur en brak het met zowat alle conventies die we in Vlaanderen gewoon waren. De inventiviteit spatte van het scherm met fantasierijke personages (Vronsky!), een behekst horrorhuis dat zo uit een Hammer Film lijkt te zijn geplukt en sprookjesachtige waanbeelden die meermaals met buitenlandse voorbeelden zoals 'Twin peaks' en 'The shining' flirten. De spelshowscène, iemand? Nu goed, met dat ultieme einde waren we misschien niet helemaal mee, maar dat doet uiteraard niets af aan de meer dan briljante afleveringen die daaraan voorafgingen. Topfictie van formaat!

Hoe zal ik het zeggen?

Een titel die tot vele antwoorden kan leiden, maar laten we het voorlopig op deze respons houden: subliem. Onder leiding van nieuwkomer Jens Dendoncker fladderde het programma ogenschijnlijk zorgeloos van de ene situatie in de andere, maar daar toonde zich dan weer het metier dat productiehuis Shelter zich de afgelopen jaren aanmat. Van de geestige manieren om een boodschap over te brengen tot de op het eerst zicht onnozele details (de introductiescènes van Jens!) die het programma maken tot wat het is. ‘Hoe zal ik het zeggen’ is briljante feelgoodtelevisie die je goedgeluimd en met een lichtjes hersteld mensbeeld terug de wijde wereld instuurt. ’t Zal wel zijn dat zekers.

#hetisingewikkeld

Wanneer een reeks halvelings het label ‘Van de makers van Auwtch_’ met zich meedraagt, beginnen onze tenen al dermate te krullen dat er een aantal knijptangen nodig zijn om deze weer in hun natuurlijke plooi te krijgen. Maar kijk, #hetisingewikkeld bewijst volop het tegendeel. In deze tragikomische reeks over een koppel dat besluit te scheiden, bewandelen de makers die mooie lijn tussen realistische en heerlijk komische situaties zonder in potsierlijke slapstick te vervallen. Een reeks met echte emoties die ook nog eens op een fantastische manier uitgewerkt worden. De tandem An Miller en Ben Segers werkte perfect en dat zorgde voor een reeks die vanaf de eerste moment ons hart stal om het tijdens de laatste aflevering ook nog eens in duizend stukjes te breken.

Radio Gaga

Alle goede dingen komen in drie. Behalve ‘The Godfather’ dan…  Maar goed, over die discussie gaan we het hier nu niet hebben. Wat wel vaststaat: met het derde en laatst seizoen van ‘Radio Gaga’ wisten Joris en Dominique Vlaanderen weer massaal te ontroeren met verhalen die door merg en been snijden, zoveel waarheden bevatten en bovendien nog eens zo bloedmooi zijn dat Kleenex maar al te graag aandelen in dit programma had willen kopen. Van Lourdes en het rouwkamp tot een tehuis voor dementeren en Schiermonniksoog. Telkens gooien de twee zich met een fantastische levensvreugde in de gemeenschap om te ontdekken dat dat fantastische leven ook haar minpunten heeft. Meer zelfs dan we ooit durven verwachten. Maar de sterkte waarmee iedereen zijn eigen gevecht levert, valt enkel maar te bewonderen. Hulde!

Tytgat Chocolat

Een programma zo puur als de puurste chocolade. Hadden we op voorhand onze twijfels over deze kruisbestuiving tussen ‘Le huitième jour’ en ‘Hasta la vista’? Misschien wel, maar laat duidelijk zijn dat al onze bedenkingen meteen van tafel werden geveegd door het verhaal van Jasper Vloemans en zijn collega’s bij de inpakdienst van Tytgat Chocolat. De reeks bleef niet zonder schoonheidsfoutjes en niet alle verhaallijnen kwamen er even goed uit, maar dat deed niets af aan de charme van dit programma. Een bitterzoet liefdesverhaal dat letterlijk geen grenzen kent. Elke acteur gooide zich met ongelofelijk veel goesting in dit verhaal en dat spatte dan ook van het schermt. En laat ons bij deze toch ook nog even de kans grijpen om de loftrompet te blazen voor Frank Focketyn. Een acteur die met bitter weinig juist héél veel kan doen. Briljant.

Sorry voor alles

Hoe kan je hier nu een tweede seizoen van maken? Zo dus. Met slechts één aflevering op de teller dit seizoen wist ‘Sorry voor alles’ al een plekje in dit overzicht te verzilveren. Maar wat wil je dan ook met zo’n opener van formaat. Niets of niemand blijkt nog veilig voor de snode plannen en verborgen camera’s van dit team. Het oog voor detail en de originele manieren waarop ze hun kandidaten steeds onwetend in de meest bizarre situaties laten belanden, blijven een fantastisch huzarenstukje dat ons op het puntje van onze zetel doet belanden. Na iedere aflevering blijft het weer spannend afwachten wat ze de week daarop uit hun mouw schudden en vraag je je af of dat avondje op café een paar dagen geleden nu écht te raar om te geloven was… ‘De schalkse ruiters’ van de 21ste eeuw, zeg dat wij het gezegd hebben.

Winteruur

We begonnen dit lijstje met een talkshow en eindigen er ook mee. Waarschijnlijk het kortste praatprogramma op de Vlaamse televisie. Alhoewel: tijdens al dat gemekker in ‘Gert late night’ werd er waarschijnlijk slecht drie minuten echt gepraat…  Soit, ‘Winteruur’ dus. Een kort programma, maar hoe dan ook één van de beste die op televisie te zien is. En dat met slechts met één gast, één hond en één Wim Helsen. En het is vooral die laatste die met zijn eigengereide stijl de kracht van dit programma vormt. Maar ‘Winteruur’ wordt daardoor niet de grote Wim Helsen Show. Helsen slaagt er steeds in om op tien minuten tijd een interessant gesprek te voeren waarin de gast en zijn tekst centraal blijven staan. Hij nodigt mensen uit om in zijn eigen wereldje te vertoeven, maar gaat nog veel liever op visite in het hoofd van zijn gasten om te ontdekken wat daar allemaal schuilgaat. Een kleine maar des te heerlijkere shot wijsheden vlak voor het slapen. Briljant in zijn eenvoud.