Onze 20 beste albums van het voorjaar: longlist én playlist

Half juni. Tijd van examenstress, terrasjes en hooikoorts. En hier op de Cutting Edge-redactie is nu ook het perfecte moment om eens terug te blikken op wat ons de afgelopen maanden enorm geboeid heeft. Van welke albums kregen we maar niet genoeg? Alleen maar hoogvliegers in deze lijst! Straffe artiesten die zich met een memorabel album op de longlist voor de Cutting Edge Awards parkeerden. Aan het einde van het jaar wacht ons de onmogelijke taak om vijf genomineerden per categorie uit te pikken, maar nu kunnen we nog even genieten van álles. Luister mee! 

NATIONAAL

Beste Album (Mainstream)

Meuris, 'Vigilant'

Tussen Noordkaaps 'Gigant' (1993) en Monza's 'Grand' (2005) lag twaalf jaar. Mathematisch moest 2017 voor Stijn Meuris een muzikale grand cru opleveren. Aan de wetten van elementaire wiskunde valt niet te tornen: 'Vigilant' is even krachtig als Jerommeke's vuistslag.

Millionaire, 'Sciencing'

Afsluiter 'L'homme sans corps' is zonder twijfel de rare eend in de bijt. Een romantische ballade gezongen in het Frans? Waarom ook niet, meneer Vanhamel? Deze plaat bestaat uit heel wat ongepolijste edelstenen die doen watertanden naar meer. Felicitaties zijn hier dus zeker op hun plaats.

Soulwax, 'FROM DEEWEE'

De vijf sterren die we aan deze plaat uitreiken, zijn volledig op hun plaats. Hoe Soulwax erin geslaagd is ‘FROM DEEWEE’ in een ruk op te nemen, is een raadsel waar zelfs het orakel van Delphi geen antwoord op weet. Voor dergelijke platen kan je zeker een decennium lang geduld uitoefenen.

Stef Kamil Carlens, 'Stuck in the status quo'

Mogen we Stef Kamil Carlens onderhand één van de levende legendes uit de Belgische muziekgeschiedenis noemen? Ja!  ’s Mans eerste officiële soloplaat had meteen hoge verwachtingen in te lossen. En dat gaat sommigen blijkbaar net zo makkelijk af als ademhalen.

An Pierlé, 'Cluster'

De plaat eindigt met het mysterieuze ’Monkey’, dat zo intens is dat het soms lijkt alsof de zangeres in trance is. Het is het orgelpunt van een prachtige, verfijnde en intrigerende plaat. Dat is mede te danken aan de knappe productie van Koen Gisen, die de plaat met subtiele arrangementen verlucht. ‘Cluster’ is internationale klasse.

Beste Album (Underground)

Roméo Elvis, 'Morale 2'

Altijd leuk wanneer onze voorspellingen uitkomen! We gokten dat het Morale-project van de Brusselse MC Roméo Elvis voor de doorbraak zou kunnen zorgen, na opgemerkte gastrolletjes op tracks van l'Or du Commun en zijn eigen 'Bruxelles C'est Devenu La Jungle'-EP. Elvis' rauwe, verhalende stijl komt uitstekend tot zijn recht door de combinatie met de intrigerende beats van de veelzijdige producer Le Motel, ook een Brusselaar. 

The Guru Guru, 'PCHEW'

Dit album kan enkele luisterbeurten nodig hebben. Het overloopt alle stadia van de manie, waardoor de eerste keer zowel betoverend als bevreemdend mag overkomen. Maar dat deze sterke mannen heel geurig en kleurig zijn, daar valt niet over te twisten.

Hypochristmutreefuzz, 'Hypopotomonstrosesquipedaliophobia'

Binnen deze band heeft elk lid zijn plaats in de collage van lichaamsdelen die samen dit afgemeten rockcorps vormen. Sinds de ep uit hun schizofrene bluesperiode heeft Hypo immers twee jaar de tijd gehad om een bijzonder strakke livereputatie op te bouwen, waar al lang duidelijk was hoe goed de mannen op elkaar zijn ingespeeld. Meer oefening hebben ze trouwens gehad in bands als Horses en Sophia, maar met 'Hypopotomonstrosesquipedaliophobia' is nu definitief het bewijs afgeleverd van deze allervettigst gesmeerde machine.

Rhinos Are People Too, 'Hello from the gutters'

Rhinos Are People Too lost met dit album de hooggespannen verwachtingen in en behoort daarmee duidelijk tot de beste van alle debuterende bands dit jaar. Ook al zit er een zekere overmoedigheid in de zelfgeproducete muziek, de charme van het debuut zit 'm in het minutieuze creëren van een eigen wereld. 

STUFF., 'old dreams new planets'

STUFF. lijkt nooit op te houden. Na een intensieve tournee rond hun vorige self-titled album, hield de band in april halt in de AB om weer de nieuwste plaat 'Old dreams new planets' voor te stellen. Het werd een intieme, swingende en onaardse avond in een uitverkochte AB Box. De stijl van de vijfkoppige band werd in het verleden al omschreven als elektropop, jazz, crossover hiphop of zelfs eclectische techno. Maar onze conclusie na de voorstelling: STUFF. past gewoon niet in een keurslijf.

INTERNATIONAAL

Beste Album (Mainstream)

Kendrick Lamar, 'DAMN.'

'DAMN.' is misschien zijn puurste rapalbum tot nu toe. Dat het het kleine broertje van 'TBAP' en 'GKMC' is, is meer een compliment voor het enorme vakmanschap van Kendrick Lamar dan kritiek op 'DAMN.'. Met de vingers in de neus één van de beste en spannendste releases van het jaar.

The XX, 'I see you'

The XX vulden hun identiteit op deze plaat net ietsje anders in: directer, meer gedurfd maar nog steeds die herkenbare sfeer van warm en kil tegelijkertijd. Meer dan ooit vertelden ze ook een verhaal, over liefhebben en loslaten. Perfect gebalanceerd geheel.

Spinvis, 'Trein vuur dageraad'

Wat zong Raymond van het Groenewoud nu alweer? 'Ik zing in m'n moedertaal/Tussen walvissen en garnalen is er ook plaats voor een garnaal'. Spinvis leverde ons een rijk gegarneerde garnalencocktail af, zodat we ons kunnen verwonderen over de vele registers van onze taal. 

Laura Marling, 'Semper Femina'

Nog maar pas 27 jaar geworden en klinken als een rijpe artieste die een hele carrière achter de rug heeft. Dat doet de Britse singer-songwriter Laura Marling op deze elegante, rustig klinkende plaat vol hoogtepunten.

Lorde, 'Melodrama'

De plaat is nog maar een paar dagen oud en toch staat ze al in dit lijstje. Lorde greep ons bij de eerste luisterbeurt al bij de kraag en sleurde ons mee op een rollercoaster vol beats en zelftwijfel. Uitermate catchy combinatie als je het ons vraagt! 

Beste Album (Underground)

Joey Bada$$, 'All-Amerikkan bada$$'

Op de opvoler van zijn uitstekende debuut B4 Da $$ rapt het nog steeds pas 22-jarige wonderkind Joey Bada$$ op het scherpst van de snee het Amerika van Donald Trump aan flarden. De 90’s-Invloeden zijn nog steeds rijkelijk aanwezig maar liggen er minder dik op dan ten tijde van het debuut, en ondertussen maakt Joey grote sprongen voorwaarts op het vlak van raptechniek en artistieke durf. Gemakzucht blijkt niet in zijn woordenboek te staan. All-Amerikkkan Bada$$ is een mooie snapshot van de muzikale ontwikkeling van een toptalent.

The Shins, 'Heartworms'

‘Heartworms’ is de eerste Shinsplaat waar de band dichter aanleunt bij het adjectief ‘poppy’ dan bij het ‘folky’ van voorheen. Maar een kniesoor die daarop let, aangezien de bezwerende coupletten en catchy refreinen je hier weer voortdurend om de oren fladderen. Een vrij glorieuze terugkeer van een vrij briljante band.

Sampha, 'Process'

Na talloze glansrollen op platen van Drake, Kanye, Solange en SBTRKT is Sampha al zo'n gevestigde waarde dat je amper kan geloven dat 'Process' nog maar zijn debuutplaat is. Jaren sleutelde hij, tussen alle zijprojecten door, aan een betoverende elektronische popplaat waarop geen pianotoets te veel staat en ontroering om elke hoek wacht.

Foxygen, 'Hang'

Al is de productie op 'Hang' een stuk voller en minder chaotisch dan voorheen, de band durft ook in deze setting lekker over the top te gaan van zodra de songs het ook maar enigszins toelaten. Meer dan waarschijnlijk gevolg: ook als luisteraar zit je met een dikke glimlach te luisteren. This band could be your life.

Thundercat, 'Drunk' 

Thundercat tourt intussen al even met dit in februari uitgebrachte album. Vooral bij het tropisch zomerweer dat ons momenteel te beurt valt, is het een favoriet. Wie cruiset er nu niet graag met de raampjes naar beneden door de buurt? Een beter album dan 'Drunk' kunnen we daarvoor momenteel niet opnoemen.