Het beste van 2018 - muziek

Het gourmetstel is opgeborgen, de aperitiefbordjes afgeschrobd, en uw nonkel zit alweer op zijn vaste plek in de sofa. 2019 is intussen al begonnen, maar wij stellen graag nog eens voor hoe 2018 er voor ons uitzag. 8 geweldige artiesten van eigen bodem, 10 internationale artiesten die nog steeds door onze geluidsboxen blaren.

Uw honger naar lijstjes is nog altijd niet gestild? Beluister dan onderaan de Cutting Edge eindjaarsplaylist en luister hoe wij 2018 ervaarden.

Nationaal

Tubelight - ‘Expert by virtue, thereof’

'Nu het eerste Double Veterans-avontuur erop zit, begin ik toch gewoon aan het tweede van Tubelight?' moet Lee Swinnen gedacht hebben. En zo geschiedde ‘Expert by virtue, thereof’, oftewel Tubelight 2.0. Niet alleen op vlak van bandsamenstelling, maar ook qua sound. Tubelight opereert nu namelijk vanuit nog donkerdere steegjes en nog viezere kelders. Deze wolf is magerder en hongeriger dan ooit, en begint bovendien de eerste tekenen van hondsdolheid te vertonen. Help!

Wiegedood, 'De doden hebben het goed III'

Wiegedood ontsnapt meer en meer aan het idee een zijproject te zijn. Ondanks de waslijst aan bands waarin het trio verstrengeld is, wordt met elke release duidelijk dat Wiegedood groeit en rijpt, en hopelijk voor een lange tijd zal meedraaien. Er werd getekend bij Century Media, terwijl de eerste platen nog bij het Belgische Consouling Sounds werden uitgebracht. Wiegedood is klaar om zijn gitzwarte vleugels helemaal uit te slaan. Ook nu is de cover van de hand van fotograaf Stefaan Temmerman, al is deze onze minst favoriete prent van de drie albums. Beetje sober, minder grimmig, maar wel oer-herkenbaar.  

JTOTHEC, ‘Somebdy Had to Make This Record'

Jonas Casier uit de Kortrijkse landstreek gaf een urban draaitje aan zijn naam en JTOTHEC zag het levenslicht. De naam doet misschien niet meteen een belletje rinkelen, al kan de heer Casier een monumentaal curriculum vitae voorleggen. Hij draait al jaren mee als ondersteunend muzikant en producer, en kan interessante referenties etaleren: STIJN, het Brussels Philharmonic Orchestra, Selah Sue, et cetera. JTOTHEC heeft een kleine homestudio geladen met instrumenten, even capabele bandleden, een funky mindset en een neus voor sampling ter beschikking. Het resultaat is ‘Somebody had to make this record’, een ambachtelijke plaat waarin funk, soul en hiphop het heilige triumviraat zijn.

Madensuyu, 'Current'

Schaars zouden de zieltjes moeten zijn die nog niet vertrouwd zijn met Madensuyu. Schaarser zouden zij moeten zijn die niet reikhalzend uitkeken naar hun nieuwe album 'Current'. Vijf jaar na 'Stabat mater' keert het Gentse duo terug. De trouwe fans kunnen hun geluk niet op, want wie Madensuyu zegt, die zegt: 'een masterclass in alternatieve rock’.

Leonore, ‘Sub rosa’

In 2015 werd Leonore door Cutting Edge en haar lezers uitgeroepen tot ‘Talent van het jaar’. Nog in datzelfde jaar toverde de band die titel al om tot een album: debuut ‘Phoenix’ was een plaat vol innemende en aanstekelijke folkpop, waarvan bijvoorbeeld het charmante ‘Brussels’ nog niets aan kracht heeft ingeboet. Hoewel de lichte stem van frontvrouw Chloë Nols een centrale rol speelde voor het geluid van dat album, telde het ook enkele donkerdere songs. We smulden even hard van haar nieuw werk.

Kloot Per W, 'Inhale slowly and feel' ‘Welcome to KPW's site: more than 40 years of linksch obstinacy in the margine of popculture. No partitions. No limits. No meddling. D.I.Y. Thank you’, lezen we op de homepagina van Kloot Per W’s officiële website. ‘s Mans naam mag dan de meeste belletjes doen rinkelen als je zijn rol binnen The Misters, The Employees of de reünie van Lavvi Ebbel vermeldt, het meest trots is Kloot Per W op het pad dat zijn carrière volgt: dat waar toegevingen aan de verlokkingen van de muziekindustrie geen kans krijgen.The LVE, 'Heartbreak Hi'Als een eenmansproject van Gerrit Van Dyck, zo ontstond destijds The LVE, toen nog The Lightning Vishwa Experience. De mysterieuze fluisterpop trok onze aandacht. Op de eerste ep wonnen de breekbare liedjes aan zeggenschap: verfijnder, krachtiger, maar recht naar het hart. De bevriende muzikanten die even kwamen meespelen, werden bandleden. The LVE in haar huidige bezetting was een feit. Op de tweede plaat maakte het intimistische geluid dan ook plaats voor een kleurrijker klankenpalet. Wie de kunst om te ontroeren bezit, laat zich niet in een keurslijf dwingen. The Antler King, 'Ten for a bird'‘Ten for a bird’ is album nummer drie voor Esther Lybeert en Maarten Flamand, die elkaar zowel in de muziek als de liefde vonden. Als The Antler King leggen ze een mooi parcours af. De lieflijke folkpop van het titelloze debuut werd al op ‘Patterns’ schoorvoetend afgezworen, in ruil voor sprookjesachtige sferen. Het duo trekt die lijn door op ‘Ten for a bird’, al zetten ze wel een stap voorwaarts die normaal enkel voor een professionele basketbalspeler weggelegd is.

 

Internationaal

MGMT, 'Little dark age'

Hoe zou het nog met MGMT zijn? Het sympathieke en originele Amerikaanse indiepop-duo bracht een decennium terug met ‘Oracular spectacular’ een klassieke debuutplaat uit (met krakers als ‘Kids’ en ‘Electric feel’) maar moet toen waarschijnlijk ontzettend hard geschrokken zijn van al die plotse aandacht. Gevolg: op opvolgers ‘Congratulations’ en ‘MGMT’ kozen de jongens voor de moeilijke weg van psychedelische vaagheden en de ene effectbal na de andere. Tja, moedige beslissing hoor, maar veel goede muziek leverde het niet op. Met hun nieuwste album is de groep succesvol van aanpak veranderd. En zo worden de donkere tijden afgesloten met een plaat die ‘Little dark age’ heet.

Beach House, '7'

Een nieuwe plaat van de dreampop-succesnummers van Beach House, thank our lucky stars! Met deze keer: een albumtitel die handig vastlegt hoe lang het duo tegenwoordig nadenkt over albumtitels. Veel belangrijker is natuurlijk het muzikale luik, en niet getreurd, die is als een warme trui die je elke winter opnieuw uit de kast haalt: vertrouwd en pluizig, maar ook net wat je nodig hebt.  

Pusha T, 'Daytona'

 In een wereld waar hiphopalbums steeds grotesker, langdradiger en tja, middelmatiger worden, kiezen Pusha T en Kanye West (die de hele plaat produceerde) gelukkig eens voor de omgekeerde aanpak. Derde soloplaat ‘Daytona’ klokt al af na 21 minuten, maar het zeven nummers tellende album is zo hypercharged met gretige raps, memorabele teksten en sterke beats dat het de impact van een bijna twee uur durende Migos-plaat moeiteloos overtreft.

Ty Segall, ‘Freedom’s goblin’

Eind vorig jaar nam niemand minder dan talkshow-host Conan O’Brien de bekendmaking van Ty Segalls nieuwe album ‘Freedom’s goblin’ voor zijn rekening. Wat kunnen we besluiten? De toekomst ziet er rooskleurig uit voor Segall. Hij komt namelijk stilaan uit de obscure hoekjes geslopen van de underground scene, waarin hij altijd floreerde. Zijn jongste plaat mag dan wel maar liefst negentien titels tellen, maar van grootheidswaanzin nog geen sprake. ‘Freedom’s goblin’ is een onvervalste ontdekkingsplaat die alle kanten uitraast zonder ook maar een keer uit de bocht te gaan.

J. Cole - 'KOD'

Raleigh, The Oak City in North Carolina, USA. Het is niet meteen een hotbed voor muziek, maar toch herbergt de stad een van de belangrijkste stemmen in de rapwereld. J. Cole resideert er en met zijn vijfde album, KOD, zet hij zich definitief bij de groten van het rapgenre. Het statement, eerder dat dan een album, is zowel een persoonlijk antwoord op de huidige generatie soundcloudrappers als een meesterwerk in het beschrijven van misschien twee van de grootste maatschappelijke uitdagingen: sociale media en verslavingen. De cover spreekt voor zich, de records na de release nog meer.

Anderson Paak, 'Oxnard'

De langspeler mag vanaf heden de geschiedenis in gaan als grote broer van Malibu, weliswaar met een lager dansbaarheidsgehalte, maar een volwassener geluid. Oxnard verwelkomde een dozijn denderende gasten van elk formaat: van J. Cole tot BJ The Chicago Kid, van Q-Tip tot Snoop Dogg - maar ook vers bloed (zoals Norelle en Kadhja Bonet) heeft .Paak niet uit zijn adresboek overgeslaan. 

https://www.youtube.com/watch?v=tFOwfV6FPUU

The Good, The Bad & The Queen, 'Merrie land'Om het eerst even over de muziek op ‘Merrie land’ te hebben: die blijft steeds overeind als een statig herenhuis. Bas en drums gaan in een permanente interactie met een kaduke, melancholische orgelsound. Als vergane glorie een sound heeft, dan is het deze. Geen enkele van de ervaren muzikanten heeft bovendien de neiging om zelf eens een veldgoal te maken. Daardoor is ‘Merrie land’ misschien wel de meest coherente plaat uit Damon Albarn zijn hele carrière.Jeff Tweedy, 'Warm'

Afgelopen zomer stond Jeff Tweedy in zijn dooie eentje in het feeërieke Openluchttheater Rivierenhof in Antwerpen. Doorwinterde fans van Wilco (waarvan hij de frontfiguur is) en zijn vroege werk bij Uncle Tupelo bedachten de arrangementen er in hun hoofd wel bij, terwijl de leek vol bewondering aanschouwde hoe één man, één gitaar en een koffer vol warme dekentjes van liedjes voldoende waren om het publiek in vervoering te brengen. Twee maanden later blijkt Jeff Tweedy zijn tweede studioplaat ‘Warm’ gedoopt te hebben. Die titel dekt de lading helemaal. Muzikaal knipoogt het geheel dit keer wat meer naar Dylan dan naar The Beatles, terwijl de noisy experimenten van Wilco achterwege blijven.

https://www.youtube.com/watch?v=zz2v2Ix7FwE

Blood Orange, 'Negro Swan'

In een tijdperk waar racisme een eerder banaal gegeven is in de muziekwereld, wist Devonté (kortweg: Dev) Hynes alsnog een behoorlijke plaat neer te leggen die op een eigenwijze, persoonlijke maar alsnog beklijvende manier met de vinger wijst naar alles wat minderheden aangaat. Hoe hij dat doet? Aan de hand van een vermakelijke cocktail van verschillende genres die over elkaar heen lopen.

Jozef Van Wissem, 'We adore you, you have no name'

Jozef Van Wissem is gelukkig geen onbekende meer in onze contreien dankzij de tournee met labelgenoten Amenra en de doortocht op de recentste versie van Desertfest. Dat Van Wissem er een opvallende verschijning was tussen al die baardige gitaren als solist die een elfsnarige luit torst en daar moderne minimalistische composities op brengt, moeten we gelukkig niet uitleggen. Van Wissem flirt met alles tussen barok en minimalisme in, al is de ene compositie op ‘We adore you, you have no name’ de andere niet.

 Beluister hieronder ook 'Dit was 2018', een eindejaarsplaylist van het beste dat 2018 te bieden had. https://open.spotify.com/playlist/2YXZm2ndFcLtFh6yDqXAow