Film Fest Gent week 1

De eerste week van het Filmfestival van Gent haalde wat ons betreft een behoorlijk hoog niveau. Nog geen echte parels mogen bewonderen, maar zeker ook geen miskleunen. Een korte greep uit de eerste dagen:

Monos ***                        

Intens en agressief. Dat is het minste wat je kan zeggen van 'Monos', de tweede langspeler van Braziliaans regisseur Alejandro Landes. Dat krijg je dan ook wanneer je puberende tieners machinegeweren, een gijzelaar en een wankele interne hiërarchie geeft.

'Monos' speelt zich af in een niet nader omschreven Zuid-Amerikaans land, waar de jongeren ingelijfd zijn in een niet nader omschreven militaire organisatie. Overdag bewaken ze er een Amerikaanse gijzelaar en een koe, 's avonds houden ze wilde feestjes. Wanneer één van hen per ongeluk de viervoeter afknalt, gaan de poppen aan het dansen.

Waar alles zich precies afspeelt, wordt bewust nooit duidelijk gemaakt. Door het verhaal op die manier te abstraheren van elke politieke of andere context, blijft enkel de rauwe agressie en absurditeit van wapengeweld over. Waarom gijzelen ze iemand? Waarom maken ze zich schuldig aan wreedheden? De kijker weet het niet en de tieners op den duur evenmin. Bij momenten zie je de verwarring op hun gezicht of lachen en huilen ze tegelijk. Een stevig portret van jongeren die opgroeien in een brutale wereld en wat dat betekent voor de volwassenen die ze zullen worden.

Releasedatum: 5 september 2019 (Nederland)

Luce ****                           

Wie is Luce? Een voorbeeldige student, atleet en rolmodel voor Afro-Amerikaanse jongeren of een manipulatieve Machiavelli met gevaarlijke ideeën? Die vraag en de voortdurende twijfel die eruit voortvloeit, is de drijvende kracht achter deze psychologische thriller.

Luce is het lievelingetje van de school en hun paradepaardje van raciale integratie. Enkel zijn lerares geschiedenis heeft haar twijfels. Wanneer hij een aangebrande paper schrijft, spreekt ze zijn blanke adoptieouders hierop aan. Aanvankelijk vertrouwen die hun zoon blindelings, maar gaandeweg slaat de twijfel toe. Is de leerkracht een persoonlijke vendetta gestart of zit er kwaads achter de perfecte façade van Luce?

Ook wij moesten het antwoord hierop lange tijd schuldig blijven. Dat had veel te maken met de uitstekende vertolking van hoofdrolspeler Kelvin Harrison Jr., die Luce het ene moment innemend, het andere dreigend kon doen overkomen. De film stelt ook enkele moeilijk te beantwoorden vragen rond racisme, positieve discriminatie en idealisering van het eigen kind. Stof tot nadenken.

Releasedatum: 31 oktober 2019 (Nederland)

Knives Out ****                      

In het zolderkamertje met een dolk. Deze twee clues worden al na vijf minuten prijsgegeven, maar wie het gedaan heeft, daarvoor moeten we nog even geduld hebben. Alhoewel, ook niet zo lang. Al is ook dat niet zeker. Niets is namelijk wat het lijkt in deze knotsgekke whodunit.

Een succesvolle misdaadauteur (Cristopher Plummer in aaibare modus) wordt na een feest voor zijn 85e verjaardag dood aangetroffen. Is het moord of zelfmoord? Zowat zijn hele familie heeft namelijk wel een motief om hem uit de weg te ruimen. Enter privé-detective uit de oude doos Benoit Blanc (Daniel Craig met southern accent én in topvorm). De komende twee uur wordt het genre op hoogst vermakelijke wijze op zijn kop gezet en wordt tussendoor ook ingezoomd op de kleinste kantjes van familieleden die azen op een erfenis.

De mensen in de zaal lieten hun appreciatie duidelijk blijken. Spontaan applaus tijdens de aftiteling en regisseur Rian Johnson (jawel, die van de laatste Star Wars) kreeg van sommigen zelfs een staande ovatie. Lang geleden dat we nog eens Cluedo gespeeld hebben, maar we kunnen ons niet herinneren dat we er ooit zo van genoten hebben.

Releasedatum: 28 november 2019

The Farewell ***                    

Wat doe je als een naaste gediagnosticeerd wordt met een terminale ziekte maar zelf van niets weet? In China is het antwoord duidelijk: doen alsof je neus bloedt. De voor- en nadelen van deze aanpak worden in ‘The Farewell’ behandeld.

De Chinese Billi is met haar ouders op jonge leeftijd geëmigreerd naar New York. Wanneer haar grootmoeder kanker blijkt te hebben, beslist haar familie de zieke zelf niet in te lichten. Onder het mom van een valse bruiloft, trekken de familieleden wel naar China om afscheid te kunnen nemen. De westerse Billi heeft het echter erg moeilijk met deze geheimhouding.

Regisseuse Lulu Wang moest niet ver zoeken voor inspiratie, aangezien ze zelf op zesjarige leeftijd naar Amerika verhuisde. Die dubbele roots merkten we sterk in de film. Er is duidelijk veel liefde voor de Chinese gewoontes, maar toch ook veel westerse curiositeit en al te vaak wordt alles overgoten met een stroperige, Amerikaanse feelgoodsaus. Jammer eigenlijk, want het basismateriaal is best goed en de acteerprestaties, vooral die van de zeer naturelle Awkwafina, zijn meer dan degelijk. Niet slecht, maar er zat meer in.

Releasedatum: 21 november 2019 (Nederland)

Divino Amor **                           

In 2027 is Brazilië geëvolueerd naar een soort religieuze liefdesstaat. Alles staat in het teken van de liefde, het huwelijk en het krijgen van kinderen. Joana werkt in een bureau dat scheidingsaanvragen moet verwerken, maar eigenlijk probeert koppels te overtuigen samen te blijven. Ze is ook lid van een club/sekte die aan de hand van de Bijbel en allerhande rituelen het huwelijk viert en probeert in stand te houden. Haar geloof wordt echter op de proef gesteld wanneer het haar maar niet lukt zelf een kind te krijgen.

De film speelt zich slechts acht jaar in de toekomst af, maar met de huidige verrechtsing over de hele wereld - en zeker ook in Brazilië - lijkt het beeld dat hier geschetst wordt niet eens zo overdreven. Ook worden er zeker en vast interessante thema’s zoals geloof en trouw behandeld en zijn sommige vondsten, zoals de drive-in priester, best inventief. Toch hadden we te veel het gevoel dat we naar een Braziliaanse verfilming van ‘The Handmaid’s Tale’ aan het kijken waren. Met andere woorden, bijster origineel is dit toekomstbeeld niet en er wordt ook niet veel aan toegevoegd. Ook de cinematografie, met veel roze en neon, kon ons maar moeilijk overtuigen.

Releasedatum: 9 januari 2020 (Nederland)

La belle époque ***

Als je zou mogen terugkeren naar een periode uit de geschiedenis, welke zou je dan kiezen? "De prehistorie", antwoordt Victor sarcastisch aan z'n schoondochter. "Toen had ik tenminste nog seks met m'n vrouw." De oude knar zit op een dieptepunt in zijn leven: hij is z'n job als illustrator bij een krant verloren, z'n hoogdagen als striptekenaar zijn al lang voorbij en z'n echtgenote verafschuwt hem. 

De vraag komt niet uit het niets, een goede vriend van z'n zoon heeft een winstgevend bedrijf uit de grond gestampt. Voor enkele duizenden euro's kan je een bepaald tijdperk of een moment uit je leven herbeleven. Victor krijgt een waardebon van z'n zoon om de ervaring uit te testen. Na lang twijfelen gaat hij op het voorstel in en laat hij zich terug katapulteren naar de jaren 70. Hij neemt plaats in café La Belle Epoque, waar destijds een ontmoeting heeft plaatsgevonden die z'n hele leven op z'n kop zette. 

Regisseur Nicolas Bedos houdt de vaart in de film en overgiet het verhaal met een flinke dosis geslaagde humor. Voeg daar enkele glansrijke acteerprestaties aan toe - Daniel Auteuil zet een geslaagde vertolking neer van de grumpy Victor en ook Fanny Ardant is aardig op dreef als de temperamentvolle Marianne - en je krijgt een fijne film die je bovendien ook nog eens aan het nadenken zet. Was vroeger alles beter? En hoe zijn we tot de personen geëvolueerd die we vandaag zijn? Zijn we nog altijd onszelf? Zien we onszelf nog wel graag? Genoeg stof om over na te denken tijdens de fietsrit naar huis.

Releasedatum: 2 januari 2020 (Nederland)

Where's My Roy Cohn ***

Never judge a book by its cover. Tenzij het over omstreden Amerikaans jurist en karakterkop Roy Cohn gaat. In Where’s my Roy Cohn legt regisseur Matt Tyrnauer de turbulente levenswandel van de schimmige advocaat onder het vergrootglas. Van zijn donkere jeugd in New York over zijn rol in de Mccarthy-commissie tijdens de Koude oorlog tot zijn tragisch overlijden aan het aidsvirus. Tyrnauer schildert aan de hand van archiefbeelden, geluidsfragmenten en talking heads een karikatuur van een al larger­-than-life personage.

Objectiviteit moet daarbij helaas wijken voor sensatie. De eenzijdige getuigenissen van twee neven en een handvol journalisten en ex-collega’s lijken met momenten eerder op een lastercampagne dan een informatieve docu. We geloven best dat Cohn de reïncarnatie van Beëlzebub was. Maar waarom zijn mislukte facelift relevant is om zijn profiel te schetsen, is ons niet geheel duidelijk. 

Toch is Where’s My Roy Cohn meer dan een visuele piñata. De film toont ons hoe een flamboyante raadsman en politiek strateeg, wiens tentakels tot in het Witte huis reikten, een blauwdruk voorzag voor de demagogen van nu. Cohn’s onethische manier om aan politiek te doen weerklinkt vandaag nog bij zijn populistische poulains Donald Trump en Roger Stone. Wie op zoek is naar een uitgebalanceerde levensschets vangt bot bij Tyrnauers laatste. Wie daarentegen de huidige POTUS’ voorliefde voor zonnebanken en machavellistische kunstgrepen wil begrijpen, rept zich best naar de cinemazaal.

Releasedatum: 20 september 2019 (Verenigde Staten)

Op naar week 2!

Arne Schatteman, Bram De Brabander en Alexander Delport