De 5 beste voorstellingen van najaar 2017

Vandaag regent – of liever: sneeuwt – het eindejaarslijsten. Dus kan de podiumploeg van Cutting Edge niet in gebreke blijven. Onze shortlist met de vijf beste producties van 2017 wordt in de aanloop naar de Cutting Edge Awards bekend gemaakt, maar hieronder alvast de vijf meest intrigerende producties van het najaar. In willekeurige volgorde.

1. Kris Verdonck / A Two Dogs Company & Het Zuidelijk Toneel, 'Conversations (at the end of the world)'

Bij monde van onze recensent: “'Conversations' schept een ruimte die van de wereld en de tijd is weggerukt. Uiteindelijk verdwijnen de personages helemaal en wordt de voorstelling wat ze al van meet af aan in zich droeg: een installatie waarin hoogstens rondspokende stemmen en het decor als spelers fungeren. Zo dringt Verdoncks betrachting ijzingwekkend door tot in de kern van zijn voorstelling: al die tijd keken we naar een afwezige aanwezigheid.”

2. Theater Zuidpool, ‘De felomstreden kroon en deerniswekkende dood van koning Edward II en zijn favoriet, jonkheer Gaveston...'

Een flard uit ons artikel: “Het actualiseren van antiek repertoire berust op een aantrekkelijke leugen: je vernieuwt wat er misschien wel nooit stond. Daarin slagen Lanoye en Zuidpool meesterlijk: tekst en enscenering geraken dermate aan elkaar verslingerd, dat ze niet eens uitbundig hoeven te worden. Je begrijpt het trieste lot van deze en misschien elke politieke formule: de kroon regeert wie ze draagt. In de geest van ‘Ten oorlog’, met opnieuw een cast en een inhoudelijk perspectief die vele generaties overstijgen. Zuidpool herkauwt met stijl.”

3. Jan Martens, 'Rule of three'

Hoezo, dans als medium waarin het echte leven radicaal binnendringt? Het lijkt ongewoon, en dat is het werk van Jan Martens ook. “Samen met de excentrieke muzikale bouwwerken van NAH creëren Martens’ dansers een wereld waarin mensen vechten om originaliteit en eigenheid, maar tegelijk snakken naar rust en samenhorigheid. Deze voorstelling is indrukwekkend in haar intimiteit. Dat zou misschien al te melancholisch en doorzichtig kunnen zijn, maar bij Martens is het vooral ongelooflijk mooi.”

4. NTGent, ‘Kosmopolis’

Johan Simons nam met verve afscheid van het NTGent. “Het decor en de theatrale methode zijn niet zomaar een grotesk en hyperbolisch stijlmiddel, maar vooral een resultante van het in extremis doordrijven van de psychologische verenging waar zowat alle personages aan onderhevig zijn. In ‘Kosmopolis’ gaan inhoud en vorm een dialoog aan, waarbij ze komen te versmelten tot een geheel waarin het visuele het gesproken woord versterkt en vice versa. In zijn brutale originaliteit is het deze theatrale oorspronkelijkheid waaraan de voorstelling haar kracht ontleent.”

5. De Munt, ‘Dialogues des Carmélites’

Eindejaar wordt in De Munt meestal op feeërieke wijze gevierd, maar deze keer trekt het operahuis een meer donkere kaart. Poulencs ‘Dialogues des Carmélites’ wordt in handen van regisseur Olivier Py en dirigent Alain Altinoglu een aandoenlijke hartendief. “Achter de uitbeelding van een verhalende wending gaat steeds een uitnodiging tot mijmeren schuil. Tegelijk concreet en abstract is de bühne een ideale aanvulling op de muziek, waarin de grootste ontroerende factor besloten ligt.”