De 5 beste voorstellingen van het voorjaar

Kiezen is verliezen. Ook nu weer. Toch grabbelt de podiumploeg van Cutting Edge een top 5 van het voorjaar bij elkaar. Omdat sommige voorstellingen niet één, maar vele seizoenen zullen meegaan. Misschien op de bühne, alleszins in het geheugen…

FC Bergman, Toneelhuis, NTGent & KVS, 'JR'

“Een fascinerende belevenis”, oordeelde onze recensente bij de eerste reeks opvoeringen in Antwerpen. “Het publiek komt ogen te kort”, klonk het, dus pikte ondergetekende enkele maanden later een voorstelling mee. “Als opvoering overweldigt ‘JR’ niet alleen vanwege de inhoudelijke rijkdom, want de productie zit van naaldje tot draadje ingenieus in elkaar. [...] Een overweldigende theatermarathon.” Need we say more?

Toneelhuis & Toneelgroep Amsterdam, ‘Vergeef ons’

Van onze recensent: “‘Vergeef ons’ is geen verfijnd noch analytisch teksttheater, maar een ritmische voorstelling die staat of valt bij haar cast. Steven van Watermeulen, Chris Nietvelt en Katelijne Damen leven zich uit met tegelijk gevoelige en scherpe vertolkingen, terwijl Eelco Smits nog maar eens zijn tomeloze talent etaleert. [...] Vormelijk en tekstueel is ‘Vergeef ons’ zeker niet zo rijk als wat het publiek van Cassiers gewend is, maar het ensemble vult de leemtes. Kritisch, komisch, kwetsbaar…wat valt er eigenlijk te vergeven?”

LOD muziektheater & hetpaleis/Inne Goris, 'Huis'

Ook binnen het jeugdtheater worden grenzen verlegd. Denk maar aan ‘Huis’, dat onze recensent danig ontroerde: “Inne Goris schept een wereld die alle rumoer wil dempen, die alles wil verduisteren en alles wil bevriezen. Het personage van de moeder heeft zich zo diep tussen haar eigen muren terug getrokken, dat zelfs de liefdevolle uitroepen van het kind haar niet meer kunnen wekken. De enige tekens van die tomeloze levenslust zijn echo’s, niet meer dan de opstijgende lichaamswarmte in een verlaten bed.”

Alain Platel, Fabrizio Cassol & les ballets C de la B, ‘Requiem pour L.’

De muziek hoogst origineel, de scenografie zeer aangrijpend: onze recensent bewaart warme herinneringen aan ‘Requiem pour L.’. “De partituur is een broeikas van persoonlijke en culturele karakteristieken, die dankzij de onderlinge kruisbestuiving alleen maar aan betekenis en gevoelsmatige impact winnen. [...] Achter een overwegend gonzende bühne projecteert Platel een stervende vrouw, waarbij de traagheid en de intimiteit van haar zieltogen in schril contrast staan met de energie op de planken. Die onrijmbare confrontatie is onvergetelijk en hartroerend.”

De Munt, ‘Lohengrin’

Het Muntpubliek heeft zeven jaar op een nieuwe Wagner-productie moeten wachten, maar volgens onze redactie werd dat wachten beloond. “Omdat de talloze referaten deel uitmaken van hetzelfde esthetische en cerebrale raamwerk, gaan het concreet-emotionele (het verhaal), het metafysische (Lohengrin als politiek prototype) en het historische (Wagner geclaimd door Hitler) onderling resoneren. Chefdirigent Alain Altinoglu loodst het Muntorkest en -koor bovendien naar een indrukwekkende interpretatie, waarin raffinement primeert boven bombarie.”