De 10 beste concerten van het voorjaar

Eind juni. Tijd van examenstress, terrasjes en hooikoorts. En hier op de Cutting Edge-redactie ook het perfecte moment om eens terug te blikken op wat ons de afgelopen maanden is bijgebleven op cultureel gebied. De beste concerten bijvoorbeeld! Deze tien optreden bleven ons nog lang nadat we de zaal of wie uitstuiterden bij. 

Nationaal

Orkatrofee (Trefpunt, Gent)

Dankzij een uitstekend opgebouwde setlist kon het niemand ontgaan dat Orkatrofee mikt op hoofd, hart en benen. Van ‘Video’ en ‘Groenten’, met humoristische en tegelijk sociaal gewortelde strofes, tot de fonkelende gitaarriedel van ‘Beter’, het onweerstaanbare refrein en dito solo in ‘Feest’ en de oorwurmende bekoring van ‘Onzin’: het was een meeslepende trip waarin brein en benen elkaar almaar vanzelfsprekender ten dans vroegen.

DansDans (Handelsbeurs, Gent)

Als Dans Dans op plaat reeds een unieke luisterervaring garandeert, dan doen ze dat zeker ook live.  Hun concerten verrijken de muziek aanzienlijk. Wie dus nog niet helemaal overtuigd zou zijn van de platen, moet Dans Dans zeker eens live aan het werk zien om overstag te gaan. Het is bijzonder hoe deze drie topmuzikanten je kunnen meevoeren in hun instrumentaal universum met invloeden van rock, jazz en ja, zelfs western. 

Wallace Vanborn XL (Vooruit, Gent)

Dat het tempo er af en toe wat uitgehaald wordt door het op- en afkomen van muzikanten is onvermijdelijk, maar het stoort ons niet De vele special guests zorgen voor een unieke en veelzijdige avond, maar ook Wallace zelf speelde ongelooflijk strak. Uitkijken nu naar die vierde plaat in 2017.

Tamino (More Music, Brugge)

Algauw drong zich naast Bony King ook nog een andere vergelijking op: die met Bon Iver. Ergens hoor je in de muziek van de Antwerpenaar die subtiele electronica sluimeren, klaar om wakker gemaakt te worden en dat tikkeltje meer te bieden. Ook zijn sound neigt al ietwat naar de Bon Iver ten tijde van ‘For Emma, forever ago’. Laat de jongeling nog enkele jaren groeien en we zouden er wel eens een hele grote bij kunnen hebben. 

Meuris (Trix, Antwerpen)

Voor ‘Ik hou van u’ verlieten de bandleden het podium en stapten ze naar de foyer van de zaal, waar ze het publiek vergastten op een akoestische versie van het nummer en Stijn Meuris door een megafoon zong. Een mooi en sympathiek einde van een boeiend twee uur durend optreden.

Internationaal

Deafhaven (Groezrock, Meerhout-Gestel)

De band rond gitarist Kerry McKoy en zanger George Clarke was zaterdag voor de allereerste keer te gast op Groezrock. Absoluut hoogtepunt van de set was het briljante 'Dream house', waarna er in een verschroeiende finale ook nog eens 'Sunbather' tegenaan gegooid werd. Deafheaven mag dan een beetje de vreemde eend in de bijt op de affiche geweest zijn, afwezigen hadden in ieder geval ongelijk.

Grandaddy (AB, Brussel)

Grandaddy begeleidde het publiek met een perfect uitgebalanceerde setlist langs een aangename route waarop zowel de gloriedagen van de band als de meer recente hoogtepunten te bezichtigen waren. We zijn dan ook vast niet alleen als we zeggen dat de band onze ziel simpelweg aan diggelen wist te spelen. Maar scherven brengen geluk, dat staat na gisterenavond wel vast.

Car Set Headrest (Botanique, Brussel)

De band bracht met ‘Teens of Denial’ een van de beste altrockplaten van 2016 uit. En nu het nieuwe jaar amper drie maanden oud is, tekenen ze opnieuw voor wat zonder twijfel een van de beste optredens van 2017 gaat worden. Car Seat Headrest toonde ook op het podium dat ze meesters van de opbouw zijn, zowel van hun songs als van de energie die in de zaal hing. Die werd gevangen, tot het maximum opgeladen, en vervolgens weer tien keer zo hard in de zaal gelost. 

Eddie Vedder (Lotto Arena, Antwerpen)

Een van de laatste songs van de avond vatte alles mooi samen. Eddie Vedder creëerde voor ons vanavond een eigen wereld, een vrije wereld. Waarin ukeleles voor mannen met big balls bedoeld zijn, waar het Red Limo String Quartet een diepe baritonstem majestueus ondersteunt. Een wereld waar er al eens wordt geswitcht tussen een elektrische gitaar en een orgel, waar er een kampvuurtje op het podium flakkert bij torenhoge temperaturen.

Swans (Kompass Klub, Gent)

Zo'n concert is een opbouwende hoogmis van geluid. Een oefening in uithouding ook, het opzoeken van grenzen. Met Michael Gira als hogepriester, die je met trage nihilistische klaagzangen binnentrekt in zijn wereld. Volledige overgave is de enige optie. Dat je achteraf het gevoel hebt dat je drie kilometer achter een auto werd gesleurd, op een kasseiweg, neem je er met plezier bij.