De 10 beste boeken van het najaar 2017

Vlaanderen ligt onder een sneeuwtapijt, en wij onder een fleecedekentje. De chocomelk staat op het vuur. Nu alleen nog beslissen met welk boek je 2017 uitgaat en 2018 induikt.

Hieronder alvast onze suggesties. Doe er je ding mee - of je nu jezelf wil verwennen (ja, dat mag!) of op zoek bent naar het perfecte kerstcadeau voor je leesgrage tante. 

Nederlandstalig

1. Lenny Peeters, 'dochter' 

Een uitgesproken gevoel voor detail en de juiste timing

'Dochter' is een volwaardig debuut, al was het maar omdat Lenny Peeters - na jarenlang sleutelen aan haar manuscript - maar al te goed weet waar stijl en vorm voor staan. Iets wat de meeste debutanten vaak over het hoofd zien.

2. Joost De Vries, 'Oude meesters' 

Tot nog toe zijn beste roman

'Oude meesters' is in alle opzichten een klassieke roman, met als niet geringe verdienste dat de auteur erin geslaagd is een reeks toevalligheden in een sluitend geheel te verwerken.

3. Lieke Marsman, 'Het tegenovergestelde van een mens' 

Een bouwwerf van ideeën, die de lezer uitnodigt om mee te reflecteren

Door de vele zijvertakkingen die 'Het tegenovergestelde van een mens' rijk is, dreig je soms te verdwalen. Of dat een voor- of nadeel is, hangt af van welk type lezer je bent. Maar wie het werk van Valeria Luiselli een warm hart toedraagt, zal in Marsman een soortgelijke, eigengereide stem vinden. 

4. Ted van Lieshout, 'Onder mijn matras de erwt' 

Een pracht van een bundel, waarvoor superlatieven tekort schieten

De naam Ted van Lieshout op een boekomslag staat garant voor originele, kwalitatieve teksten en eigengereide beelden. Met zijn werk weet hij steeds weer leeftijds- en genreconventies te doorbreken, en dat alles in een rijk en divers patchwork aan stijlen. 

5. Sanne Huysmans, 'Rafelen'  

 

Vertaald

1. Édouard Louis, 'Geschiedenis van geweld' 

Misschien is dat het wonderbaarlijkste aan deze roman. De weigering te veroordelen.

'Geschiedenis van geweld' laat zich lezen als een verslag van een emotionele lockdown. En over Louis' poging om via taal meester te worden over de realiteit waarin hij beschadigd raakte. De passage waarin de misdaad beschreven wordt, dringt - net door die accurate, sobere taal - diep door. Louis is slachtoffer en regisseur tegelijk.

2. Salman Rushdie, 'De familie golden'

Een stevige brok fictie waardoor we met andere ogen naar de realiteit kijken

Rushdie lezen is meedrijven op zijn ongebreidelde verteldrift, waarbij je je bij momenten soms afvraagt of je terechtgekomen bent in een doodlopende straat. Het is een kleine prijs die je betaalt om ondergedompeld te worden in zijn wereld. Een wereld waarin personages namen dragen als Big Head, Little Feet en Short Fingers. Een wereld waarin katten zingen en de VS bestuurd wordt door The Joker.

3. Gaël Faye, 'Klein land' 

Zelden lazen we een debuut dat op lichte toon zoveel zwaarte en wijsheid in zich draagt

Er zijn de mankementen van een debuut, zoals een enthousiaste pen die Faye wel tot erg grote, bijna pathetische zinsneden opdrijft. Maar dat wordt goedgemaakt door een diepe doorleefdheid van situaties en personages. Net als Proust en zijn madeleine trekt Gaël Faye alle registers van onze zintuigen open. Door het kind als maatstaf te nemen schrijft hij van indruk naar indruk. Tegelijk tilt hij het verhaal daarmee naar een universeel niveau.

4. Colson Whitehead, 'De ondergrondse spoorweg'

Instant classic over een inktzwarte bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis

Colson relaas over misschien wel het bloedigste hoofdstuk uit Amerika’s recente geschiedenis is de ene keer aangrijpend, dan weer schokkend, vol mededogen en tegelijkertijd gruwel maar steeds onwaarschijnlijk meeslepend. Daar zorgt Whiteheads stijl wel voor. De opbouw, het taalgebruik, het bevreemdende effect van de ondergrondse spoorlijn... Whitehead beheerst als geen ander de kunst van afwisseling en doseren.

5. Lev Tolstoi, 'Anna Karenina'

Nergens heb je het gevoel een oud boek van een dode Rus te lezen. Integendeel: Boland laat je de ziel van Tolstoi zien, perfect vertaald naar een modern Nederlands 

Waarom zou je je aan een trip van meer dan duizend bladzijden wagen? Omdat Tolstoi nu eenmaal één van de grootste onderwerpen (zo niet hét grootste) in de literatuur, namelijk de Liefde (met kapitaal!), magistraal beschrijft. Als geen ander vat Tolstoi zoveel verschillende facetten: de tragische, alles verzengende passie, de verboden liefde, de liefde van een moeder voor haar kinderen, het verstandshuwelijk. 

't Is bijna Kerstmis... 

...en de sneeuw maakt ons hartje soft. Daarom: twee extra titels voor jouw lijst die onze longlist net niet haalden: 

Exit West - Mohsin Hamid

Maarten Van der Graaff - Wormen en engelen