De 10 beste albums van het voorjaar

Eind juni. Tijd van examenstress, terrasjes en hooikoorts. En hier op de Cutting Edge-redactie ook het perfecte moment om eens terug te blikken op wat ons de afgelopen maanden is bijgebleven op cultureel gebied. De beste albums bijvoorbeeld! Deze tien albums zinderden nog lang na nadat we onze headphones neerlegden.

Nationaal

Tubelight - ‘Expert by virtue, thereof’

'Nu het eerste Double Veterans-avontuur erop zit, begin ik toch gewoon aan het tweede van Tubelight?' moet Lee Swinnen gedacht hebben. En zo geschiedde ‘Expert by virtue, thereof’, oftewel Tubelight 2.0. Niet alleen op vlak van bandsamenstelling, maar ook qua sound. Tubelight opereert nu namelijk vanuit nog donkerdere steegjes en nog viezere kelders. Deze wolf is magerder en hongeriger dan ooit, en begint bovendien de eerste tekenen van hondsdolheid te vertonen. Help!

Wiegedood, 'De doden hebben het goed III'

Wiegedood ontsnapt meer en meer aan het idee een zijproject te zijn. Ondanks de waslijst aan bands waarin het trio verstrengeld is, wordt met elke release duidelijk dat Wiegedood groeit en rijpt, en hopelijk voor een lange tijd zal meedraaien. Er werd getekend bij Century Media, terwijl de eerste platen nog bij het Belgische Consouling Sounds werden uitgebracht. Wiegedood is klaar om zijn gitzwarte vleugels helemaal uit te slaan. Ook nu is de cover van de hand van fotograaf Stefaan Temmerman, al is deze onze minst favoriete prent van de drie albums. Beetje sober, minder grimmig, maar wel oer-herkenbaar.
 
 

JTOTHEC, ‘Somebody Had to Make This Record'

Jonas Casier uit de Kortrijkse landstreek gaf een urban draaitje aan zijn naam en JTOTHEC zag het levenslicht. De naam doet misschien niet meteen een belletje rinkelen, al kan de heer Casier een monumentaal curriculum vitae voorleggen. Hij draait al jaren mee als ondersteunend muzikant en producer, en kan interessante referenties etaleren: STIJN, het Brussels Philharmonic Orchestra, Selah Sue, et cetera. JTOTHEC heeft een kleine homestudio geladen met instrumenten, even capabele bandleden, een funky mindset en een neus voor sampling ter beschikking. Het resultaat is ‘Somebody had to make this record’, een ambachtelijke plaat waarin funk, soul en hiphop het heilige triumviraat zijn.

Madensuyu, 'Current'

Schaars zouden de zieltjes moeten zijn die nog niet vertrouwd zijn met Madensuyu. Schaarser zouden zij moeten zijn die niet reikhalzend uitkeken naar hun nieuwe album 'Current'. Vijf jaar na 'Stabat mater' keert het Gentse duo terug. De trouwe fans kunnen hun geluk niet op, want wie Madensuyu zegt, die zegt: 'een masterclass in alternatieve rock’.

Leonore, ‘Sub rosa’

In 2015 werd Leonore door Cutting Edge en haar lezers uitgeroepen tot ‘Talent van het jaar’. Nog in datzelfde jaar toverde de band die titel al om tot een album: debuut ‘Phoenix’ was een plaat vol innemende en aanstekelijke folkpop, waarvan bijvoorbeeld het charmante ‘Brussels’ nog niets aan kracht heeft ingeboet. Hoewel de lichte stem van frontvrouw Chloë Nols een centrale rol speelde voor het geluid van dat album, telde het ook enkele donkerdere songs. We smulden even hard van haar nieuw werk.

Internationaal

MGMT, 'Little dark age'

Hoe zou het nog met MGMT zijn? Het sympathieke en originele Amerikaanse indiepop-duo bracht een decennium terug met ‘Oracular spectacular’ een klassieke debuutplaat uit (met krakers als ‘Kids’ en ‘Electric feel’) maar moet toen waarschijnlijk ontzettend hard geschrokken zijn van al die plotse aandacht. Gevolg: op opvolgers ‘Congratulations’ en ‘MGMT’ kozen de jongens voor de moeilijke weg van psychedelische vaagheden en de ene effectbal na de andere. Tja, moedige beslissing hoor, maar veel goede muziek leverde het niet op. Met hun nieuwste album is de groep succesvol van aanpak veranderd. En zo worden de donkere tijden afgesloten met een plaat die ‘Little dark age’ heet.
Een nieuwe plaat van de dreampop-succesnummers van Beach House, thank our lucky stars! Met deze keer: een albumtitel die handig vastlegt hoe lang het duo tegenwoordig nadenkt over albumtitels. Veel belangrijker is natuurlijk het muzikale luik, en niet getreurd, die is als een warme trui die je elke winter opnieuw uit de kast haalt: vertrouwd en pluizig, maar ook net wat je nodig hebt.
 
 

Pusha T, 'Daytona'

 
In een wereld waar hiphopalbums steeds grotesker, langdradiger en tja, middelmatiger worden, kiezen Pusha T en Kanye West (die de hele plaat produceerde) gelukkig eens voor de omgekeerde aanpak. Derde soloplaat ‘Daytona’ klokt al af na 21 minuten, maar het zeven nummers tellende album is zo hypercharged met gretige raps, memorabele teksten en sterke beats dat het de impact van een bijna twee uur durende Migos-plaat moeiteloos overtreft.

Ty Segall, ‘Freedom’s goblin’

Eind vorig jaar nam niemand minder dan talkshow-host Conan O’Brien de bekendmaking van Ty Segalls nieuwe album ‘Freedom’s goblin’ voor zijn rekening. Wat kunnen we besluiten? De toekomst ziet er rooskleurig uit voor Segall. Hij komt namelijk stilaan uit de obscure hoekjes geslopen van de underground scene, waarin hij altijd floreerde. Zijn jongste plaat mag dan wel maar liefst negentien titels tellen, maar van grootheidswaanzin nog geen sprake. ‘Freedom’s goblin’ is een onvervalste ontdekkingsplaat die alle kanten uitraast zonder ook maar een keer uit de bocht te gaan.

J. Cole - 'KOD'

Raleigh, The Oak City in North Carolina, USA. Het is niet meteen een hotbed voor muziek, maar toch herbergt de stad een van de belangrijkste stemmen in de rapwereld. J. Cole resideert er en met zijn vijfde album, KOD, zet hij zich definitief bij de groten van het rapgenre. Het statement, eerder dat dan een album, is zowel een persoonlijk antwoord op de huidige generatie soundcloudrappers als een meesterwerk in het beschrijven van misschien twee van de grootste maatschappelijke uitdagingen: sociale media en verslavingen. De cover spreekt voor zich, de records na de release nog meer.