Cactusfestival 2017 - Dag 2

Na een welverdiend schoonheidsslaapje en een stevig ontbijt waren we op zaterdag klaar voor dag twee in het Minnewaterpark. En we waren duidelijk niet de enige die er zin in hadden, want het park zag gauw zwart van het volk op dag twee. De zon scheen, de pintjes smaakten nog steeds hetzelfde als de dag ervoor en er was zowaar nog meer lekkers op de affiche te spotten.

Zoals Kelsey Lu, die we helaas aan ons moesten laten voorbij gaan. Jammer, maar niet getreurd, want even later stond TaxiWars, die andere band rond Tom Barman, al op het podium te schitteren. Met een frisse mengeling van jazz, een vleugje pop, een paar aanslagen op onze heupen en een lelijk hemd, wist de Antwerpse zanger ons toch weer mee te krijgen in zijn verhaal. Het swingde, er zat pit in, kortom, de ideale opstart van dag twee.

Des te meer omdat we zo al lichtjes in vorm begonnen te raken eens Coely het podium mocht betreden. De Antwerpse rapster begint zo stilletjes aan een vaste waarde te worden en mag terecht buigen op een ijzersterke livereputatie. Zo zag ondertekende haar eens met sprekend gemak een tent op Dour inpakken die volgelopen was voor de niet opdagende Tyler, The Creator. En als je dat kan, dan is het Cactuspark maar klein bier.

En inderdaad, veel moeite om iedereen mee te krijgen had ze niet. Ze weet hoe ze moet entertainen en leverde een straffe, strakke set af. Haar hits zaten mooi verspreid over de set, met de ‘goude oude’ slim in het laatste deel verstopt. Haar band klonk scherp en enthousiast, maar evengoed opteerde ze halverwege om enkel met de DJ door te gaan en flarden van ondermeer TNGHT en Bob Marley te laten passeren. Tel daarbij dat we nog DVTCH NORRIS te zien kregen en dat we nooit stilstonden, en Coely kwam zag en overwon met een hiphopset om duimen en vingers bij af te lekken. 'Don’t care', 'Ain’t chasing pavements', 'Feels good to be home', we kregen ze allemaal voor de kiezen en allemaal waren ze kleine, welgemikte splinterbommetjes.

Tijd dan voor het enigma van deze Cactuseditie: Rhye. De band maakt wonderschone, breekbare post-r&b, maar de vraag was toch wat of ze ook in het felle daglicht zouden gedijen. De meningen waren wat verdeeld. Blijkbaar was het recht voor het podium, in de eerste meters, een wonderschoon optreden, maar hoe verder men van podium wegstond, hoe rommeliger het geluid werd. Wij hoorden vooral een fletse zoutloze boel, waarbij de stem van Mike Milosh amper boven dat van de toch al stille band ging. Zeven meter ver in het publiek en je hoorde toch vooral de mensen rondom je keuvelen.

De liedjes van Rhye an sich bleven wel beklijvend. 'Open', 'Shed some blood',… we hoorden ze allemaal, maar tot onze grote ontgoocheling klonk niets zo beklijvend als we gewoon zijn op plaat. Wat een sferisch hoogtepunt had kunnen worden, zal helaas de geschiedenis ingaan als een fletse boel.

Wie wel zijn muziek stevig wist bij te kruiden was Millionaire. De band rond Tim Vanhamel is eindelijk uit zijn langgerekte winterslaap ontwaakt en ze schudden nu op regelmatige basis festivals hardhandig wakker. We hadden ze zoals origineel gepland liever zien spelen juist voor Explosions In The Sky op zondag, maar goed, een mens kan niet alles hebben. Wat we, gelukkig, wel kregen, was een kickass rockshow van een goed uur. We telden vier (bas)gitaren op het podium en één cactus en vooral: veel riffs. De rakkers van Millionaire hebben een nieuwe plaat uit en die kwamen ze natuurlijk voorstellen, maar ook voor de ‘connaisseurs’, zoals Vanhamel ze noemde, viel er nog veel te rapen.

Een strakke versie van 'I’m on high', het monsterlijke 'Champagne', de vergeten Paradisiac en Outside the simian flock klassiekers 'Alpha male' en 'Pretty Thug', de nieuwe paradepaardjes 'I’m not who you think you are' en 'Silent river', het werkte allemaal op een park dat plat ging voor de vaderlandse trots, die nog de helft van zijn hits moest bovenhalen. Welkom terug, Millionaire!

En dan, de traditionele oude glorie op Cactus: Steve Winwood. Eerlijk is eerlijk, ondertekende is niet extreem vertrouwd met zijn oeuvre. We kennen de hits, maar wisten ze nooit aan hem toe te schrijven. Het was een leuke trip doorheen zijn werk en leven, met veel goedkeurend hoofdgeknik en stille bewondering voor het vuur dat een zeventigjarige nog voor de dag kan brengen. Winwood pakte op zijn manier de opgedaagde fans moeiteloos in, maar we betwijfelen of hij echt de jongere generatie wist te bekoren. Alleszins, Steve deed waarvoor hij gekomen was en soms is dat ook gewoon voldoende.

Wie dan weer verdacht vrolijk het podium opkwam, was Jamie Lidell. Of te wel zwaar aan de valium, of gewoon oprecht blij. Want voor de derde maal staat hij ondertussen al op Cactus en hij nu toch al zo wat zijn vaste publiek. Begrijpelijk, want zijn mix van jazz en soul slaat nog altijd aan. Deze maal werd hij geruggesteund door de band Pharaohs, maar de ster blijft de zingende Brit natuurlijk.

Gras liet hij er alvast niet over groeien. ‘Multiply’ luidde de start in van een zeer aangename set en ‘Another day’ volgde daar niet al te kort na. Balsy om zo vroeg je grootste hits te spelen, maar hij kwam er nog mee weg. Voor de rest werden we vergast op een evenwichtige, leuke set, die zonder al te veel hoogte- of dieptepunten naar zijn einde kabbelde. Leuk alleszins, vernieuwend nimmer.

En als we vernieuwende muziek wilden, moesten we alleszins niet blijven staan voor de Kaiser Chiefs, de Britse band van wie het hoogtepunt nu toch al tien jaar achter ons ligt. Maar goed, wie een festivalband zoekt om sfeer te brengen, kan niet verkeerd gaan met hen. Anderhalf uur gevuld met entertainment, een overenthousiaste zanger in Ricky Wilson en een eindeloze stroom aan hits, je krijgt exact wat je besteld bij de band uit Leeds. Een beetje zoals Gert late night: je leert niets bij, maar af en toe is het nog eens geestig.

Zo smeten ze er meteen de beuk in 'Everyday I love you less and less' en 'Everything is average nowadays', om dan slim af te wisselen met het recentere werk dat duidelijk niet van hetzelfde niveau was. Om het simpel te houden, alles wat na 2007 uitgebracht werd, had een professionele omkadering nodig met wat sfeerschepping om de grens van het toelaatbare juist te halen. Muzikaal nam het dan iedere keer een flinke duik, maar de band weet hoe je knalt. De hits zaten helemaal goed verspreid en de flashbacks naar onze jeugd werden sterken met de song.

De evergreen 'Ruby' stond al vrij vroeg op de setlist, maar wist evenzeer het park voor een minuutje of vijf in lichterlaaie te zetten. Iets waar ook de semiclassics 'I predict a riot' en 'Modern way' in slaagde en ook 'Never miss a beat' en 'The angry mob' werden op dolenthousiast gejuich onthaald, net zoals de Buzzcocks klassieker ‘Ever fallen in love. Daar konden stinkers als 'Coming home', 'We stay together' en 'Hole in my soul' niets aan veranderen. Nog een laatste maal deden ze het park ontbranden met 'Oh my god' en dan was het goed geweest voor de Chiefs.

Kortom, dag twee stond bol van de hoogtepunten. Coely en Millionaire speelden de concurrentie naar huis en ook TaxiWars, Winwood, Lidell en zelfs Kaiser Chiefs zullen hier en daar zieltjes gewonnen hebben. Afgezien van de mindere set van Rhye kunnen we dus niet klagen. Dat beloofd voor de zondag!